Nasılsın?
İyi değilim.
Muhtemelen Poyraz'a gitmek istiyorum.
Hafiften Manço ve Karaca açıp bir çizik daha atayım duvarlarına.
Korkunç hissediyorum.
Hiçbir şeyi baskılayamıyorum artık içimde. Sanki tüm duygularım birlik olmuşlar bana, daha fazla baskıyı kaldıramıyorlar. Özgürlük diye çığlıklar atıyorlar damarlarımın ardından. Kanım içinde yüzüyorlar. Birinin sesi çok yüksek. Hepsinden, herkesten daha yüksek çığlık atıyor.
İğreniyorum her şeyden ve herkesten. Sanki yanımdan milyonlar geçiyor, ortalarında olan ben ise tepkisiz. Yüzlerce cümle, binlerce kelime dudaklarımdan dışarı dökülmek için dakika sayarken ben, hiçbir şey yapmıyorum. Hiçbir şey söylemiyorum. Göz bile kırpmıyorum. Herkes ortalıktan çekilince yaşlarım dökülüyor benden izin almadan.
Sana duygusuz dediler.
Sana tepkisiz dediler.
Sana cani, kötü dediler.
Ben bugün zombi oldum. Biri bana ''Zombi'' dedi. Eh, demek ki haklıymışım. Ölüyorum derken, yaşamaya devam ediyorum derken haklıymışım.
Suçum değil bu benim, inanın. Ben de isterdim sevindiğimde doyasıya, yamuk dişlerimi göstererek gülümsemek. Ben de isterdim kızdığımda bağırmak, üzüldüğümde ağlamak, çığlık çığlığa sevinmek veya kahrolmak. Birilerine yumruk atmak, kan çıkartmak, kendimi durdurmamak... Ben de isterdim içimde tepişenleri dışa vurmak. Ben savaşıyorum gücümle, bir güçle. Kim kazanacak, kim kazanmalı bilemem. Taraflar kim, bilemem.
Ben yorgunum, deniyorum ve yorulmaktan başka bir şey geçmiyor elime. Soğuyorum tekrar ve tekrar.
Sana buz kütlesi de derler.
Derler. Onu da derler. Ha duygusuzum, ha tepki vermemişim; ha zombi, ha buz olmuşum. Ne fark eder?
Her şey en başa falan dönmüyor. Her şey daha da karanlığa batıyor.
İnanın ki deniyorum, çokça denedim ve inatla devam ediyorum. Ancak olmuyor, ne kadar uğraşırsam uğraşayım benim duygularımın, benim seslerimin sesi sadece bana çıkıyor.
Sizlerden sadece ben değil, seslerim de korkuyor.
