ליאורה

 Üstümde yıllardır ışığı söndürmüş bir karanlıktan doğma esvap var. Eskiyip omuzlarımı çürütse de atamamışım onu üzerimden. Gelen en parlak ışığı kırar, en güzel zambakları söndürür, korkutur beni her daim. 

Deniz kızları, sirenler, yengeçler ve mercanlar; burası Araf’tır, yanıt verin. Söyleyin, ne yaptım ben?

Üstümde nereye götürürsem oraya gelecek bir melek taşıyorum; ellerinde ışık, kirpiklerinde yıldızları şımartan. Tüm evrende yansıyor kendi gözleri asılıp gökyüzüne, görmüyor denize nasıl bakıyor olduğunu. Benim yüreğimi parçalayan kuzgunlar geldi kondu omuzlarına, izin verdim onu da parçalamasına. Şimdi bakamayacak, şimdi titreyecek kanlar içinde, korkuyorum. 

Kırdım onu, kendime hakim olmam gerekirken yapmadım. Kendi kesiklerimden akan kanla boğdum onu, üstümü bir bulanıklık ve gökyüzünü bulutlar kapladı. Güneşin kendisi oysa o, tenimi ısıtır ve aydınlatır her bir karanlık kuytumu. Şimdi bu bulutları ne diye çekiyor üstüne? Neden izin verdim karanlığımın onu da boğmasına? 

Tekrar anladım ki sevmeyi bilmem ben, Araf’takiler. Benim sevgim bir bıçaktan farksızdır: ne vakit narin bir bilek tutup da bilese en güzel taşlarda, daha keskin keser ucundakini. Sapı bile keskindir, tuttuğun zaman avucunu yara içinde bırakır. Kendisine benzetip titretir, kanatır, oyar içini daha da fazla. Kırıklara doymayı bilmez sevgim, karşısındakini ziyan eder anca. 

Mahvetmekte ustayım, bir daha anladım. 

Kendimi kesmem sadece, bir daha gördüm. 

Ben öldürüyorum meleğimi, söyleyin bana, Güneş’i nasıl yakacağım tekrardan? Söyleyin, nefesimi nasıl vereceğim kanatlarına kirpiklerindeki küllerimi savurmadan? 

Deniz Anlamış

 Anladım ki hiçbir şeyi atamamışım esasında içimden. Kusmuk kusmuk duruyor etrafta her şey, dağınık ve iğrenç. Dışımdan da sökememişim ışığı kıran karanlık etvarı. 

Kirpiklerine döküldü mü adımla inleyen yıldızlar, sevgilim? Gece çocukluğumu getirdi mi senin de önüne? Ciğerlerini söktü mü yatağının başına gelen kuzgunlar? Yoksa hiç görmedin mi ağızlarından kanımın aktığı kargaları? Nasıl görmedin, nasıl anlamadın kanadığımı?

Ne yazık, kasvetini bilemeyecek taşlara vurmuş bu deniz hep. Akıp silinivermiş her bir ağrılı damlası. Geri katmış o damlaları deniz kendi içine, her damlada daha da ağırlaşarak. Hep onlarlaymış, onlardanmış belki de ya. Bu sefer farklı mı olur sanmış, bilinmez.

Mukavves yaldızlarla kaplı sırtım, kafesimde bir boşluk var. Gençliğim damlıyor kalemimden, damarlarımda akan delilik yıkacağı yeni mabedi arıyor.

Sarılmamış her morluğun oyulduğu, ne vakit sarmaya çalışsam daha çok kırdığım her kemiğin lanetler okuyuşunu hiç mi duymadın? Bulutlar kapladı gölgemi, güneş yaktı tuzlu yaşlarımla ıslanmış tenimi, kavruldum göğe bakarak da bir mısra düşmedi gökten gönlüne.

Ve deniz anlamış, damlalarının ağırlığını kendi cüssesi haricinde çekecek başka bir mihrap yok. Adına şiirler dizilmiş hiçbir yüce kubbe ve şadırvan onun lekeli suyunu kabul etmeyecektir. Her gece ve seherde, yine kendi kayalıklarında dağıtacak dalgalarını ve parçalayacaktır sarplıklarını.