Gecenin soğukluğu çullanmış üzerime, ayak parmaklarımın buz kestiğini hissediyorum. Yine de aksatmadan adımlarımı bu dar sokakları arşınlamaya devam ediyorum. Elimdeki poşette bir şişe sert viski var, bir paket de çerez. Hızla daireme dönmekteyim, koşturuyorum sanki. Siyah keçe kabanımın yakalarını kaldırırken hızlıyım, ellerimin havayla temasını arzulamıyorum. Soğuk, her yerimi kırıp geçiyor ve kulaklarıma hiddetli uğultular yüklüyor. Apartmana giriyorum, binanın kapısını yavaşça kapatmaya özen gösteriyorum nitekim komşuların uyanması istediğim bir şey değil. Merdivenleri çıkarken de garip bir acele var üstümde, soğukla kovalamaca oynuyormuşum gibi, kapıyı hemen açıp içeri atıyorum kendimi. Paltomu çıkarırken rahatlıyorum, evin sıcaklığı sarıp sarmalıyor saniyesinde bedenimi. Soğuktan kıpkırmızı olmuş burnumda uyuşukluk hissiyatı peydahlanıyor, botlarımı kapının pervazında bırakıp içeri geçiyorum. Koyu mavi koltuğa oturduğumda gıcırtılarla beraber adeta atomlarıma bölünmüş gibiyim: salıyorum kendimi tamamen ve yayılıyorum yumuşak mindere. Önümdeki kahve sehpanın üstünde duran boş, kristal bardağa kayıyor gözlerim. Yedinci kez dolacak, son üç seferdir buz atmıyorum içine. Nitekim benim içimde eriyen bir buz dağı var, işretteki alkolden ağır, çığ misali kafesime çullanan.
''Ne ara geldin?'' diyor can yoldaşım. Yanımdaki koltukta yığılmış vücudunu görüyorum. Benim üstümdeki kot ve gömleğe karşın onun üstüne bir kazak ve eşofman var. Kaşları anlamlandıramadığı için çatılmış hafifçe, saçları biraz dağılmış, gözleri açıktan ziyade uykuya yakın. Gözlerim karşımızda, kitap dolu rafların arasında sırıtan pikaba değiyor; çoktan durmuş. Uykusuzluğun çığırtkan sessizliği hakim odaya. Her şeyden noksan bu odada ben, beni kaybetmiş vaziyette tüm telaşelerimden sıyrılıyorum. Ağır ağır kalkıyorum yayıldığım koltuktan, yavaş adımlıyorum pikaba doğru. İğneyi kaldırıp pikabın arkasını çeviriyorum, şarkılarda geziniyorum gözlerim ve parmaklarımla bir süre. Güzide'nin doğrulan bedenini görüyorum lakin odağım hala taş plakta. Kalbimin melalini, belki başka bir yaşamda yitirdiklerime duyduğum hasretle dindirmek gayesiyle bir parça seçiyorum. İğne seğirerek değiyor plağın kaygan girintilerine ve Zeki Müren'in kadife sesi dolduruyor işret kokusu ve ruh isleriyle mümteli odayı. ''Beni canımdan ayırdı, ah...'' diyor Müren, ''Gönlümü yıktı temelden.'' Sonra bir kanun mırıldanıyor, bir def vuruluyor ve ben koltuğun yanına çöküyorum.
Gecenin yedinci bardağıyla, kahveye çalan altın renkli sıvıyı kırılmış camların ardından izliyorum. O son düşen damlanın en dipte mi yoksa en yüksekte dudaklarımdan içeri yuvarlanmayı beklemekte mi olduğunu merak ediyorum. ''Kaç oldu bu?'' diyor Güzide. ''İçme artık.''
''Yedinci.'' diyorum yarısı çoktan mideme inmiş bardağa bakarken. Kırmızı ojeli tırnaklarım, nasıl da yakışmışlar viskiyle cam kristal deseninin ahengine.
''Neden içiyorsun?'' diye soruyor. Tüm ayyaşların kimliğini, tüm aşıkların değerlerini açık ettiği o suali yöneltiyor bana. Anlam veremiyor, hüznüme bir mana yoramıyor. Mana da bu ya asıl, manasızlığın ta kendisi hüzünlendiriyor, bütün bu yaşam adını koyduğum hiçlik mahvediyor beni. ''Seni bana, beni sana kavuştursun Rabbim tez elden.'' diye bağırıyor orada, kitapların yanında Zeki Müren.
''Sarhoş olmak için.'' diyorum. ''Sarhoş olursam hissederim belki.'' Bir şeyleri, bir duyguyu, bir acıyı, hüznü, mutluluğu, öfkeyi. Bir nefreti, bir sevgiyi, bir merhameti, bir aptallığı ve cesareti. Bir özü. Yokluğun ortasında öyle uzun müddettir yüzmekteyim ki ciğerlerim şimdi bir solungaç, artık gerçeklik havasını içime çekmeye çalışırsam ölürüm. Şarkılar dinliyor, şiirler okuyorum unuttuğum veyahut hiç bilmediğim bu tablonun içine girebilmek, o tabloda olabilmek için. Oysa tablonun bana çektirdiklerini bir daha tatmamak üzere onu çerçeveleyip çivileyen de bendim, değil miydim?
Telefonuma bir bildirim düşüyor, yarım bardağımı masaya bırakıyor ve şişeyi elime alıyorum. Güzide'nin bardağını dolduruyorum bu sefer, o çok alışkın değil dudaklarıyla alkolü öpüştürmeye. Minicik bir yudum buyur ediyor içeri, hemen bırakıyor bardağını masaya. Aramızda duran bir boş şişe var, aylardır beklemedeydi nedensizce. Şimdi boşalmış, çöpe gidecek bir gecede tek seferde bitirilmesinin ardından. Telefonuma bakıyorum, gelen bildirimi görmüyorum bile, yalnızca tek bir düşüncem var: bu aletin hiç olmadığı bir dönemde yaşasaydım ne olurdu, ne olurdum? Bundan 700 yıl önce doğsaydım, tek peymanem bir mektup kağıdı ve şarabım mürekkep, yine böyle çerçeveye hapsedip tüm duyguları, bir bedenden ibaret kalır ve ruhu çıplak, ruhu kayıp, ruhtan yoksun kalır mıydım? Yoksa hayat o kadar acı gelirdi ki acıyı hissetmenin dahi ne büyük bir nimet olduğunu asla öğrenemez miydim?
''Bilmedim,'' diyor bir hüzünle Müren bu gece. Bilmedim o sevmeyi, bilmedim. Bilmedim o yangını fakat kül gibi dağınığım. ''Yandım ezelden...''
Not düşmekten ne denli nefret edersem edeyim, bir zorunluluk taşıyor gibiyim. İçimden geldi, su gibi içen işreti ve yanıp kül olanlara hitaben. Bilmeyenlerin kalp ağrılarını hafifletmesi, şekvalarının duaya dönüşüp gökyüzünde kayması dileğiyle. İyi geceler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder