Artık bu alemi hissetmiyorum. Her noktanın yavaşça yok olduğuna, birer noksana dönüşüne şahitlik ediyorum. Ben siliniyorum etrafımdan ve etrafımı kuşatanlardan. Sesim titriyor, alfabem kayıyor, varlığım bir kum tanesine eşitleniyor. Saatin tik-taklarını duyuyorum: bir yelkovan olsaydım daha canlı hisseder miydim kendimi? Aynalarda gördüğüm bir caniden mi ibaret olurdu yine? Ruhum bedenimden sökülecek, yazdıklarım kat’i kehanetlere dönüşecek diye korkardım. Meğer vehmim çoktan bilinci aşmış, hakikatle buluşmuş. Ben, piyesimdeki adamdan ibaret olmuşum.
13 Mart’ta tiyatrodayken Hüsrev’in gözünden yazdığım bir yazı bu. “Hüsrev’in gözünden yazma” veyahut “Hüsrev olarak yazma” haddine geldim mi, tartışılır. Lakin ben bu yazdığım satırlarda kendimi gördüğüm kadar onu da görmekteyim.Hocamın 25 Mart’ta yaptığımız ve benim de bilhassa hiç hoşnut olmadığım bir oyunun öncesinde Hüsrev’i oynamam için diretmesi aslında birçok şeyi değiştirdi zihnimde. Her ne kadar kabul etmesem de ben o piyesteki adamdım. Yaşım, cinsiyetim, cemiyetlerim ve diğer tüm olguların farklı olmasına rağmen ben o adamdım. Gerek kendi gözümde, gerek oradakilerin gözünde. Çok tehlikeli bir iş bu, ben bir karakter değilim. Ben, benim. Oyunculuk, tiyatro gibi kavramlar beni benden çıkartmayı hedefliyor fakat ben, yalnız sahnedeyken benden çıkabilirim. Ben, o adam falan değilim.
Hüsrev kalkıp benim oynadığım halini izleseydi gurur duyardı diye düşünüyorum, Osman’a yaptıklarımdan ötürü. Üzülürdü, kızardı fakat içten içe gururlu biçimde gözleri dolarak izlerdi. Osman’ın onun defterini okuduğunu görmesi ve bunun üzerine yaptıkları, Hüsrev’in hali hazırda aylardır, belki de yıllardır düşlediği bir şey fikrimce. Ben, bunu gerçekleştirmek için oradaydım.
Oyuna katılmamış bir yazı üstte yazdığım. Sahneye dalmadan hemen öncesinde banttan okuyacağım bir yazıydı. Hocamın isteği üzerine yazmıştım: “Yağmur, Hüsrev gelmeden önce Osman’ın elindeki kağıtta ne yazdığını antrede okuyacaksın. O kağıtta Hüsrev’in, yani senin yazdıkların var.”. Bu aşamada da Osman’ın eline kendi mahremiyetimi teslim etmem lazımdı. En hususi düşüncelerimi 10-13 cümleye sığdırdım ve okudum. Ağzımdan dökülen kalemimden çıkma kelimeler bana mı yoksa Hüsrev’e mi aitti, bilmiyorum. Velhasıl yazdıklarımı oyun günü salona okumadım.
