Çocuğa Mektup

 Senin düşündüğünün aksine zor olan şey, edebiyattır. Müziği, resmi veya sanatın başka dallarına hakaret etmiyor, hafife almıyorum velakin edebiyat, herkesin anladığı dilde kimsenin anlamadığı cümleleri kurduğun tek alandır. Kafanda dönen kuşları bir otoportrede rahatça resmedebilirsin, duyduğun sesleri müziğe yansıtabilirsin. Depresyonunu mavi renge batırdığın fırçanla, öfkeni çektiğin kalın mi teliyle gösterebilirsin. Oysa yazımda, tam olarak edebiyata başvurduğum şu yazımda dahi yazarken nasıl hissettiğimi hiçbir şekilde bilemezsin. Gülüyor olabilirim, yazdığım için rahatlamış veya yine yazdığım için rahatsız hissediyor olabilirim, böyle bir şeye vaktimi ayırdığımdan kızgın olabilirim ki kızgınlığım sana bile olmayabilir. Bunları, kelimelerden anlayamazsın. İnsanın bir şeyleri anlamak için kelimelere ihtiyaç duymasından sonra kelimelerin bir işe yaramayacağını fark etmesi ne kadar güç, biliyor musun ki? 

Dileklerimden bir tanesi, ressam olmak aslına bakarsan. Şayet o zaman her şeyi daha net aktarabilirdim insanlara. Bryan Charleys ressamlığı müthiş kullanmasına karşılık resimlerini, kısaca düşüncelerini ve duygularını, kelimelerle açıklamaya çalışmak gibi bir gaflete düşmüştü. Bunu fark etmesinden sonra iki resim daha yapması ve bunlara hiçbir açıklama yazmadan intihar ederek bu dünyadaki varlığına son vermesi anlatmaya çalıştıklarımın ufak bir özeti diyebilirim. Klasik müziğin üstünlüğü buradan gelmekte, notaların bağıyla anlatabilirsin. Sözler işin içine girdiğinde saflık, gözlerini kapatarak uzaklaşıyor benliklerimizden. Oysa saf olmalıydık, sözlerimizde olmadığımız kadar duygularımızı aktardığımızı söylediğimizde sahici olmalıydık. 

Edebiyatın zor olmasının sebeplerinden biri de tam olarak burada yatıyor: yanıltıcılık. 

Sana gösterdiğim muameleyi, söylediğim sözleri özenle seçtiğim pek söylenemez. Tam anlamıyla düşünerek hareket ettiğimi bile söyleyemem bilakis seni düşünmekten uzaklaşmak için yanımda tutuyorum. İnsanları gözlemlemem, onları çok umurumdaymış gibi dinlemem de aynı nedene dayanıyor. Senin iç dünyanı az da olsa merak etmem de buna dahil dürüst olmak gerekirse. İşte, ''dürüst olmak gerekirse''. Edebiyatta, hiçbir zaman tam anlamıyla dürüst davranamıyorsun. Bu yüzden zor: ben yazar olmak isteyen birisi olarak, hiç kimseyle paylaşamadıklarımı herkesle birkaç karalama sayesinde paylaşmak isteyen birisi olarak, kalemini bıçak yapıp çığlıklarını duyurmak isteyen birisi olarak nasıl samimi olabilirim? Varımı yoğumu dökemedikten sonra, konuştuğumla yazdığım aynı olduktan sonra edebiyat ne işime yarar? 

Sana bahşettiğim cümlelerde, dudaklarımda ne kadar samimiysem yazılarımda da çoğunlukla o kadar gerçeğim. Bunun farkında olmak, beni üzen asıl durum. Yine düşündüğünün aksine senin düşünme sınırının katlarca fazlası kadar şey biliyorum, sakladığımdan kabahat bende. Bir şeyleri gerçekten saklıyor olsam bunları yazmazdım fakat açık olsaydım gelir bunları yüzüne söylerdim. O an, bir daha benden bir izi benden başka hiç kimsede bulamayacağını anlayamazdın. Anlamaman, beni Joker misali güldüren nadir şeylerden birisi. En azından buna mutlu olabilirsin. 

Bir ressam olsam, gözüm ve hissiyatım olmasa, düşünmesem ve çırılçıplak insanların karşısında bir çarmıhın kenarında durabilseydim, tiksindiğim biri olan senin yanında bugün bir saniye kalmaz ve düşünmen için sana yılları lütfederdim. 

Sana yılları hali hazırda lütfediyorum, düşünmek yıllar gibi senin elinde Bambino.