Samimiyet - Eski bir dostla olan anıyı kendi kendime yad ettikten sonra günlüğüme yazdıklarım beni doyurmadı, bir posta da buraya yazdım.

​Merhaba. Bir daha asla eski samimiyetimde olmayacağımı fark ettim. Bedenimle ruhum birdi benim, bedenimin bu dünyada yaşadıkları ruhumda tepkimeye girerdi. Ruhumla bedenimi kopardılar benim. Artık ruhumdaki tepkiler bedenime geçmiyor çürüme dışında, kalp çarpıntılarım ve kafesimin ağrıları dışında. Artık maddide yaşadığım hiçbir şeyi hissetmiyorum. Bu beden, bu ruhun cümlelerini herkese yayıp duyurmak istediğinden cümlelerimi dökmeden, haykırmadan gitmek istemiyorum. Ölmemek arzusu da bundan doğuyor: bedenim ruhumun cümlelerini çalmaya o kadar meyilli ki ölümü bana hatırlatıp daha da düşündürüyor ve delirtiyor beni. Beynimi daha da kemiriyor kurtçuklar, ki onlar kişiliklerimdir, daha çok akıyor iltihaplar. Tırnaklarımda biriken kirlerdir tümcelerim. Bu yüzden tırnaklarımı uzatıyorum, daha çok kir çıksın ortaya. İnsanlara bu kadar muhtaç mıyım ben? İnsanların beni dinlemesine, bu ruhu görmesine bu kadar ihtiyacım mı var? Ruhum kendi düşlerinden sıyrılamıyor, bedenim ruhumu çekiştirmeden yapamıyor. Tüm cümleler ellerimden kayıp gidiyor insanlığa, ruhuma ne kalıyor? Bedenim sömürüyor beni, tüm benliğimi siliyor. Adım kalsa çevreye ne yazar benliğim yok olduktan sonra? Ben beni değil yazılarımı tanıyacaksam ne anlamı var var olmakla yazmanın? Yazdıklarım doyurmuyor asla, bu beden doymuyor ruhumun kıvranışlarına. Öyle daralttı ki yok etti hissiyatı, alemi. Bir düş kaldı, bir çile, bir göz. Hissiyat. Belki ters düşünmüşümdür bu hülyalar arasında, ihtiyacım olan değil olmayandır kağıtla kalem. Belki alfabemi unutmam gerekiyordur, aklımı yitirmem değil. Ben Joker değilim. Oysa tiyatronun sahne tozlarını dilimle yalamadım mı? En nefret ettiğim rollere atlayarak en içten şekilde oynamadım mı daha bugün? Günlüğüme yazdım az önce: andaydım fakat anda olduğumu bilmiyordum. Gerçekten eğlendim fakat yaşamıyordum.

Dudaklarım gülümsedi, herkes telli dişlerime şahit, mutluluğuma ikna oldu. Yazık ki ben bu eğlenceyi kaçırdım. Kaçırmasam yazacak malzeme çıkamazdı zaten. Bedenim, ruhumu zehirliyor. Edebiyat beni zehirliyor. Günlüğümden kırptım, değiştirdim yazılarımı. Öyle yapmalıyım, mahremimdir bu benim. Edebiyat, mahremimi en nü şekliyle resmediyor. Ayıplanacak yerlerim ortada, insanları büyüleyip raks ediyor. Buna dur demeliyim zannediyorum. 

Bir Arkadaşın Yorumu

 Başlığı yazarken hayli zorlandım desem hem doğru olur hem yalan olur. Bu sebepten dolayı başlığı siktir edin. 

Yazılarımın okunmadığı ve sadece arada gelip ben okurum diye yazdığım birtakım paragraflardan oluşuyor bu sayfa. Belki annem, babam ve birkaç dikkatli dostum bir kere denk gelip ''Ne bu ya?'' diyerek açıp kapatmıştır. Bir iki kişiden haberim var, kalanlar varsa da olmasın. 

Bana benzemekle suçlanan mahkum, doğum günüme sayılı günler kala bu sayfayı okuduğunu itiraf etti. Tek seferde, tüm yazıları... Ulan, ben dönüp okumamıştım onları. Niye okudun, onca zahmete, onca hülyaya daldın gittin? Hülyalarımla yaşlarını niye harmanladın? Hissetmiyorum, hala hissetmiyorum yazdığımı bu da benim azabım. Sizin olmasın. 

Eskiden böyle düşünmezdim. Bendeki bu çekişmeyi, bu pisliği yaymak ve herkesin görerek anlamasıydı gayem. Fark ettim ki mümkün değil, imkansızı istiyorum. Başlıktakinin yorumuyla imkansıza aşık oluyorum. Mantıksız, duygusal ve süslü cümleler. Her zaman yazdığım gibi. Gözün ve hissiyatın gitmesini istediğim kadar kimseye bulaşmamasını da istiyorum artık. Ben yazacağım, ben yine haykıracağım. Cümlelerimde yine ''Sizler!'' diye haykıracak, zavallı bir portre olan ''Ben...'' diyerek ağlayacağım. Evet, itiraftır bu, ağlayacağım. İlginçtir ki ruh halim bir garip bu aralar. Mutlu muyum çözemiyorum. Ben de en sonunda karar verdim, mutluyum. Birisini sevip sevmediğinizi sorguluyorsanız, seviyorsunuzdur. Mutluluk insan mı? İnsan anasını satayım, o da insan. İnsan nedir, şimdi bildin. Ah şu insanlar! Nüfusu azalası, çileleri meteorlarca yağası yağdan kaygan insanlar!.. 

Son zamanlarda etrafımda ölüm bana minik şovlar sergiliyor. Hiç beklemediğim anda müthiş bir salsa gösterisiyle geldi karşıma. Ölüm, meleğinden daha kudretli bir kavram. Tek fark kendini Tanrı'ya teslim etmiyor, başkalarını teslim ettiriyor. Ne büyük bir güç o öyle! 

Eski yazılarımı okuyunca kafa gitti tabi ben de. Buradaki yazıları arada gelip okurum diye düşünerek yazıyorum ama sanki hepsi o anda mıhlanıp zihnimin kapalı kutusuna atılıyor. Hem biliyorum, hepsi benim hem de gram bir şey bildiğim yok. 

Geçen eski dostlarımdan bir tanesiyle oturmuş konuşuyorduk. Sigaradan nefret ederim, gerçekten. Havalı da değil, güzel ve estetik de durmuyor kardeşim. Ben niye ağzıma boru şeklinde kağıdı yakıp sokayım? Bunun neresi estetik? Her neyse, öyle bir dostum ki yanımda 6-7 tane sigara içmesine müsaade ettim. O sigaraları benim havayı ve kelimeleri sömürdüğüm gibi sömürürken aklımdaki kurgulardan bahis açtım. Koydum kartları masaya, hepsini ele alarak tanıttım. ''Bak, bu karo. Köşeleriyle çizer, mürekkebini buruşuk sarı sayfalara akıtır. Her akıtmasında kağıdın yaşlı yüzeyinde dağılır mürekkep...'' Karoyu kendime benzettiğimi ve tüm bahislerimde karonun türevlerini kullandığımı söyleyince şöyle bir yanıt geldi: ''Karoyu kendinden sayıyorsan, onun dışındakileri gözlemlesene?'' 

Gözlem... Göz ve enlem? Eyvahlar olsun. Şimdi haklı, bir şey diyemezsin. Maça'yı seyret akılsız, Maça'yı! Millet Karo mu görecek hep? Sen Karo'dan nefret etmiyor muydun? 

Ediyorum. Aslında etmiyorum. Bu da yeni farkındalıklarım arasında. Karo'yu çok seviyorum ben. Yazmayalı ben baya egoist oldum yalnız, onu da söyleyeyim. Ha, aynaya hala tükürüyor muyum? Hala bakınca Dostoyevski'ye niye böyle bir kadını yazdığını soruyor muyum? Sizinki de soru mu yahu... Siz kimsiniz? Bilemiyorum. Al işte, döndük mü yine başa? 

Siz iyisi mi bu yazıyı boşverin. Ben ileride okuyup dalga geçerim bununla. Bugün güzele yakındı. Hava sert ama güneşliydi. Geçenlerde başıma gelen bir olaydan bahsedip bu yazıyı kapatacağım. Dedik ya günlüğü bıraktık diye, artık böyle. 

Cem Karaca'nın filmine gittim dostlarımla. Şahane bir şeydi, daha derin olabilirdi tabii fakat bu benim Freddie Mercury ağabeyimizden sonra izlediğim ilk biyografik film idi. Dolayısıyla bir yorumda bulunmayacağım. Sadece İsmail Hacıoğlu'na hem herhangi birisi olarak, hem de bir oyuncu adayı olarak inanılmaz saygı duyduğumu ve bu işle de saygının yanına hayranlığı eklediğimi söylemek isterim. İsmail Hacıoğlu da duydu beni şu an. Neyse, filmden çıktık ve vedalaşma seansı yaşandı. Biraz yürüdükten sonra yol kenarındaki koca ağaçlardan birine sırtımı yasladım. Bir ağaca sırt yaslamak, hele ki yoğun bir yolda ne güzel hissettiriyormuş! 

Ağacı arkamda bıraktıktan hemen sonrası adımlarıma kelimeler karıştı. Çıkarttım telefonumu, ses kaydı uygulamasını açtım. Başladım upuzun bir şiiri akıldan okumaya. O an yazıyorum, kelimeler fırlayıp telefona çarpıyor. Bir ara çok yükseldim; sesim değişti, eller işin içine girdi, bir tane atkım var onu elimde yuvarlayıp boynuma geri atıyorum falan rezalet... Eve geldim geleceğim artık, 10 dakikayı geçmiştir şiir okuyorum kendi kendime. Telefonu tutan elim de soğuk havayla el ele yürüdüğünden dondu, hissetmiyorum sağ elimi. Dedim tamam artık, burada sonlansın bu şiir. Telefon ekranını açtım, inanılmaz bir mutluluk üstümde. Eve gelmişim, iki dakika daha yürüyünce odamdayım ve tüm yol şiir yazdım. Odama girince kaydı açıp deftere kaydedeceğim direkt şiirimi, geleceği görüyorum ya hani. Telefonu açtığım an gördüğüm şeyle tüm tiyatral havamın sönüşü bir oldu. Meğer ses kaydı programını açıp, ses kaydetme tuşuna basmaya üşenmişim. 

Kendime ve telefona sövgüler dolu nice cümleyle girdim eve. 

Ancak sonrasında pişman olmadım. Demek ki o an, o gece dışarıdaki insanların ve havanın o şiiri emmesi lazımmış... 

Yok arkadaş, artık yaşama hissiyatını da gözü de siktir ettim. Ölmek istemem böyle, bu sıralar. İstemem. Son olarak, ben yalnızca kendime ve benim ölü olduğum bir dünyaya iz bırakıyorum. Başkaları için bıraktığım izler başkalarında.