An.

 İnsan, ''ins'' ve ''an''dan oluşurç İns, cin kelimesiyle iç içe geçmiş ve insan topluluğu demek iken an, hiçbir filozof ve dinin açıklayamayacağı ''şimdi'' anlamına gelir. İnsan kelimesinde şimdi geçerken, hangi insan gerçekten şimdide yaşar? Benim beş yıl sonrasını düşünmeden hareket ettiğim, yanlıştır velakin beş saniye sonrası öleceğimi düşünmeden hareket ettiğim de yanlıştır. Benim bir şey düşünmediğim yanlıştır. Burada mühim olan, ben bedenimi bırakmaya razı halde her kapıdan içeriye girmişken sizin hazır olup olmadığınızdır. Bedeni bırakmaya hazır mısınız?
Ben hazır olduğumu söylerim.

Eğer bir yaratıcı varsa yaratılan olarak bana düşen, onu anlamak ve sonrasında boyun eğmek değil midir? Şayet beni yaratan, bana kendisini anlama arzusunu bahşettiyse onu anlama kudretini de lütfetmez mi?

Benim de yapmam gereken bazı şeyler var.

Hani Dostoyevski diyor ya: Çok tuhaftı, ruhum paramparça olmuştu fakat ağlayamadım. Ben, aylardır ağlayamıyorum. Ancak Pessoa'nın dediği gibi kaçtığım tüm savaşların yaraları üstümde. Ben, maskemle müşterek olup tıynetimi bin parçaya böldüm. Oynadığım adamı mı ağlattım sahnede yoksa ona sığınarak kendimi ağlamaya mı zorladım? Veyahut daha fenası, onun ardına saklandığım için kendiliğinden mi aktı yaşlarım? 

Bakan her göze görmek, nasip olmuyor tabi...

Bu arada kardeşim, özür dilerim. Artık alıştım yokluğuna. Buna özür dilemek gereksiz mi olur? En büyük ikram, yokluktu yani... Teşekkür ederim.