Hayatı romantikleştirmekten bahsetmeliyiz, romantize etmekten değil.
Hayat, ne zaman romantikleşecek?
Bu hırslı bir çabayla, kara bir umutla olacak iş değil. Sevmekten geçer yolu, hayatı sevmekten. Bir şekilde sevmeli insan ki yaşasın... Ben başardım, umarım bunu okuduğunu bildiklerim de başarır.
O zaman, ne zaman romantikleşiyor bu hayat?
Bazen insanlar, bir şey(ler)in bittiğini anlamazlar. Çoktan ellerinden kayıp gitmiştir o şey, bunu anlamazlar veya anlamak istemezler. O şeyin ellerinde olduğunu inatla savunurlar parmakları sıkıca kenetliyken. Oysa açıp baksalar, koca bir boşluk olduğunu fark edeceklerdir avuçlarında. Bazen de biten şey hiç başlamamış bir şeydir. Belki de sadece o parlaklara değdiğini hissettirdiği için başlamış saymıştır söz konusu canlılar. Daha da çirkinleşeceksek, o parlaklara değiyor gibi olduğundan başlamış hissiyatı vermiştir. Yine de burada kabullenilmesi gereken hadise, her ne ise olan o şeyin bitmiş olduğudur. Süresi bu kadardır; kimisine bir gün, kimisine bir ay, kimisine bir ömür. Hatta insanlar o kadar gariptir ki olayın asıl şahsı bitti derken dahi yan karakterler bitmediğini diretir. Ölen birisini düşünün, artık o ''Bitti.'' demiştir (bir şeyler ona bitti dedirtmiştir). Ancak onu çok seven bir insan, bunu kabullenmez. O hatıralarda, fotoğraflarda, arkadaşlar arasında dönen mazi sohbetlerinde, saygısızca evinde kendisi için yenilip konuşulan yemeklerde, sevdiği ve kendisini hatırlatacak herhangi bir cisim görüldüğünde, kısacası hayatın herhangi bir ''an''ında yaşamaya devam eder. Bunu iyi bir şey olarak düşünebilirsiniz fakat bir insanın ölememesi, ölmesinden daha korkunçtur. Bir anının, bir hissiyatın, bir çürüğün giderilememesi gibi. Yaşamayı kimimiz şekerlerle, kimimiz çöplerle eş görür. Burada konumuz bu olmadığından mütevellit hemen kesiyorum böyle konuşmayı.
Bir şeylerin başladığını kabul etmek pek ala güç olabilir, doğum gibi. Yaşamın başlaması, bilincin başlaması, savaşın başlaması, sevginin başlaması, nefretin başlaması... Başlangıç olduğunu kabul ettikten sonra bitişin olduğunu kabul etmek düşer. Yaşamın bitmesi, bilincin yok olması, savaşın bitmesi, sevginin ve nefretin bitmesi gibi. Bunlar basit örnekler, ancak alt metinleri aynı: başlangıcı da, bitişi de kabul etmektir ortadaki. Başlangıçtan önce bir şeylerin bitişi yaşanmış olabilir lakin bitişten sonra aynı maddede başlangıçtan söz edilemez. Ayşegül'ün de dediği gibi: Her bitiş, bir bitiştir.
Kabul etmek, etmemeye bilakis sizi öldürmez...
Günlüğümden de bir not olarak, ben, şöyle söylüyorum: Bazı şeyler biter. Bazı şeyler başlamadan biter. Bazı şeyler başladığı gibi sessizce biter ve gider. Ben, giden olurum. Belki bir gün biten.
