ליאורה

 Üstümde yıllardır ışığı söndürmüş bir karanlıktan doğma esvap var. Eskiyip omuzlarımı çürütse de atamamışım onu üzerimden. Gelen en parlak ışığı kırar, en güzel zambakları söndürür, korkutur beni her daim. 

Deniz kızları, sirenler, yengeçler ve mercanlar; burası Araf’tır, yanıt verin. Söyleyin, ne yaptım ben?

Üstümde nereye götürürsem oraya gelecek bir melek taşıyorum; ellerinde ışık, kirpiklerinde yıldızları şımartan. Tüm evrende yansıyor kendi gözleri asılıp gökyüzüne, görmüyor denize nasıl bakıyor olduğunu. Benim yüreğimi parçalayan kuzgunlar geldi kondu omuzlarına, izin verdim onu da parçalamasına. Şimdi bakamayacak, şimdi titreyecek kanlar içinde, korkuyorum. 

Kırdım onu, kendime hakim olmam gerekirken yapmadım. Kendi kesiklerimden akan kanla boğdum onu, üstümü bir bulanıklık ve gökyüzünü bulutlar kapladı. Güneşin kendisi oysa o, tenimi ısıtır ve aydınlatır her bir karanlık kuytumu. Şimdi bu bulutları ne diye çekiyor üstüne? Neden izin verdim karanlığımın onu da boğmasına? 

Tekrar anladım ki sevmeyi bilmem ben, Araf’takiler. Benim sevgim bir bıçaktan farksızdır: ne vakit narin bir bilek tutup da bilese en güzel taşlarda, daha keskin keser ucundakini. Sapı bile keskindir, tuttuğun zaman avucunu yara içinde bırakır. Kendisine benzetip titretir, kanatır, oyar içini daha da fazla. Kırıklara doymayı bilmez sevgim, karşısındakini ziyan eder anca. 

Mahvetmekte ustayım, bir daha anladım. 

Kendimi kesmem sadece, bir daha gördüm. 

Ben öldürüyorum meleğimi, söyleyin bana, Güneş’i nasıl yakacağım tekrardan? Söyleyin, nefesimi nasıl vereceğim kanatlarına kirpiklerindeki küllerimi savurmadan? 

Deniz Anlamış

 Anladım ki hiçbir şeyi atamamışım esasında içimden. Kusmuk kusmuk duruyor etrafta her şey, dağınık ve iğrenç. Dışımdan da sökememişim ışığı kıran karanlık etvarı. 

Kirpiklerine döküldü mü adımla inleyen yıldızlar, sevgilim? Gece çocukluğumu getirdi mi senin de önüne? Ciğerlerini söktü mü yatağının başına gelen kuzgunlar? Yoksa hiç görmedin mi ağızlarından kanımın aktığı kargaları? Nasıl görmedin, nasıl anlamadın kanadığımı?

Ne yazık, kasvetini bilemeyecek taşlara vurmuş bu deniz hep. Akıp silinivermiş her bir ağrılı damlası. Geri katmış o damlaları deniz kendi içine, her damlada daha da ağırlaşarak. Hep onlarlaymış, onlardanmış belki de ya. Bu sefer farklı mı olur sanmış, bilinmez.

Mukavves yaldızlarla kaplı sırtım, kafesimde bir boşluk var. Gençliğim damlıyor kalemimden, damarlarımda akan delilik yıkacağı yeni mabedi arıyor.

Sarılmamış her morluğun oyulduğu, ne vakit sarmaya çalışsam daha çok kırdığım her kemiğin lanetler okuyuşunu hiç mi duymadın? Bulutlar kapladı gölgemi, güneş yaktı tuzlu yaşlarımla ıslanmış tenimi, kavruldum göğe bakarak da bir mısra düşmedi gökten gönlüne.

Ve deniz anlamış, damlalarının ağırlığını kendi cüssesi haricinde çekecek başka bir mihrap yok. Adına şiirler dizilmiş hiçbir yüce kubbe ve şadırvan onun lekeli suyunu kabul etmeyecektir. Her gece ve seherde, yine kendi kayalıklarında dağıtacak dalgalarını ve parçalayacaktır sarplıklarını. 

Güzide Gece

 Gecenin soğukluğu çullanmış üzerime, ayak parmaklarımın buz kestiğini hissediyorum. Yine de aksatmadan adımlarımı bu dar sokakları arşınlamaya devam ediyorum. Elimdeki poşette bir şişe sert viski var, bir paket de çerez. Hızla daireme dönmekteyim, koşturuyorum sanki. Siyah keçe kabanımın yakalarını kaldırırken hızlıyım, ellerimin havayla temasını arzulamıyorum. Soğuk, her yerimi kırıp geçiyor ve kulaklarıma hiddetli uğultular yüklüyor. Apartmana giriyorum, binanın kapısını yavaşça kapatmaya özen gösteriyorum nitekim komşuların uyanması istediğim bir şey değil. Merdivenleri çıkarken de garip bir acele var üstümde, soğukla kovalamaca oynuyormuşum gibi, kapıyı hemen açıp içeri atıyorum kendimi. Paltomu çıkarırken rahatlıyorum, evin sıcaklığı sarıp sarmalıyor saniyesinde bedenimi. Soğuktan kıpkırmızı olmuş burnumda uyuşukluk hissiyatı peydahlanıyor, botlarımı kapının pervazında bırakıp içeri geçiyorum. Koyu mavi koltuğa oturduğumda gıcırtılarla beraber adeta atomlarıma bölünmüş gibiyim: salıyorum kendimi tamamen ve yayılıyorum yumuşak mindere. Önümdeki kahve sehpanın üstünde duran boş, kristal bardağa kayıyor gözlerim. Yedinci kez dolacak, son üç seferdir buz atmıyorum içine. Nitekim benim içimde eriyen bir buz dağı var, işretteki alkolden ağır, çığ misali kafesime çullanan. 

''Ne ara geldin?'' diyor can yoldaşım. Yanımdaki koltukta yığılmış vücudunu görüyorum. Benim üstümdeki kot ve gömleğe karşın onun üstüne bir kazak ve eşofman var. Kaşları anlamlandıramadığı için çatılmış hafifçe, saçları biraz dağılmış, gözleri açıktan ziyade uykuya yakın. Gözlerim karşımızda, kitap dolu rafların arasında sırıtan pikaba değiyor; çoktan durmuş. Uykusuzluğun çığırtkan sessizliği hakim odaya. Her şeyden noksan bu odada ben, beni kaybetmiş vaziyette tüm telaşelerimden sıyrılıyorum. Ağır ağır kalkıyorum yayıldığım koltuktan, yavaş adımlıyorum pikaba doğru. İğneyi kaldırıp pikabın arkasını çeviriyorum, şarkılarda geziniyorum gözlerim ve parmaklarımla bir süre. Güzide'nin doğrulan bedenini görüyorum lakin odağım hala taş plakta. Kalbimin melalini, belki başka bir yaşamda yitirdiklerime duyduğum hasretle dindirmek gayesiyle bir parça seçiyorum. İğne seğirerek değiyor plağın kaygan girintilerine ve Zeki Müren'in kadife sesi dolduruyor işret kokusu ve ruh isleriyle mümteli odayı. ''Beni canımdan ayırdı, ah...'' diyor Müren, ''Gönlümü yıktı temelden.'' Sonra bir kanun mırıldanıyor, bir def vuruluyor ve ben koltuğun yanına çöküyorum. 

Gecenin yedinci bardağıyla, kahveye çalan altın renkli sıvıyı kırılmış camların ardından izliyorum. O son düşen damlanın en dipte mi yoksa en yüksekte dudaklarımdan içeri yuvarlanmayı beklemekte mi olduğunu merak ediyorum. ''Kaç oldu bu?'' diyor Güzide. ''İçme artık.'' 

''Yedinci.'' diyorum yarısı çoktan mideme inmiş bardağa bakarken. Kırmızı ojeli tırnaklarım, nasıl da yakışmışlar viskiyle cam kristal deseninin ahengine.

''Neden içiyorsun?'' diye soruyor. Tüm ayyaşların kimliğini, tüm aşıkların değerlerini açık ettiği o suali yöneltiyor bana. Anlam veremiyor, hüznüme bir mana yoramıyor. Mana da bu ya asıl, manasızlığın ta kendisi hüzünlendiriyor, bütün bu yaşam adını koyduğum hiçlik mahvediyor beni. ''Seni bana, beni sana kavuştursun Rabbim tez elden.'' diye bağırıyor orada, kitapların yanında Zeki Müren. 

''Sarhoş olmak için.'' diyorum. ''Sarhoş olursam hissederim belki.'' Bir şeyleri, bir duyguyu, bir acıyı, hüznü, mutluluğu, öfkeyi. Bir nefreti, bir sevgiyi, bir merhameti, bir aptallığı ve cesareti. Bir özü. Yokluğun ortasında öyle uzun müddettir yüzmekteyim ki ciğerlerim şimdi bir solungaç, artık gerçeklik havasını içime çekmeye çalışırsam ölürüm. Şarkılar dinliyor, şiirler okuyorum unuttuğum veyahut hiç bilmediğim bu tablonun içine girebilmek, o tabloda olabilmek için. Oysa tablonun bana çektirdiklerini bir daha tatmamak üzere onu çerçeveleyip çivileyen de bendim, değil miydim? 

Telefonuma bir bildirim düşüyor, yarım bardağımı masaya bırakıyor ve şişeyi elime alıyorum. Güzide'nin bardağını dolduruyorum bu sefer, o çok alışkın değil dudaklarıyla alkolü öpüştürmeye. Minicik bir yudum buyur ediyor içeri, hemen bırakıyor bardağını masaya. Aramızda duran bir boş şişe var, aylardır beklemedeydi nedensizce. Şimdi boşalmış, çöpe gidecek bir gecede tek seferde bitirilmesinin ardından. Telefonuma bakıyorum, gelen bildirimi görmüyorum bile, yalnızca tek bir düşüncem var: bu aletin hiç olmadığı bir dönemde yaşasaydım ne olurdu, ne olurdum? Bundan 700 yıl önce doğsaydım, tek peymanem bir mektup kağıdı ve şarabım mürekkep, yine böyle çerçeveye hapsedip tüm duyguları, bir bedenden ibaret kalır ve ruhu çıplak, ruhu kayıp, ruhtan yoksun kalır mıydım? Yoksa hayat o kadar acı gelirdi ki acıyı hissetmenin dahi ne büyük bir nimet olduğunu asla öğrenemez miydim? 

''Bilmedim,'' diyor bir hüzünle Müren bu gece. Bilmedim o sevmeyi, bilmedim. Bilmedim o yangını fakat kül gibi dağınığım. ''Yandım ezelden...'' 

Not düşmekten ne denli nefret edersem edeyim, bir zorunluluk taşıyor gibiyim. İçimden geldi, su gibi içen işreti ve yanıp kül olanlara hitaben. Bilmeyenlerin kalp ağrılarını hafifletmesi, şekvalarının duaya dönüşüp gökyüzünde kayması dileğiyle. İyi geceler. 

Değişmek Üzerine

Lucterius, asırlar önce şöyle demiş: Quod mutatur, dissolvitur, interit ergo. 

(Değişmek, dağılmak; yok olmaktır.)

 Küçükken en korktuğum şey birinin bana değişmişsin demesiydi. Ciddiyim; hiçbir şeyden tırsmayacak olan benim ödümün koptuğu tek şey değişmekti. Bundan öylesine nefret ederdim ki ne zaman birisi bana bunu söylese kendime değişmediğimle ilgili nutuklar atardım. Bir keresinde bir akrabamızın çocuğuyla oyun oynuyordum. Ben 10-11 yaşlarındayım, çocuk da 5-6 yaşlarında herhalde. Yaz ayıydı ve anaokuluna başlayacaktı sanırsam, ben de kendi kendime bir görev edinip ona alfabeyi öğretme kararı aldım. Şu an olsa, üstüne para verseler yine yapmam böyle bir saçmalığı. Neyse, birkaç gün sonrasında çocuğun annesi ile birlikte balkonda oturuyorduk. Bana bir anda durup “Sen değişmişsin.” Dedi. Ancak bunu bana o kadar ters bir biçimde, yani içten gülümseme ile söyledi ki ne diyeceğimi bilemedim. İnsanların bunu iyi bir şey olduğunu düşündüğünü, o ve annemin gülümsemesini gördüğümde fark ettim.

Gece vaktinde, yatağa uzandıktan sonra şöyle bir düşündüm bunu: Değişmenin nesi iyi olabilir? Gerçekten üzüldüğümü hatırlıyorum, hayır, o böyle düşündüğü için üzülmemiştim; cidden değişmiş olabileceğim için üzülmüştüm. Neden bunu dediğini de tarttım ve şu sonuç ortaya çıktı: kendimden yaşça hayli küçük birine iyi davranıyordum.
Bebeklerden her zaman tiksinen birisi oldum, tatlı falan değiller. Onları biz dünyaya zorla getirdiğimiz için tatlı olduklarını kendimize empoze ederek bu büyük günahı göz ardı etmeye ve kabullendirmeye çalışıyoruz. Çocuklar da genelde pek sevilesi değil, fikrim bekadır. Ancak o dönem o evde bir haftadan fazla kalacaktık ve benim “çocuklarla” iyi geçinmem gerekiyordu. Bu bir zorunluluktu, dönüp baktığımda bu görevi de sadece zaman öldürmek için edindiğimi anlayabiliyorum. Derdim hiçbir zaman kendime çocuk sevgisi aşılamak, kendimden yaşça küçük birileriyle oynayıp eğlenmek değildi. Velakin dışarıdan bakıldığında ben, bir çocuğa alfabeyi öğretmek için oldukça istekli gözüken bir çocuktum. Onunla iyi geçinen, sohbet eden, oyunlar oynayan ve eskisi gibi kendi köşesine geçip tiksinerek bakmayan bir çocuktum.

Kadın bunu söyledikten sonraki gün, çocuğa alfabe öğretmeyi bıraktım.

Ona iyi davrandığımı fark etmek, benim için öyle büyük bir yıkımdı ki o evde kaldığımız sonraki günler boyunca o çocuktan neredeyse nefret ettim. O dönem yazdığım bir yazıyı hatırlıyorum, sizler için dehşet verici cümlelerle dolu olmalı.

Bu nefrete benzer duygumun asıl kaynağı, çocuğun kendisi değildi; benim değişik davranmış olmamdı. Değişik davranmıştım, lügatimdeki benliğimin davranışlarının dışına çıkmıştım. Hangi devlet kendi yazdığı anayasanın dışına çıktığında iyi bir şey yapar? Belki istisnai birkaç durumda diyebilirsiniz fakat bazı şeylerin istisnası olamaz. Ben, istisnası olmayan bir bendi çiğnemiş, her şeyden öte benlik kavramıma ve öz saygıma ters bir şekilde hareket etmiştim.

O günden sonra sayısı bir elin parmağını geçmese de sevdiğim çocuklar, hatta bebekler oldu. Bunları değiştiğimin bir kanıtı olarak saymadım ancak aklımın konseyindeki hakim rolünü üstlenmiş olanın, bana her zaman kınayan bakışlarla baktığını biliyordum.

Şu ana kadar olan hayatımdaki en büyük dönüm noktasında, tüm konsey uzun bir süre boyunca dağılmış hale büründü. Hiç kimse beyin kıvrımlarımın üstüne kurulmuş masalara oturmaya kalkışmadı, kimse sesini çıkartmaya yanaşmadı. Hepsi, benimle beraber bitiş noktasına kadar gidecek olan ebedi bir ağlayış ahvaline büründü. İlk defa bazı duyguların yıllardır hapis olduğu o duvarları kırıp onları müsrif ettiler. Bu, lügatımın yakılıp kül edildiği ve yeni çevirmenlerle yapılacak olan sözlüğün oluşturulmaya başlandığı zaman dilimiydi. O çevirmenler, “değişmek” sözcüğüne gelince duraksadılar. Hazırlayabildiğim en eski parçalardan bu yana özenle oluşturulan ve şu anda kül olan anayasamda değişmek, sahipleri anca bedbaht olan ne kötü şeydi! Oysa yeni tanım, bu sözcüğü kabul edilebilir gördü çünkü o dönem bizzat geçmiş tanımı yaşamaktaydım. Ancak daha sonrasında, gelinip göründü ki değişmek; iki türlüsünün de gerektiğinde kabul edilebilir ancak birinin, istisnaları haricinde kötü olmaya devam eden bir durum olarak yazıldı. Düzenim, düşüncem, hissim, öyle ki yüzüm dahi ruhumun lügatındaki yeni tanımlarla değişmek zorunda kalmıştı.

Bu iç devrimden sonra, henüz birkaç ay yeni olmasına rağmen arkamda bıraktığım o yaz ayımın bana ne kadar uzak olduğunu fark ettim. İlkokuldaki benin, ortaokuldaki benin benden ne kadar farklı olduğunu. 15 yılı birbirine bağlı tutabildiğim halde birkaç aylık kopukla beraber artık yaşımın sıfırlandığını gördüm. Ortaokuldan bir arkadaş bana 1 yıl arayla bir şeyler yazdı; ilk yazdığındaki ben belki onun tanıdığıydı da ikinci yazdığındaki ben, ortaokuldaki benin bile tanımadığı bir bendi.

Ben, Yağmur’u yok ettim.

Evler, çevreler, hareketler, davranışlar, şehirler değişti de değişmez olacak değişti. Ben değiştim ve kendimi yok ettim. Karşılığında mecburi bir ben yaratmak zorundaydım. Tanrılığa böyle kalkıştım, bu da büyük bir devrimdi.

Değişimin iyi olduğunu düşündüğüm halde neden değişmek istemediğimi şu an görebiliyorum. Çünkü değişmek, Lucterius’un dediği gibi yok olmaktı. Ancak cümlenin eksikliği şudur: her yok oluşum, bir var oluş gerektirir.

Telefonumun notlar bölümüne yazdığım bu yazıyı tek tek buraya yazmadığım müddetçe böyle; alıntılanmış, bir yerden çalmışım gibi duruyor ve bu hayli sinirimi bozuyor. Her neyse, beceriksiz cümlelerimin göze çarpışıyla yazarının ben olduğu anlaşılan bu metin yalnızca benim telefonumdan bir alıntı. 24 Ekim akşamında yazmıştım, biraz geç paylaşıyorum.

Saf Hayal

 Görmüyor musun gafur, ürkek halimi? Sana bakarken parlamıyor mu gözlerim? Ben bir yalancıydım da durulmadım mı karşında? Titreyen kirpiklerim ekseriya gizlendi sana, ne için bilirim... Yüreğimden geçen iki nakış, ikisi de dehşetli: biri seni, biri beni hedef alıyor. Hangisi daha vahim, sen söyle ne olur! Ne için beni böyle eza, pek de gülünç bir halde bırakıyorsun? Belki bir suali, belki bir yanıtı, hoş bir sohbeti ve bakışmayı bana nasıl diletebiliyorsun? Ne vakit oflasam adın takılıyor dilime, büyük bir iç çekişle inliyorum senin için. Saçma fallara, kartlara dahi alet ettim seni, ne yaptırıyorsun bana? Hiçbir biçimde sana hitap etmiyorum ki sonrasında güzelliklerimi serebilirim diye...

Yazarken anlıyorum, nakışlardan biri düğüm olmakta imiş... Oysa senin olmadığın anlarda o iplikleri sökmek üzereydim! Şimdi, ne kadar hazin bir şekilde kalbim atmakta ve parmaklarım mavi ateşin dalkavukluğuyla titremekte, bilmiyorsun. Bu cahil kalmışlığın, bana derinden bir azap çektirmek üzeredir ki işte tüm benliğim asıl bundan korkar. Tam seninle ilgili tüm hayallerimin yalnız bir hevesten ibaret olduğunu, ettirdiğim duaların hayırlısıyla geri çevrilip kabul edilmediğini, dile getireceğim hiçbir şeyimin olmadığını düşünmüştüm ki bir kırbaç misali indin gözlerimin önüne. Mütemadiyen sıcağa yakın bir ılıklıkta olan ve paltomu çıkarmamı sağlayan ellerim, bir anda feci buz kesti. Geleceksin diye savsakça yürüyor, etrafımda değilken unutabildiğim atışlı kalbimi hissediyorum... Kırılmakta tırnaklarım ve ateşle titremekte vücudum; seni görüp bunları söylememek mi yoksa seni görmeyip bunları yazmaktan mı, bilemem. 

Bildiğin üzere ben inci değilim, ikinci konuşmamızda bunu itiraf etmiştim. Orada sana açık davrandığımı düşünürken ne hissettiğini yazdıklarını sorduğumda bana olan bakışından anlamış, daha doğrusu anladığımı sanmıştım. Merak ettim, merakım bana şu cümleyi kurdurdu: belki de inci için bunca zaman sana kabuk örmüşümdür. Ve işte bu, beni şehvetengiz dehşetlere düşürüp ıstıraplara boğandır.

Yazıktır ki şimdi düşünürüm, daha önce yaptığım gibi bir hiçe yazsaydım bunları daha iyi ederdim diye. 

Özür.

 Kendimden çok, çok özür diliyorum. 

Hayatın boyunca kaç özür diledin, diye soracak olursanız herhalde tek elimin parmaklarıyla sayıyı gösterebilirim size. Çünkü özür dilemek benim için hiçbir zaman erdem niteliğinde olmadı. Özür dilemek için bir kabahat işlenmeli ve bir kabahat eğer sonrasında özür gerektiriyorsa erdem niteliği taşıyamaz. Şu an niye özür diliyorum peki? Çünkü ben işleyeceğim bu kabahatte özre dair bir nitelik ve özürden de öte bir erdem görüyorum: atlatmanın erdemi. Bir şeyleri, kendinden bir şeyleri aşmanın getirisi. 

Yine de bu, 25 Mart 2023 tarihinde telefon dosyalarına yazı yazmak için giren Yağmur'dan özür dilemeyeceğim anlamına gelmiyor. Ona şu an ulaşabilsem yapacağım tek şey sıkıca sarılmak olurdu çünkü buna ihtiyacı vardı. Okuyan vatandaşlar yanlış anlamayın. Onun sarılmaya ihtiyacı yoktu, benim tarafımdan sarılmasına ihtiyacı vardı. 

Belki bu bloğa geçirmişimdir bu yazıyı, hiç bilmiyorum ama şu anda geçireceğim. 3 yıldır yazmakta olduğum ve şu anki hayatımın en mühim dönemlerinde bana eşlik eden yegane hikayeme ekleyeceğim bir yazıdır çünkü bu. Hepsini değil, hepsini değil çünkü o karakter ben değilim. Ancak o karakter, benden çokça şey içeriyor ve bendekini bizzat alma şerefine nail ediyorum onu. 

İstemiyorum. Düşünmek istemiyorum. Olmuyor işte. Düşünmeden yaşayamıyorum ve ben belki de yaşamak istemiyorum. Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Ne istediğimi de bilmiyorum. Mutlu muyum diye düşünürsem mutsuz oluyor muyum? Ben ne zaman mutluyum, mutlu olurum bilmiyorum.
Her şey saçma geliyor. Müzikler, resimler, yemekler, diğer zevkler ve diğer şeyler. Hepsi absürt bir komedi oyununun parçalatırmış gibi ve ben bu oyunu ne oynamak ne de izlemek istiyorum. Kaçıp salonu terk etmek istiyorum.
Belki uyumak, hiç kalkmamak istiyorum fakat bir yatakta değil. Bir yere yatarak değil. Boşlukta, öylece süzülürken gözlerim kapansın istiyorum.
Canım yanıyor ve ben canımın neyden oluşup neye ne tepki verdiğini bilmiyorum.
Problem ne çözemiyorum.
Hissettiğim şeyleri anlamıyorum. Anlasam ne yazar? Kimseye bunu aktaramıyorum, aktarsam da umurlarında değilim.
Yoruldum mu, doldum mu bilmiyorum. Tek bildiğim sonsuz bir boşlukta süzülmek istediğim yüzyıllar boyu.

25 Mart 2023

Hasbihal 2

 Konuşmak, en hakiki uğraşlardan biri nihayetinde. Ben kalkıp kendime, çileden sökülmüş cübbeme, çilemi de benle yaratan yaratıcıma ayıracağım vakti kalkıp sana kelime saymakla harcıyorum. Bilirim, yalnızca harcarım bir dünyalığa yakışır biçimde. Bir gün benimle beraber, bana kendini harcamaya hazır birisi gelir ise ona en kıymetliler ve giriftler kalacaktır. Her zaman için düşüncemdir ki; yolun kendisi, yolun sonundan mühimdir. Senin yoldayken göreceklerin ise yolun sonundaki sendendir. 

Aklımın dolu olduğunu söyleyince bir silaha benzetiyorsun, benim bugüne kadar hiç düşlemediğim bir çağrışım. Mermilerle dolu bir silah. Silahı boşaltmaktan söz ediyorsun kelime oyunu yapıp komik olduğunu sanarak. Benim sana atacağım bir mermiyle çirkinliği yeni fark edeceksin, yapmam ne yazık ki. O mermilerin nasıl dolduğu pek ala önemlidir de nasıl boşaldığı değildir. Ben silahı bir kişiye de doğrulturum, etrafa rastgele de saçarım. Ancak o silah hep bana doğrulmuştur. Hani, aile içi evlilik gibi düşün. Bizdekini bizden olana verelim, hesabı. Ne zararlı, ne kötü olduğunu görme. 

Su içiyordum, buzluktan yeni çıkarmıştım. Buz gibi suyu tam kafama dikmişken boğazımdan sekti geldi geri. Nefes çekmem gereken bir borudan, su çekmişim. Şişeyi uzaklaştırayım derken ön dişime çarptı, eh, uzaklaştırdım mı uzaklaştırdım. Bir öksürüktür, durmuyor. İçeride uyumakta olan babam kalktı geldi uykusundan. Öyle bir öksürmüşüm ki bir damla su yanlış yere gitti diye, rüya gören adam uyandı. 

Bazen benim suyum da yanlış yere kaçtı da öksüremediğimden kimse uyanamadı mı diye düşünüyorum. 

An.

 İnsan, ''ins'' ve ''an''dan oluşurç İns, cin kelimesiyle iç içe geçmiş ve insan topluluğu demek iken an, hiçbir filozof ve dinin açıklayamayacağı ''şimdi'' anlamına gelir. İnsan kelimesinde şimdi geçerken, hangi insan gerçekten şimdide yaşar? Benim beş yıl sonrasını düşünmeden hareket ettiğim, yanlıştır velakin beş saniye sonrası öleceğimi düşünmeden hareket ettiğim de yanlıştır. Benim bir şey düşünmediğim yanlıştır. Burada mühim olan, ben bedenimi bırakmaya razı halde her kapıdan içeriye girmişken sizin hazır olup olmadığınızdır. Bedeni bırakmaya hazır mısınız?
Ben hazır olduğumu söylerim.

Eğer bir yaratıcı varsa yaratılan olarak bana düşen, onu anlamak ve sonrasında boyun eğmek değil midir? Şayet beni yaratan, bana kendisini anlama arzusunu bahşettiyse onu anlama kudretini de lütfetmez mi?

Benim de yapmam gereken bazı şeyler var.

Hani Dostoyevski diyor ya: Çok tuhaftı, ruhum paramparça olmuştu fakat ağlayamadım. Ben, aylardır ağlayamıyorum. Ancak Pessoa'nın dediği gibi kaçtığım tüm savaşların yaraları üstümde. Ben, maskemle müşterek olup tıynetimi bin parçaya böldüm. Oynadığım adamı mı ağlattım sahnede yoksa ona sığınarak kendimi ağlamaya mı zorladım? Veyahut daha fenası, onun ardına saklandığım için kendiliğinden mi aktı yaşlarım? 

Bakan her göze görmek, nasip olmuyor tabi...

Bu arada kardeşim, özür dilerim. Artık alıştım yokluğuna. Buna özür dilemek gereksiz mi olur? En büyük ikram, yokluktu yani... Teşekkür ederim. 

Buraya karşı daha mı salaş olsam artık, ne?

 Hayatı romantikleştirmekten bahsetmeliyiz, romantize etmekten değil. 

Hayat, ne zaman romantikleşecek? 

Bu hırslı bir çabayla, kara bir umutla olacak iş değil. Sevmekten geçer yolu, hayatı sevmekten. Bir şekilde sevmeli insan ki yaşasın... Ben başardım, umarım bunu okuduğunu bildiklerim de başarır. 

O zaman, ne zaman romantikleşiyor bu hayat? 

Bitiş.

Bazen insanlar, bir şey(ler)in bittiğini anlamazlar. Çoktan ellerinden kayıp gitmiştir o şey, bunu anlamazlar veya anlamak istemezler. O şeyin ellerinde olduğunu inatla savunurlar parmakları sıkıca kenetliyken. Oysa açıp baksalar, koca bir boşluk olduğunu fark edeceklerdir avuçlarında. Bazen de biten şey hiç başlamamış bir şeydir. Belki de sadece o parlaklara değdiğini hissettirdiği için başlamış saymıştır söz konusu canlılar. Daha da çirkinleşeceksek, o parlaklara değiyor gibi olduğundan başlamış hissiyatı vermiştir. Yine de burada kabullenilmesi gereken hadise, her ne ise olan o şeyin bitmiş olduğudur. Süresi bu kadardır; kimisine bir gün, kimisine bir ay, kimisine bir ömür. Hatta insanlar o kadar gariptir ki olayın asıl şahsı bitti derken dahi yan karakterler bitmediğini diretir. Ölen birisini düşünün, artık o ''Bitti.'' demiştir (bir şeyler ona bitti dedirtmiştir). Ancak onu çok seven bir insan, bunu kabullenmez. O hatıralarda, fotoğraflarda, arkadaşlar arasında dönen mazi sohbetlerinde, saygısızca evinde kendisi için yenilip konuşulan yemeklerde, sevdiği ve kendisini hatırlatacak herhangi bir cisim görüldüğünde, kısacası hayatın herhangi bir ''an''ında yaşamaya devam eder. Bunu iyi bir şey olarak düşünebilirsiniz fakat bir insanın ölememesi, ölmesinden daha korkunçtur. Bir anının, bir hissiyatın, bir çürüğün giderilememesi gibi. Yaşamayı kimimiz şekerlerle, kimimiz çöplerle eş görür. Burada konumuz bu olmadığından mütevellit hemen kesiyorum böyle konuşmayı. 

Bir şeylerin başladığını kabul etmek pek ala güç olabilir, doğum gibi. Yaşamın başlaması, bilincin başlaması, savaşın başlaması, sevginin başlaması, nefretin başlaması... Başlangıç olduğunu kabul ettikten sonra bitişin olduğunu kabul etmek düşer. Yaşamın bitmesi, bilincin yok olması, savaşın bitmesi, sevginin ve nefretin bitmesi gibi. Bunlar basit örnekler, ancak alt metinleri aynı: başlangıcı da, bitişi de kabul etmektir ortadaki. Başlangıçtan önce bir şeylerin bitişi yaşanmış olabilir lakin bitişten sonra aynı maddede başlangıçtan söz edilemez. Ayşegül'ün de dediği gibi: Her bitiş, bir bitiştir. 

Kabul etmek, etmemeye bilakis sizi öldürmez... 

Günlüğümden de bir not olarak, ben, şöyle söylüyorum: Bazı şeyler biter. Bazı şeyler başlamadan biter. Bazı şeyler başladığı gibi sessizce biter ve gider. Ben, giden olurum. Belki bir gün biten. 

Çocuğa Mektup

 Senin düşündüğünün aksine zor olan şey, edebiyattır. Müziği, resmi veya sanatın başka dallarına hakaret etmiyor, hafife almıyorum velakin edebiyat, herkesin anladığı dilde kimsenin anlamadığı cümleleri kurduğun tek alandır. Kafanda dönen kuşları bir otoportrede rahatça resmedebilirsin, duyduğun sesleri müziğe yansıtabilirsin. Depresyonunu mavi renge batırdığın fırçanla, öfkeni çektiğin kalın mi teliyle gösterebilirsin. Oysa yazımda, tam olarak edebiyata başvurduğum şu yazımda dahi yazarken nasıl hissettiğimi hiçbir şekilde bilemezsin. Gülüyor olabilirim, yazdığım için rahatlamış veya yine yazdığım için rahatsız hissediyor olabilirim, böyle bir şeye vaktimi ayırdığımdan kızgın olabilirim ki kızgınlığım sana bile olmayabilir. Bunları, kelimelerden anlayamazsın. İnsanın bir şeyleri anlamak için kelimelere ihtiyaç duymasından sonra kelimelerin bir işe yaramayacağını fark etmesi ne kadar güç, biliyor musun ki? 

Dileklerimden bir tanesi, ressam olmak aslına bakarsan. Şayet o zaman her şeyi daha net aktarabilirdim insanlara. Bryan Charleys ressamlığı müthiş kullanmasına karşılık resimlerini, kısaca düşüncelerini ve duygularını, kelimelerle açıklamaya çalışmak gibi bir gaflete düşmüştü. Bunu fark etmesinden sonra iki resim daha yapması ve bunlara hiçbir açıklama yazmadan intihar ederek bu dünyadaki varlığına son vermesi anlatmaya çalıştıklarımın ufak bir özeti diyebilirim. Klasik müziğin üstünlüğü buradan gelmekte, notaların bağıyla anlatabilirsin. Sözler işin içine girdiğinde saflık, gözlerini kapatarak uzaklaşıyor benliklerimizden. Oysa saf olmalıydık, sözlerimizde olmadığımız kadar duygularımızı aktardığımızı söylediğimizde sahici olmalıydık. 

Edebiyatın zor olmasının sebeplerinden biri de tam olarak burada yatıyor: yanıltıcılık. 

Sana gösterdiğim muameleyi, söylediğim sözleri özenle seçtiğim pek söylenemez. Tam anlamıyla düşünerek hareket ettiğimi bile söyleyemem bilakis seni düşünmekten uzaklaşmak için yanımda tutuyorum. İnsanları gözlemlemem, onları çok umurumdaymış gibi dinlemem de aynı nedene dayanıyor. Senin iç dünyanı az da olsa merak etmem de buna dahil dürüst olmak gerekirse. İşte, ''dürüst olmak gerekirse''. Edebiyatta, hiçbir zaman tam anlamıyla dürüst davranamıyorsun. Bu yüzden zor: ben yazar olmak isteyen birisi olarak, hiç kimseyle paylaşamadıklarımı herkesle birkaç karalama sayesinde paylaşmak isteyen birisi olarak, kalemini bıçak yapıp çığlıklarını duyurmak isteyen birisi olarak nasıl samimi olabilirim? Varımı yoğumu dökemedikten sonra, konuştuğumla yazdığım aynı olduktan sonra edebiyat ne işime yarar? 

Sana bahşettiğim cümlelerde, dudaklarımda ne kadar samimiysem yazılarımda da çoğunlukla o kadar gerçeğim. Bunun farkında olmak, beni üzen asıl durum. Yine düşündüğünün aksine senin düşünme sınırının katlarca fazlası kadar şey biliyorum, sakladığımdan kabahat bende. Bir şeyleri gerçekten saklıyor olsam bunları yazmazdım fakat açık olsaydım gelir bunları yüzüne söylerdim. O an, bir daha benden bir izi benden başka hiç kimsede bulamayacağını anlayamazdın. Anlamaman, beni Joker misali güldüren nadir şeylerden birisi. En azından buna mutlu olabilirsin. 

Bir ressam olsam, gözüm ve hissiyatım olmasa, düşünmesem ve çırılçıplak insanların karşısında bir çarmıhın kenarında durabilseydim, tiksindiğim biri olan senin yanında bugün bir saniye kalmaz ve düşünmen için sana yılları lütfederdim. 

Sana yılları hali hazırda lütfediyorum, düşünmek yıllar gibi senin elinde Bambino. 

25 Mart

​Artık bu alemi hissetmiyorum. Her noktanın yavaşça yok olduğuna, birer noksana dönüşüne şahitlik ediyorum. Ben siliniyorum etrafımdan ve etrafımı kuşatanlardan. Sesim titriyor, alfabem kayıyor, varlığım bir kum tanesine eşitleniyor. Saatin tik-taklarını duyuyorum: bir yelkovan olsaydım daha canlı hisseder miydim kendimi? Aynalarda gördüğüm bir caniden mi ibaret olurdu yine? Ruhum bedenimden sökülecek, yazdıklarım kat’i kehanetlere dönüşecek diye korkardım. Meğer vehmim çoktan bilinci aşmış, hakikatle buluşmuş. Ben, piyesimdeki adamdan ibaret olmuşum.

13 Mart’ta tiyatrodayken Hüsrev’in gözünden yazdığım bir yazı bu. “Hüsrev’in gözünden yazma” veyahut “Hüsrev olarak yazma” haddine geldim mi, tartışılır. Lakin ben bu yazdığım satırlarda kendimi gördüğüm kadar onu da görmekteyim. 
Hocamın 25 Mart’ta yaptığımız ve benim de bilhassa hiç hoşnut olmadığım bir oyunun öncesinde Hüsrev’i oynamam için diretmesi aslında birçok şeyi değiştirdi zihnimde. Her ne kadar kabul etmesem de ben o piyesteki adamdım. Yaşım, cinsiyetim, cemiyetlerim ve diğer tüm olguların farklı olmasına rağmen ben o adamdım. Gerek kendi gözümde, gerek oradakilerin gözünde. Çok tehlikeli bir iş bu, ben bir karakter değilim. Ben, benim. Oyunculuk, tiyatro gibi kavramlar beni benden çıkartmayı hedefliyor fakat ben, yalnız sahnedeyken benden çıkabilirim. Ben, o adam falan değilim. 
Hüsrev kalkıp benim oynadığım halini izleseydi gurur duyardı diye düşünüyorum, Osman’a yaptıklarımdan ötürü. Üzülürdü, kızardı fakat içten içe gururlu biçimde gözleri dolarak izlerdi. Osman’ın onun defterini okuduğunu görmesi ve bunun üzerine yaptıkları, Hüsrev’in hali hazırda aylardır, belki de yıllardır düşlediği bir şey fikrimce. Ben, bunu gerçekleştirmek için oradaydım. 
Oyuna katılmamış bir yazı üstte yazdığım. Sahneye dalmadan hemen öncesinde banttan okuyacağım bir yazıydı. Hocamın isteği üzerine yazmıştım: “Yağmur, Hüsrev gelmeden önce Osman’ın elindeki kağıtta ne yazdığını antrede okuyacaksın. O kağıtta Hüsrev’in, yani senin yazdıkların var.”. Bu aşamada da Osman’ın eline kendi mahremiyetimi teslim etmem lazımdı. En hususi düşüncelerimi 10-13 cümleye sığdırdım ve okudum. Ağzımdan dökülen kalemimden çıkma kelimeler bana mı yoksa Hüsrev’e mi aitti, bilmiyorum. Velhasıl yazdıklarımı oyun günü salona okumadım. 

Samimiyet - Eski bir dostla olan anıyı kendi kendime yad ettikten sonra günlüğüme yazdıklarım beni doyurmadı, bir posta da buraya yazdım.

​Merhaba. Bir daha asla eski samimiyetimde olmayacağımı fark ettim. Bedenimle ruhum birdi benim, bedenimin bu dünyada yaşadıkları ruhumda tepkimeye girerdi. Ruhumla bedenimi kopardılar benim. Artık ruhumdaki tepkiler bedenime geçmiyor çürüme dışında, kalp çarpıntılarım ve kafesimin ağrıları dışında. Artık maddide yaşadığım hiçbir şeyi hissetmiyorum. Bu beden, bu ruhun cümlelerini herkese yayıp duyurmak istediğinden cümlelerimi dökmeden, haykırmadan gitmek istemiyorum. Ölmemek arzusu da bundan doğuyor: bedenim ruhumun cümlelerini çalmaya o kadar meyilli ki ölümü bana hatırlatıp daha da düşündürüyor ve delirtiyor beni. Beynimi daha da kemiriyor kurtçuklar, ki onlar kişiliklerimdir, daha çok akıyor iltihaplar. Tırnaklarımda biriken kirlerdir tümcelerim. Bu yüzden tırnaklarımı uzatıyorum, daha çok kir çıksın ortaya. İnsanlara bu kadar muhtaç mıyım ben? İnsanların beni dinlemesine, bu ruhu görmesine bu kadar ihtiyacım mı var? Ruhum kendi düşlerinden sıyrılamıyor, bedenim ruhumu çekiştirmeden yapamıyor. Tüm cümleler ellerimden kayıp gidiyor insanlığa, ruhuma ne kalıyor? Bedenim sömürüyor beni, tüm benliğimi siliyor. Adım kalsa çevreye ne yazar benliğim yok olduktan sonra? Ben beni değil yazılarımı tanıyacaksam ne anlamı var var olmakla yazmanın? Yazdıklarım doyurmuyor asla, bu beden doymuyor ruhumun kıvranışlarına. Öyle daralttı ki yok etti hissiyatı, alemi. Bir düş kaldı, bir çile, bir göz. Hissiyat. Belki ters düşünmüşümdür bu hülyalar arasında, ihtiyacım olan değil olmayandır kağıtla kalem. Belki alfabemi unutmam gerekiyordur, aklımı yitirmem değil. Ben Joker değilim. Oysa tiyatronun sahne tozlarını dilimle yalamadım mı? En nefret ettiğim rollere atlayarak en içten şekilde oynamadım mı daha bugün? Günlüğüme yazdım az önce: andaydım fakat anda olduğumu bilmiyordum. Gerçekten eğlendim fakat yaşamıyordum.

Dudaklarım gülümsedi, herkes telli dişlerime şahit, mutluluğuma ikna oldu. Yazık ki ben bu eğlenceyi kaçırdım. Kaçırmasam yazacak malzeme çıkamazdı zaten. Bedenim, ruhumu zehirliyor. Edebiyat beni zehirliyor. Günlüğümden kırptım, değiştirdim yazılarımı. Öyle yapmalıyım, mahremimdir bu benim. Edebiyat, mahremimi en nü şekliyle resmediyor. Ayıplanacak yerlerim ortada, insanları büyüleyip raks ediyor. Buna dur demeliyim zannediyorum. 

Bir Arkadaşın Yorumu

 Başlığı yazarken hayli zorlandım desem hem doğru olur hem yalan olur. Bu sebepten dolayı başlığı siktir edin. 

Yazılarımın okunmadığı ve sadece arada gelip ben okurum diye yazdığım birtakım paragraflardan oluşuyor bu sayfa. Belki annem, babam ve birkaç dikkatli dostum bir kere denk gelip ''Ne bu ya?'' diyerek açıp kapatmıştır. Bir iki kişiden haberim var, kalanlar varsa da olmasın. 

Bana benzemekle suçlanan mahkum, doğum günüme sayılı günler kala bu sayfayı okuduğunu itiraf etti. Tek seferde, tüm yazıları... Ulan, ben dönüp okumamıştım onları. Niye okudun, onca zahmete, onca hülyaya daldın gittin? Hülyalarımla yaşlarını niye harmanladın? Hissetmiyorum, hala hissetmiyorum yazdığımı bu da benim azabım. Sizin olmasın. 

Eskiden böyle düşünmezdim. Bendeki bu çekişmeyi, bu pisliği yaymak ve herkesin görerek anlamasıydı gayem. Fark ettim ki mümkün değil, imkansızı istiyorum. Başlıktakinin yorumuyla imkansıza aşık oluyorum. Mantıksız, duygusal ve süslü cümleler. Her zaman yazdığım gibi. Gözün ve hissiyatın gitmesini istediğim kadar kimseye bulaşmamasını da istiyorum artık. Ben yazacağım, ben yine haykıracağım. Cümlelerimde yine ''Sizler!'' diye haykıracak, zavallı bir portre olan ''Ben...'' diyerek ağlayacağım. Evet, itiraftır bu, ağlayacağım. İlginçtir ki ruh halim bir garip bu aralar. Mutlu muyum çözemiyorum. Ben de en sonunda karar verdim, mutluyum. Birisini sevip sevmediğinizi sorguluyorsanız, seviyorsunuzdur. Mutluluk insan mı? İnsan anasını satayım, o da insan. İnsan nedir, şimdi bildin. Ah şu insanlar! Nüfusu azalası, çileleri meteorlarca yağası yağdan kaygan insanlar!.. 

Son zamanlarda etrafımda ölüm bana minik şovlar sergiliyor. Hiç beklemediğim anda müthiş bir salsa gösterisiyle geldi karşıma. Ölüm, meleğinden daha kudretli bir kavram. Tek fark kendini Tanrı'ya teslim etmiyor, başkalarını teslim ettiriyor. Ne büyük bir güç o öyle! 

Eski yazılarımı okuyunca kafa gitti tabi ben de. Buradaki yazıları arada gelip okurum diye düşünerek yazıyorum ama sanki hepsi o anda mıhlanıp zihnimin kapalı kutusuna atılıyor. Hem biliyorum, hepsi benim hem de gram bir şey bildiğim yok. 

Geçen eski dostlarımdan bir tanesiyle oturmuş konuşuyorduk. Sigaradan nefret ederim, gerçekten. Havalı da değil, güzel ve estetik de durmuyor kardeşim. Ben niye ağzıma boru şeklinde kağıdı yakıp sokayım? Bunun neresi estetik? Her neyse, öyle bir dostum ki yanımda 6-7 tane sigara içmesine müsaade ettim. O sigaraları benim havayı ve kelimeleri sömürdüğüm gibi sömürürken aklımdaki kurgulardan bahis açtım. Koydum kartları masaya, hepsini ele alarak tanıttım. ''Bak, bu karo. Köşeleriyle çizer, mürekkebini buruşuk sarı sayfalara akıtır. Her akıtmasında kağıdın yaşlı yüzeyinde dağılır mürekkep...'' Karoyu kendime benzettiğimi ve tüm bahislerimde karonun türevlerini kullandığımı söyleyince şöyle bir yanıt geldi: ''Karoyu kendinden sayıyorsan, onun dışındakileri gözlemlesene?'' 

Gözlem... Göz ve enlem? Eyvahlar olsun. Şimdi haklı, bir şey diyemezsin. Maça'yı seyret akılsız, Maça'yı! Millet Karo mu görecek hep? Sen Karo'dan nefret etmiyor muydun? 

Ediyorum. Aslında etmiyorum. Bu da yeni farkındalıklarım arasında. Karo'yu çok seviyorum ben. Yazmayalı ben baya egoist oldum yalnız, onu da söyleyeyim. Ha, aynaya hala tükürüyor muyum? Hala bakınca Dostoyevski'ye niye böyle bir kadını yazdığını soruyor muyum? Sizinki de soru mu yahu... Siz kimsiniz? Bilemiyorum. Al işte, döndük mü yine başa? 

Siz iyisi mi bu yazıyı boşverin. Ben ileride okuyup dalga geçerim bununla. Bugün güzele yakındı. Hava sert ama güneşliydi. Geçenlerde başıma gelen bir olaydan bahsedip bu yazıyı kapatacağım. Dedik ya günlüğü bıraktık diye, artık böyle. 

Cem Karaca'nın filmine gittim dostlarımla. Şahane bir şeydi, daha derin olabilirdi tabii fakat bu benim Freddie Mercury ağabeyimizden sonra izlediğim ilk biyografik film idi. Dolayısıyla bir yorumda bulunmayacağım. Sadece İsmail Hacıoğlu'na hem herhangi birisi olarak, hem de bir oyuncu adayı olarak inanılmaz saygı duyduğumu ve bu işle de saygının yanına hayranlığı eklediğimi söylemek isterim. İsmail Hacıoğlu da duydu beni şu an. Neyse, filmden çıktık ve vedalaşma seansı yaşandı. Biraz yürüdükten sonra yol kenarındaki koca ağaçlardan birine sırtımı yasladım. Bir ağaca sırt yaslamak, hele ki yoğun bir yolda ne güzel hissettiriyormuş! 

Ağacı arkamda bıraktıktan hemen sonrası adımlarıma kelimeler karıştı. Çıkarttım telefonumu, ses kaydı uygulamasını açtım. Başladım upuzun bir şiiri akıldan okumaya. O an yazıyorum, kelimeler fırlayıp telefona çarpıyor. Bir ara çok yükseldim; sesim değişti, eller işin içine girdi, bir tane atkım var onu elimde yuvarlayıp boynuma geri atıyorum falan rezalet... Eve geldim geleceğim artık, 10 dakikayı geçmiştir şiir okuyorum kendi kendime. Telefonu tutan elim de soğuk havayla el ele yürüdüğünden dondu, hissetmiyorum sağ elimi. Dedim tamam artık, burada sonlansın bu şiir. Telefon ekranını açtım, inanılmaz bir mutluluk üstümde. Eve gelmişim, iki dakika daha yürüyünce odamdayım ve tüm yol şiir yazdım. Odama girince kaydı açıp deftere kaydedeceğim direkt şiirimi, geleceği görüyorum ya hani. Telefonu açtığım an gördüğüm şeyle tüm tiyatral havamın sönüşü bir oldu. Meğer ses kaydı programını açıp, ses kaydetme tuşuna basmaya üşenmişim. 

Kendime ve telefona sövgüler dolu nice cümleyle girdim eve. 

Ancak sonrasında pişman olmadım. Demek ki o an, o gece dışarıdaki insanların ve havanın o şiiri emmesi lazımmış... 

Yok arkadaş, artık yaşama hissiyatını da gözü de siktir ettim. Ölmek istemem böyle, bu sıralar. İstemem. Son olarak, ben yalnızca kendime ve benim ölü olduğum bir dünyaya iz bırakıyorum. Başkaları için bıraktığım izler başkalarında. 

 Günlük yazmayı bıraktım. Ses kaydına başladım, o da çıldırttı. Kullanacağım burayı. Belki kullanmam bilmiyorum. Yoruldum ve yorgun gözükmüyor muyum? Güzel. Poyraz'a gitmeyi de bıraktım. Bana hiçbir yarar sağlamıyor, hiçbir şey hissettirmiyor duvarlar kaleler tuğlalar. Poyraz olup esmek istiyorum yalnızca, belki yazılarda belki müziklerde belki sahnede. Belki başka bir yerde başka bir şekilde. Estiğimi hissetmem yeterli olacaktır yalnızca. 

Çaba

 Anlamsız, manasız kocaman bir çabanın içine girdim. Anlatmaya çalıştım. İnsanlardan anlamalarını bekledim. Kendim dahi ne olduğunu anlayamadığım bir şeyi anlatmaya kalkıştım. Dinleyenlerin anlamalarını istedim, kafalarını sallayarak bana bakarlarken, gözleri neyden bahsettiğimi bile kavrayamadıklarını belli ederken konuya ilgiliymiş gibi durmalarından tiksindim. Kafataslarını çatlatmak istediklerimden, boğazlarını delicesine sıkmak istediğim insanlardan kalkıp benim hakkımda konuşmalarını ve bana temas etmelerini sabırla karşılamaktan iğrendim. Her bağırışımda, her bakışımda yarattıklarımdan birisi olduğumu ve ona yeni sözler eklediğimi görmekten usandım. Oynamaktan, oyuncaklardan ve dekorlardan o kadar sıkıldım ki kendimi bir oyuncak var saydığımda öldürecek gibi oluyorum. Yüzümü her tebessüm ettiğimi sandığımda sarkık, gözlerimin her parladığını sandığımda gözleri açık bir ölüden daha ölü baktığımı fark ediyorum. Ben ikrah ediyorum. Artık kusmak da faydasız, kustuğum kovalar doldu ve pislik sıvılar hala içlerinde. Kustuklarımı geri içiyorum bazen, beynim her seferinde daha iltihaplanıyor. O kadar iltihaplandı ki artık yaşlarım bana birer kurtçuk gibi geliyor. Tırnaklarımın buz kesilen ellerimden kopup gidişini görüyorum, ben sıkıldım. Hayatımda tanıdığım en hasta insanı her gün görmekten, her gün dinlemekten sıkıldım. Hayatımın olduğunu algılayamıyor hastalanmış beynim, yaşayan bir varlık olduğumu kabullenemiyor. Düşünüyorum, Tanrı hala niye yaşatıyor beni? Yazmam gereken şeyler var diye mi, ölmemek için bu kadar yakardığım için mi yoksa oralarda bir yerlerde varlığından kuşkuya düştüğüm yaratıcının olmadığı için mi? Hayır, o var. Kabullenemem yokluğunu, beni yaratan bir Rab var. Ancak o Rabbin kulu var olduğunu hissedemiyor, kaldı ki onu nasıl hissetsin? 

Yaz Ayına Süslü Bir Giriş

 Selam.

Üstümdekileri atıp yeni yolların keşfine çıkarım diye adım attığım şu yılın ilk 6 ayında gördüm ki yeni yolların hepsi bataklıkmış. Üstümdekileri atmayı geçtim, üstümdekilerin hepsi önce çamurlandı; sonra da beynime, mideme bulaştı. Başım yüzlerce kez döndü gözlerimi kapatayım diye, midem sayamadığım kez bulandı. 

Bir yol arıyorum haykıracağım, bağırıp çağırıp her yeri darma duman edeceğim bir yol. Asfaltının üstüne kusacağım önce. Daha sonrasında kenarlarında biten yeşillikleri göreceğim, güzelliklerinden başımı döndürecekler benim. Ardından ben hiçbir şey olmamış gibi o pis griliğin üstünde yürümeye devam edeceğim geçmiş ve gelecek zamanı düşünürken. Çoğunlukla gelecek zamanı.

Yanlış veya eksik anlaşılmayayım her zaman olduğu gibi, nankörlük etmek istemiyorum. Şu 6 ay içerisinde gerçekten güzel şeyler oldu. Gerçek manada, mana aleminden gelen güzellikler. Ancak ne yazıktır ki ben bir insanım. Varlığım, küçük bir insan bedeninden ibaret bu dünyada. Ruhumu ne kadar ayırmaya uğraşsam da ruhum, bu bedene bile isteye sıkışmış haldeyse elimden ne gelebilir? Gerçi benim düşlediğim o şey, mana aleminde dans ediyor. Oraya geçmek için de şu çamurdan yoğrulmuş gezegende, bu gezegene kalemlerle çizikler atmak gerekli değil mi?

Bundan 2-3 sene öncesi hiçbir şey yapmadığım halde, bir menekşenin dünyaya benden daha fazla yarar sağladığı o zaman dilimlerinde ne kadar da mutlu hissediyordum oysa. Nihai amacım eğlenmekti, dostum dediklerim benim bedenimden yaratılmışlardı. Samimiyet ne de büyük bir kavramdı o zamanlardaki ben için. Birileriyle konuşmak lazım, tanış olmak lazım, gezmek lazım, beraber olmak, birileriyle bir şeyler yapmak lazım ve bunun gibi bir sürü ıvır zıvırdan oluşan cümle dizisi. Hayır, sayın selam verdiğim insan topluluğu. Hayır, bunların hiçbiri lazım değil. 

Bana bir ben lazım. 

Bana bir benlik lazım. 

Dinleyin ey ahali, diyeyim. Diz çökeyim aynaya, büyükçe açılıp birbirinden farklı bakan gözleri görüp dalga geçeyim o aynayla. Ne kadar alçaksın sen! Kimseye boynumu bile eğmem deyip kendi önünde diz çöküyorsun. Sesini inceltiyorsun ha? O kızdığın, sövdüğün varlıklar dilinden hiç düşmüyor. Çok mu kızgın bakıyorsun sen şimdi? Çok mu belli edesin geliyor da insanlar uğraşsın istiyorsun? İnsanlar kendileriyle bile sen kadar uğraşmıyor, seninle mi uğraşacaklar? O uğraşmazgiller sana tepkisizsin, duygusuzsun dedi diye mi tüm bunlar? Onlar seni eksik gördü diye mi? Onlar kadar sevinçli, onlar kadar hüzünlü, onlar kadar hislerini bakışınla belli edemedin, onlar gibi onlar için uğraşmadın diye mi? 

Böyle duygu barındırmamaya çalışan duygulu birisi gözükmek için çabalıyorsun, sonra da daha önce verilmiş tepkileri verip üstüne kalıplara sövüyorsun ya, ne de iğrençleşiyorsun. Uğraşmayanlar için ne büyük uğraşlar veriyorsun. Çocuksun sen, kendini yaşlı hissetmeye zorlayan bir çocuk.

Dinleyin, bu cümlelerin hiçbir kıymeti yok. Sarf ettiğim çabanın kaçta kaçını kim ne kadar hak eder ki?

Ayna, hepsini hak ediyor.

Hala bir menekşe benden daha fazla katkı sağlıyor dünyaya. Oysa benim istediğim dünyama neyin ne sağladığını bulmak.

Hala mutlu hissediyorum, ara sıra. Mutluluk güzel şey. Mutluluğun güzel olduğu kadar, keder de güzel şey. Hele bir de maddiyatta bir dert yoksa, demeyin benim sevincime. Başlarım böyle afili cümleler kurmaya. 

En iyisi mi ben şu yaz ayında süslü bir giriş yapayım. Sahne bende tekrardan. O kimsenin bakmadığı, bakacakları vakit kıymetinin kaybolacağı sahne. 

Güzel ayların önümüzde olması dileğiyle.

Nasılsın? İyi değilim.

Nasılsın?

İyi değilim.

Muhtemelen Poyraz'a gitmek istiyorum.

Hafiften Manço ve Karaca açıp bir çizik daha atayım duvarlarına.

Korkunç hissediyorum.

Hiçbir şeyi baskılayamıyorum artık içimde. Sanki tüm duygularım birlik olmuşlar bana, daha fazla baskıyı kaldıramıyorlar. Özgürlük diye çığlıklar atıyorlar damarlarımın ardından. Kanım içinde yüzüyorlar. Birinin sesi çok yüksek. Hepsinden, herkesten daha yüksek çığlık atıyor.

İğreniyorum her şeyden ve herkesten. Sanki yanımdan milyonlar geçiyor, ortalarında olan ben ise tepkisiz. Yüzlerce cümle, binlerce kelime dudaklarımdan dışarı dökülmek için dakika sayarken ben, hiçbir şey yapmıyorum. Hiçbir şey söylemiyorum. Göz bile kırpmıyorum. Herkes ortalıktan çekilince yaşlarım dökülüyor benden izin almadan. 

Sana duygusuz dediler.

Sana tepkisiz dediler.

Sana cani, kötü dediler.

Ben bugün zombi oldum. Biri bana ''Zombi'' dedi. Eh, demek ki haklıymışım. Ölüyorum derken, yaşamaya devam ediyorum derken haklıymışım.

Suçum değil bu benim, inanın. Ben de isterdim sevindiğimde doyasıya, yamuk dişlerimi göstererek gülümsemek.  Ben de isterdim kızdığımda bağırmak, üzüldüğümde ağlamak, çığlık çığlığa sevinmek veya kahrolmak. Birilerine yumruk atmak, kan çıkartmak, kendimi durdurmamak... Ben de isterdim içimde tepişenleri dışa vurmak. Ben savaşıyorum gücümle, bir güçle. Kim kazanacak, kim kazanmalı bilemem. Taraflar kim, bilemem. 

Ben yorgunum, deniyorum ve yorulmaktan başka bir şey geçmiyor elime. Soğuyorum tekrar ve tekrar. 

Sana buz kütlesi de derler.

Derler. Onu da derler. Ha duygusuzum, ha tepki vermemişim; ha zombi, ha buz olmuşum. Ne fark eder?

Her şey en başa falan dönmüyor. Her şey daha da karanlığa batıyor.

İnanın ki deniyorum, çokça denedim ve inatla devam ediyorum. Ancak olmuyor, ne kadar uğraşırsam uğraşayım benim duygularımın, benim seslerimin sesi sadece bana çıkıyor. 

Sizlerden sadece ben değil, seslerim de korkuyor. 

İnkar

 Bazen gelmiyor içimden gülmek, güldürmek. Onların yüzlerine bakıp yamuklukları, bozuklukları anlatmak geliyor tam tersine. Bakın diyorum dişlerim çarpık, görün diyorum gülümseyişim yamuk, yeter diyorum bana oynattırdıklarınız. Yapamıyorum, helalleşmeden gitmek istiyorum buralardan. Kimseye bir şey demeden. Ne bakan, ne gören ne de duyan var. Bu kuklalar diyarından çekip gidemiyorum bir türlü, bende de hata çok. Havada parlayan güneşe bakıp hayran olan benim karşımda şemsiye açanlar var. Kör olmanı gerektirecekse de o hayranlığı tatmalısın diye düşünürüm ben. Sağır olacaksan da son müziğini dinle en son sesle. Ancak karşımdakiler sağır olmamak dileğindeler. Ne yanlış düşünürler, benim gözlerim kadar belirsiz olduklarını sanarlar. Gri dışında tüm tonlar belirsiz olamaz oysa. 

Değişmedim ki ben. Keşfettim yollarımı sadece. Hani fal bakarız ya, inanmam gerçi de örnek olsun diye söylüyorum. Bir fincan içinde yollar çıkar hep karanlık, telvelerden oluşan… Bir fincan içinde hapsolmuş ruhumu telvelerden arındırmaya çalışan bir acizim ben. Hep öyleydim, telveleri üstünden atamayan bir gariptim. O kırıntılar sizlere kir diye gözükür, bana kirlerimi kapatan pamuk gibi gelmiştir hep. Belki de bu yüzdendir şemsiyeyle gezenlere karşı nefretim.

Ne çok değiştim de diyorum aslında. O yollarda ne kadar çok kırıldım, ne kadar çok doldum, ne kadar çok kustum. Bir türlü fincanımı kıramadım işte, bu yüzdendir herhalde telveye güzelleme yapışım.

Bir güzelleme yapın siz de bana. Bugün de gülemediğimi söyleyin, gülmediğimi söyleyin. Bir şeyleri belli ettiğimi söyleyin, etmesem de söyleyin ve ben de sizi inkar edeyim. İnkar edince gelmeyin üzerime, bakın sadece bana beni yansıtan gözlerinizle. Her şeyi inkar eder olmam, bir inkardan ibaret oluşumu gizlemiyor maalesef. 

Şimdi ufak bir itiraf... 

Az önce, bu yazıyı bitirdikten birkaç saniye sonrası evimize gelen misafir yanıma geldi. ''İyi misin?'' diye sordu ve ben ''İyiyim.'' dedim. 

 

Düşünmek hakkında.

İstemiyorum. Düşünmek istemiyorum da olmuyor işte. Düşünmeden yaşayamıyorum ve ben belki de yaşamak istemiyorum. Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Ne istediğimi de bilmiyorum. Mutlu muyum diye düşünürsem mutsuz oluyor muyum? Ben ne zaman mutluyum, mutlu olurum bilmiyorum.

Her şey saçma geliyor. Müzikler, resimler, yemekler, diğer zevkler ve diğer şeyler. Veya her şey daha anlamlı geliyordur, bilmiyorum. Hepsi absürt bir komedi oyununun parçalarıymış gibi ve ben bu oyunu ne oynamak ne de izlemek istiyorum. Kaçıp salonu terk etmek nihai gayem. Oysa ne uzun zamandır kendimi izliyorum sahneden, tahmin bile edemezsiniz. Belki oynamak istiyorum fakat izlemek değil. Artık değil, kendimi izlemeye dayanamıyorum.

Belki uyumak, hiç kalkmamak istiyorum ancak yatakta değil. Bir yere yatarak değil. Boşlukta, öylece süzülürken gözlerim kapansın istiyorum. 

Canım yanıyor ve ben canımın neyden oluşup neye tepki verdiğini bilmiyorum. Problem ne çözemiyorum. Hissettiğim şeyleri anlamıyorum. Anlasam ne yazar? Kimseye bunu aktaramıyorum bir şeyleri içine katmadan, aktarsam da umurlarında değilim. 

Yoruldum mu, doldum mu bilmiyorum. Tek bildiğim sonsuz bir boşlukta süzülmek istediğim yüzyıllar boyu. 

Oysa ben, gitgide hastalanıyorum. Beynimden kanlar akmasını, ellerimin kızarmasını, saçlarımın kazınmasını isteyen bir hastaya dönüşüyorum. Duvarları deniz gören, yıldızları kayıp ruhlar sanan bir hastaya. Bana bir ses versinler diliyorum, ses bir gitar olsun çığlık atan. Bir piyano olsun ağlayan. Ben hastalanıyorum ve saçlarım uzuyor, tırnaklarım kırılıyorum, zayıflıyorum ve gözlerim morarıyor. Yaz geliyor.

Durduramıyorum. Ne kusmayla, ne yutmayla geçiyor bu hastalık. Geçmiyor. 

Kimse görmüyor hasta olduğumu ya, bu daha da beter yapıyor beni. Saçlarım uzadı sanıyorlar, oysa benim saçlarım gözlerimi kapıyor. Başa çıkamadığım mide ağrısı son bulmuyor. Başımın dönmesi durmuyor. 

Bana bir ilaç verin diyorum bazen, onu da duymuyorsunuz sizin lehinize de olsa. Zehirli bir su bile olur, bir ilaç. Beni hastalıktan kurtaracağına inanacağım bir ilaç. 

Artık hiçbir şeye inanmaz yaptı bu hastalık beni. Duyduklarıma, gördüklerime, inandıklarıma, yaptıklarıma... Ne kendime, ne Tanrı'ya... Kurtarın beni bu miskin azaptan. Ciğerlerim yanıyor da derim kavrulmuyor. Ya sökelim ciğerlerimi hep beraber ya da su verelim. 

Yazım kötüleşip cümlelerim okunmaz hale geliyor aklımdakileri aktaramayacağım diye. Oysa aklım kaldı mı? Bilmiyorum, bilmemi sağlayacak ne var şu cihanda? Hastalığımı bilmemi sağlayacak? Biliyor gibiyim oysa, düşünmek.