Konuşmak, en hakiki uğraşlardan biri nihayetinde. Ben kalkıp kendime, çileden sökülmüş cübbeme, çilemi de benle yaratan yaratıcıma ayıracağım vakti kalkıp sana kelime saymakla harcıyorum. Bilirim, yalnızca harcarım bir dünyalığa yakışır biçimde. Bir gün benimle beraber, bana kendini harcamaya hazır birisi gelir ise ona en kıymetliler ve giriftler kalacaktır. Her zaman için düşüncemdir ki; yolun kendisi, yolun sonundan mühimdir. Senin yoldayken göreceklerin ise yolun sonundaki sendendir.
Aklımın dolu olduğunu söyleyince bir silaha benzetiyorsun, benim bugüne kadar hiç düşlemediğim bir çağrışım. Mermilerle dolu bir silah. Silahı boşaltmaktan söz ediyorsun kelime oyunu yapıp komik olduğunu sanarak. Benim sana atacağım bir mermiyle çirkinliği yeni fark edeceksin, yapmam ne yazık ki. O mermilerin nasıl dolduğu pek ala önemlidir de nasıl boşaldığı değildir. Ben silahı bir kişiye de doğrulturum, etrafa rastgele de saçarım. Ancak o silah hep bana doğrulmuştur. Hani, aile içi evlilik gibi düşün. Bizdekini bizden olana verelim, hesabı. Ne zararlı, ne kötü olduğunu görme.
Su içiyordum, buzluktan yeni çıkarmıştım. Buz gibi suyu tam kafama dikmişken boğazımdan sekti geldi geri. Nefes çekmem gereken bir borudan, su çekmişim. Şişeyi uzaklaştırayım derken ön dişime çarptı, eh, uzaklaştırdım mı uzaklaştırdım. Bir öksürüktür, durmuyor. İçeride uyumakta olan babam kalktı geldi uykusundan. Öyle bir öksürmüşüm ki bir damla su yanlış yere gitti diye, rüya gören adam uyandı.
Bazen benim suyum da yanlış yere kaçtı da öksüremediğimden kimse uyanamadı mı diye düşünüyorum.
