Saf Hayal

 Görmüyor musun gafur, ürkek halimi? Sana bakarken parlamıyor mu gözlerim? Ben bir yalancıydım da durulmadım mı karşında? Titreyen kirpiklerim ekseriya gizlendi sana, ne için bilirim... Yüreğimden geçen iki nakış, ikisi de dehşetli: biri seni, biri beni hedef alıyor. Hangisi daha vahim, sen söyle ne olur! Ne için beni böyle eza, pek de gülünç bir halde bırakıyorsun? Belki bir suali, belki bir yanıtı, hoş bir sohbeti ve bakışmayı bana nasıl diletebiliyorsun? Ne vakit oflasam adın takılıyor dilime, büyük bir iç çekişle inliyorum senin için. Saçma fallara, kartlara dahi alet ettim seni, ne yaptırıyorsun bana? Hiçbir biçimde sana hitap etmiyorum ki sonrasında güzelliklerimi serebilirim diye...

Yazarken anlıyorum, nakışlardan biri düğüm olmakta imiş... Oysa senin olmadığın anlarda o iplikleri sökmek üzereydim! Şimdi, ne kadar hazin bir şekilde kalbim atmakta ve parmaklarım mavi ateşin dalkavukluğuyla titremekte, bilmiyorsun. Bu cahil kalmışlığın, bana derinden bir azap çektirmek üzeredir ki işte tüm benliğim asıl bundan korkar. Tam seninle ilgili tüm hayallerimin yalnız bir hevesten ibaret olduğunu, ettirdiğim duaların hayırlısıyla geri çevrilip kabul edilmediğini, dile getireceğim hiçbir şeyimin olmadığını düşünmüştüm ki bir kırbaç misali indin gözlerimin önüne. Mütemadiyen sıcağa yakın bir ılıklıkta olan ve paltomu çıkarmamı sağlayan ellerim, bir anda feci buz kesti. Geleceksin diye savsakça yürüyor, etrafımda değilken unutabildiğim atışlı kalbimi hissediyorum... Kırılmakta tırnaklarım ve ateşle titremekte vücudum; seni görüp bunları söylememek mi yoksa seni görmeyip bunları yazmaktan mı, bilemem. 

Bildiğin üzere ben inci değilim, ikinci konuşmamızda bunu itiraf etmiştim. Orada sana açık davrandığımı düşünürken ne hissettiğini yazdıklarını sorduğumda bana olan bakışından anlamış, daha doğrusu anladığımı sanmıştım. Merak ettim, merakım bana şu cümleyi kurdurdu: belki de inci için bunca zaman sana kabuk örmüşümdür. Ve işte bu, beni şehvetengiz dehşetlere düşürüp ıstıraplara boğandır.

Yazıktır ki şimdi düşünürüm, daha önce yaptığım gibi bir hiçe yazsaydım bunları daha iyi ederdim diye.