Anladım ki hiçbir şeyi atamamışım esasında içimden. Kusmuk kusmuk duruyor etrafta her şey, dağınık ve iğrenç. Dışımdan da sökememişim ışığı kıran karanlık etvarı.
Kirpiklerine döküldü mü adımla inleyen yıldızlar, sevgilim? Gece çocukluğumu getirdi mi senin de önüne? Ciğerlerini söktü mü yatağının başına gelen kuzgunlar? Yoksa hiç görmedin mi ağızlarından kanımın aktığı kargaları? Nasıl görmedin, nasıl anlamadın kanadığımı?
Ne yazık, kasvetini bilemeyecek taşlara vurmuş bu deniz hep. Akıp silinivermiş her bir ağrılı damlası. Geri katmış o damlaları deniz kendi içine, her damlada daha da ağırlaşarak. Hep onlarlaymış, onlardanmış belki de ya. Bu sefer farklı mı olur sanmış, bilinmez.
Mukavves yaldızlarla kaplı sırtım, kafesimde bir boşluk var. Gençliğim damlıyor kalemimden, damarlarımda akan delilik yıkacağı yeni mabedi arıyor.
Sarılmamış her morluğun oyulduğu, ne vakit sarmaya çalışsam daha çok kırdığım her kemiğin lanetler okuyuşunu hiç mi duymadın? Bulutlar kapladı gölgemi, güneş yaktı tuzlu yaşlarımla ıslanmış tenimi, kavruldum göğe bakarak da bir mısra düşmedi gökten gönlüne.
Ve deniz anlamış, damlalarının ağırlığını kendi cüssesi haricinde çekecek başka bir mihrap yok. Adına şiirler dizilmiş hiçbir yüce kubbe ve şadırvan onun lekeli suyunu kabul etmeyecektir. Her gece ve seherde, yine kendi kayalıklarında dağıtacak dalgalarını ve parçalayacaktır sarplıklarını.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder