Samimiyet - Eski bir dostla olan anıyı kendi kendime yad ettikten sonra günlüğüme yazdıklarım beni doyurmadı, bir posta da buraya yazdım.

​Merhaba. Bir daha asla eski samimiyetimde olmayacağımı fark ettim. Bedenimle ruhum birdi benim, bedenimin bu dünyada yaşadıkları ruhumda tepkimeye girerdi. Ruhumla bedenimi kopardılar benim. Artık ruhumdaki tepkiler bedenime geçmiyor çürüme dışında, kalp çarpıntılarım ve kafesimin ağrıları dışında. Artık maddide yaşadığım hiçbir şeyi hissetmiyorum. Bu beden, bu ruhun cümlelerini herkese yayıp duyurmak istediğinden cümlelerimi dökmeden, haykırmadan gitmek istemiyorum. Ölmemek arzusu da bundan doğuyor: bedenim ruhumun cümlelerini çalmaya o kadar meyilli ki ölümü bana hatırlatıp daha da düşündürüyor ve delirtiyor beni. Beynimi daha da kemiriyor kurtçuklar, ki onlar kişiliklerimdir, daha çok akıyor iltihaplar. Tırnaklarımda biriken kirlerdir tümcelerim. Bu yüzden tırnaklarımı uzatıyorum, daha çok kir çıksın ortaya. İnsanlara bu kadar muhtaç mıyım ben? İnsanların beni dinlemesine, bu ruhu görmesine bu kadar ihtiyacım mı var? Ruhum kendi düşlerinden sıyrılamıyor, bedenim ruhumu çekiştirmeden yapamıyor. Tüm cümleler ellerimden kayıp gidiyor insanlığa, ruhuma ne kalıyor? Bedenim sömürüyor beni, tüm benliğimi siliyor. Adım kalsa çevreye ne yazar benliğim yok olduktan sonra? Ben beni değil yazılarımı tanıyacaksam ne anlamı var var olmakla yazmanın? Yazdıklarım doyurmuyor asla, bu beden doymuyor ruhumun kıvranışlarına. Öyle daralttı ki yok etti hissiyatı, alemi. Bir düş kaldı, bir çile, bir göz. Hissiyat. Belki ters düşünmüşümdür bu hülyalar arasında, ihtiyacım olan değil olmayandır kağıtla kalem. Belki alfabemi unutmam gerekiyordur, aklımı yitirmem değil. Ben Joker değilim. Oysa tiyatronun sahne tozlarını dilimle yalamadım mı? En nefret ettiğim rollere atlayarak en içten şekilde oynamadım mı daha bugün? Günlüğüme yazdım az önce: andaydım fakat anda olduğumu bilmiyordum. Gerçekten eğlendim fakat yaşamıyordum.

Dudaklarım gülümsedi, herkes telli dişlerime şahit, mutluluğuma ikna oldu. Yazık ki ben bu eğlenceyi kaçırdım. Kaçırmasam yazacak malzeme çıkamazdı zaten. Bedenim, ruhumu zehirliyor. Edebiyat beni zehirliyor. Günlüğümden kırptım, değiştirdim yazılarımı. Öyle yapmalıyım, mahremimdir bu benim. Edebiyat, mahremimi en nü şekliyle resmediyor. Ayıplanacak yerlerim ortada, insanları büyüleyip raks ediyor. Buna dur demeliyim zannediyorum.