Saf Hayal

 Görmüyor musun gafur, ürkek halimi? Sana bakarken parlamıyor mu gözlerim? Ben bir yalancıydım da durulmadım mı karşında? Titreyen kirpiklerim ekseriya gizlendi sana, ne için bilirim... Yüreğimden geçen iki nakış, ikisi de dehşetli: biri seni, biri beni hedef alıyor. Hangisi daha vahim, sen söyle ne olur! Ne için beni böyle eza, pek de gülünç bir halde bırakıyorsun? Belki bir suali, belki bir yanıtı, hoş bir sohbeti ve bakışmayı bana nasıl diletebiliyorsun? Ne vakit oflasam adın takılıyor dilime, büyük bir iç çekişle inliyorum senin için. Saçma fallara, kartlara dahi alet ettim seni, ne yaptırıyorsun bana? Hiçbir biçimde sana hitap etmiyorum ki sonrasında güzelliklerimi serebilirim diye...

Yazarken anlıyorum, nakışlardan biri düğüm olmakta imiş... Oysa senin olmadığın anlarda o iplikleri sökmek üzereydim! Şimdi, ne kadar hazin bir şekilde kalbim atmakta ve parmaklarım mavi ateşin dalkavukluğuyla titremekte, bilmiyorsun. Bu cahil kalmışlığın, bana derinden bir azap çektirmek üzeredir ki işte tüm benliğim asıl bundan korkar. Tam seninle ilgili tüm hayallerimin yalnız bir hevesten ibaret olduğunu, ettirdiğim duaların hayırlısıyla geri çevrilip kabul edilmediğini, dile getireceğim hiçbir şeyimin olmadığını düşünmüştüm ki bir kırbaç misali indin gözlerimin önüne. Mütemadiyen sıcağa yakın bir ılıklıkta olan ve paltomu çıkarmamı sağlayan ellerim, bir anda feci buz kesti. Geleceksin diye savsakça yürüyor, etrafımda değilken unutabildiğim atışlı kalbimi hissediyorum... Kırılmakta tırnaklarım ve ateşle titremekte vücudum; seni görüp bunları söylememek mi yoksa seni görmeyip bunları yazmaktan mı, bilemem. 

Bildiğin üzere ben inci değilim, ikinci konuşmamızda bunu itiraf etmiştim. Orada sana açık davrandığımı düşünürken ne hissettiğini yazdıklarını sorduğumda bana olan bakışından anlamış, daha doğrusu anladığımı sanmıştım. Merak ettim, merakım bana şu cümleyi kurdurdu: belki de inci için bunca zaman sana kabuk örmüşümdür. Ve işte bu, beni şehvetengiz dehşetlere düşürüp ıstıraplara boğandır.

Yazıktır ki şimdi düşünürüm, daha önce yaptığım gibi bir hiçe yazsaydım bunları daha iyi ederdim diye. 

Özür.

 Kendimden çok, çok özür diliyorum. 

Hayatın boyunca kaç özür diledin, diye soracak olursanız herhalde tek elimin parmaklarıyla sayıyı gösterebilirim size. Çünkü özür dilemek benim için hiçbir zaman erdem niteliğinde olmadı. Özür dilemek için bir kabahat işlenmeli ve bir kabahat eğer sonrasında özür gerektiriyorsa erdem niteliği taşıyamaz. Şu an niye özür diliyorum peki? Çünkü ben işleyeceğim bu kabahatte özre dair bir nitelik ve özürden de öte bir erdem görüyorum: atlatmanın erdemi. Bir şeyleri, kendinden bir şeyleri aşmanın getirisi. 

Yine de bu, 25 Mart 2023 tarihinde telefon dosyalarına yazı yazmak için giren Yağmur'dan özür dilemeyeceğim anlamına gelmiyor. Ona şu an ulaşabilsem yapacağım tek şey sıkıca sarılmak olurdu çünkü buna ihtiyacı vardı. Okuyan vatandaşlar yanlış anlamayın. Onun sarılmaya ihtiyacı yoktu, benim tarafımdan sarılmasına ihtiyacı vardı. 

Belki bu bloğa geçirmişimdir bu yazıyı, hiç bilmiyorum ama şu anda geçireceğim. 3 yıldır yazmakta olduğum ve şu anki hayatımın en mühim dönemlerinde bana eşlik eden yegane hikayeme ekleyeceğim bir yazıdır çünkü bu. Hepsini değil, hepsini değil çünkü o karakter ben değilim. Ancak o karakter, benden çokça şey içeriyor ve bendekini bizzat alma şerefine nail ediyorum onu. 

İstemiyorum. Düşünmek istemiyorum. Olmuyor işte. Düşünmeden yaşayamıyorum ve ben belki de yaşamak istemiyorum. Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Ne istediğimi de bilmiyorum. Mutlu muyum diye düşünürsem mutsuz oluyor muyum? Ben ne zaman mutluyum, mutlu olurum bilmiyorum.
Her şey saçma geliyor. Müzikler, resimler, yemekler, diğer zevkler ve diğer şeyler. Hepsi absürt bir komedi oyununun parçalatırmış gibi ve ben bu oyunu ne oynamak ne de izlemek istiyorum. Kaçıp salonu terk etmek istiyorum.
Belki uyumak, hiç kalkmamak istiyorum fakat bir yatakta değil. Bir yere yatarak değil. Boşlukta, öylece süzülürken gözlerim kapansın istiyorum.
Canım yanıyor ve ben canımın neyden oluşup neye ne tepki verdiğini bilmiyorum.
Problem ne çözemiyorum.
Hissettiğim şeyleri anlamıyorum. Anlasam ne yazar? Kimseye bunu aktaramıyorum, aktarsam da umurlarında değilim.
Yoruldum mu, doldum mu bilmiyorum. Tek bildiğim sonsuz bir boşlukta süzülmek istediğim yüzyıllar boyu.

25 Mart 2023

Hasbihal 2

 Konuşmak, en hakiki uğraşlardan biri nihayetinde. Ben kalkıp kendime, çileden sökülmüş cübbeme, çilemi de benle yaratan yaratıcıma ayıracağım vakti kalkıp sana kelime saymakla harcıyorum. Bilirim, yalnızca harcarım bir dünyalığa yakışır biçimde. Bir gün benimle beraber, bana kendini harcamaya hazır birisi gelir ise ona en kıymetliler ve giriftler kalacaktır. Her zaman için düşüncemdir ki; yolun kendisi, yolun sonundan mühimdir. Senin yoldayken göreceklerin ise yolun sonundaki sendendir. 

Aklımın dolu olduğunu söyleyince bir silaha benzetiyorsun, benim bugüne kadar hiç düşlemediğim bir çağrışım. Mermilerle dolu bir silah. Silahı boşaltmaktan söz ediyorsun kelime oyunu yapıp komik olduğunu sanarak. Benim sana atacağım bir mermiyle çirkinliği yeni fark edeceksin, yapmam ne yazık ki. O mermilerin nasıl dolduğu pek ala önemlidir de nasıl boşaldığı değildir. Ben silahı bir kişiye de doğrulturum, etrafa rastgele de saçarım. Ancak o silah hep bana doğrulmuştur. Hani, aile içi evlilik gibi düşün. Bizdekini bizden olana verelim, hesabı. Ne zararlı, ne kötü olduğunu görme. 

Su içiyordum, buzluktan yeni çıkarmıştım. Buz gibi suyu tam kafama dikmişken boğazımdan sekti geldi geri. Nefes çekmem gereken bir borudan, su çekmişim. Şişeyi uzaklaştırayım derken ön dişime çarptı, eh, uzaklaştırdım mı uzaklaştırdım. Bir öksürüktür, durmuyor. İçeride uyumakta olan babam kalktı geldi uykusundan. Öyle bir öksürmüşüm ki bir damla su yanlış yere gitti diye, rüya gören adam uyandı. 

Bazen benim suyum da yanlış yere kaçtı da öksüremediğimden kimse uyanamadı mı diye düşünüyorum. 

An.

 İnsan, ''ins'' ve ''an''dan oluşurç İns, cin kelimesiyle iç içe geçmiş ve insan topluluğu demek iken an, hiçbir filozof ve dinin açıklayamayacağı ''şimdi'' anlamına gelir. İnsan kelimesinde şimdi geçerken, hangi insan gerçekten şimdide yaşar? Benim beş yıl sonrasını düşünmeden hareket ettiğim, yanlıştır velakin beş saniye sonrası öleceğimi düşünmeden hareket ettiğim de yanlıştır. Benim bir şey düşünmediğim yanlıştır. Burada mühim olan, ben bedenimi bırakmaya razı halde her kapıdan içeriye girmişken sizin hazır olup olmadığınızdır. Bedeni bırakmaya hazır mısınız?
Ben hazır olduğumu söylerim.

Eğer bir yaratıcı varsa yaratılan olarak bana düşen, onu anlamak ve sonrasında boyun eğmek değil midir? Şayet beni yaratan, bana kendisini anlama arzusunu bahşettiyse onu anlama kudretini de lütfetmez mi?

Benim de yapmam gereken bazı şeyler var.

Hani Dostoyevski diyor ya: Çok tuhaftı, ruhum paramparça olmuştu fakat ağlayamadım. Ben, aylardır ağlayamıyorum. Ancak Pessoa'nın dediği gibi kaçtığım tüm savaşların yaraları üstümde. Ben, maskemle müşterek olup tıynetimi bin parçaya böldüm. Oynadığım adamı mı ağlattım sahnede yoksa ona sığınarak kendimi ağlamaya mı zorladım? Veyahut daha fenası, onun ardına saklandığım için kendiliğinden mi aktı yaşlarım? 

Bakan her göze görmek, nasip olmuyor tabi...

Bu arada kardeşim, özür dilerim. Artık alıştım yokluğuna. Buna özür dilemek gereksiz mi olur? En büyük ikram, yokluktu yani... Teşekkür ederim. 

Buraya karşı daha mı salaş olsam artık, ne?

 Hayatı romantikleştirmekten bahsetmeliyiz, romantize etmekten değil. 

Hayat, ne zaman romantikleşecek? 

Bu hırslı bir çabayla, kara bir umutla olacak iş değil. Sevmekten geçer yolu, hayatı sevmekten. Bir şekilde sevmeli insan ki yaşasın... Ben başardım, umarım bunu okuduğunu bildiklerim de başarır. 

O zaman, ne zaman romantikleşiyor bu hayat? 

Bitiş.

Bazen insanlar, bir şey(ler)in bittiğini anlamazlar. Çoktan ellerinden kayıp gitmiştir o şey, bunu anlamazlar veya anlamak istemezler. O şeyin ellerinde olduğunu inatla savunurlar parmakları sıkıca kenetliyken. Oysa açıp baksalar, koca bir boşluk olduğunu fark edeceklerdir avuçlarında. Bazen de biten şey hiç başlamamış bir şeydir. Belki de sadece o parlaklara değdiğini hissettirdiği için başlamış saymıştır söz konusu canlılar. Daha da çirkinleşeceksek, o parlaklara değiyor gibi olduğundan başlamış hissiyatı vermiştir. Yine de burada kabullenilmesi gereken hadise, her ne ise olan o şeyin bitmiş olduğudur. Süresi bu kadardır; kimisine bir gün, kimisine bir ay, kimisine bir ömür. Hatta insanlar o kadar gariptir ki olayın asıl şahsı bitti derken dahi yan karakterler bitmediğini diretir. Ölen birisini düşünün, artık o ''Bitti.'' demiştir (bir şeyler ona bitti dedirtmiştir). Ancak onu çok seven bir insan, bunu kabullenmez. O hatıralarda, fotoğraflarda, arkadaşlar arasında dönen mazi sohbetlerinde, saygısızca evinde kendisi için yenilip konuşulan yemeklerde, sevdiği ve kendisini hatırlatacak herhangi bir cisim görüldüğünde, kısacası hayatın herhangi bir ''an''ında yaşamaya devam eder. Bunu iyi bir şey olarak düşünebilirsiniz fakat bir insanın ölememesi, ölmesinden daha korkunçtur. Bir anının, bir hissiyatın, bir çürüğün giderilememesi gibi. Yaşamayı kimimiz şekerlerle, kimimiz çöplerle eş görür. Burada konumuz bu olmadığından mütevellit hemen kesiyorum böyle konuşmayı. 

Bir şeylerin başladığını kabul etmek pek ala güç olabilir, doğum gibi. Yaşamın başlaması, bilincin başlaması, savaşın başlaması, sevginin başlaması, nefretin başlaması... Başlangıç olduğunu kabul ettikten sonra bitişin olduğunu kabul etmek düşer. Yaşamın bitmesi, bilincin yok olması, savaşın bitmesi, sevginin ve nefretin bitmesi gibi. Bunlar basit örnekler, ancak alt metinleri aynı: başlangıcı da, bitişi de kabul etmektir ortadaki. Başlangıçtan önce bir şeylerin bitişi yaşanmış olabilir lakin bitişten sonra aynı maddede başlangıçtan söz edilemez. Ayşegül'ün de dediği gibi: Her bitiş, bir bitiştir. 

Kabul etmek, etmemeye bilakis sizi öldürmez... 

Günlüğümden de bir not olarak, ben, şöyle söylüyorum: Bazı şeyler biter. Bazı şeyler başlamadan biter. Bazı şeyler başladığı gibi sessizce biter ve gider. Ben, giden olurum. Belki bir gün biten. 

Çocuğa Mektup

 Senin düşündüğünün aksine zor olan şey, edebiyattır. Müziği, resmi veya sanatın başka dallarına hakaret etmiyor, hafife almıyorum velakin edebiyat, herkesin anladığı dilde kimsenin anlamadığı cümleleri kurduğun tek alandır. Kafanda dönen kuşları bir otoportrede rahatça resmedebilirsin, duyduğun sesleri müziğe yansıtabilirsin. Depresyonunu mavi renge batırdığın fırçanla, öfkeni çektiğin kalın mi teliyle gösterebilirsin. Oysa yazımda, tam olarak edebiyata başvurduğum şu yazımda dahi yazarken nasıl hissettiğimi hiçbir şekilde bilemezsin. Gülüyor olabilirim, yazdığım için rahatlamış veya yine yazdığım için rahatsız hissediyor olabilirim, böyle bir şeye vaktimi ayırdığımdan kızgın olabilirim ki kızgınlığım sana bile olmayabilir. Bunları, kelimelerden anlayamazsın. İnsanın bir şeyleri anlamak için kelimelere ihtiyaç duymasından sonra kelimelerin bir işe yaramayacağını fark etmesi ne kadar güç, biliyor musun ki? 

Dileklerimden bir tanesi, ressam olmak aslına bakarsan. Şayet o zaman her şeyi daha net aktarabilirdim insanlara. Bryan Charleys ressamlığı müthiş kullanmasına karşılık resimlerini, kısaca düşüncelerini ve duygularını, kelimelerle açıklamaya çalışmak gibi bir gaflete düşmüştü. Bunu fark etmesinden sonra iki resim daha yapması ve bunlara hiçbir açıklama yazmadan intihar ederek bu dünyadaki varlığına son vermesi anlatmaya çalıştıklarımın ufak bir özeti diyebilirim. Klasik müziğin üstünlüğü buradan gelmekte, notaların bağıyla anlatabilirsin. Sözler işin içine girdiğinde saflık, gözlerini kapatarak uzaklaşıyor benliklerimizden. Oysa saf olmalıydık, sözlerimizde olmadığımız kadar duygularımızı aktardığımızı söylediğimizde sahici olmalıydık. 

Edebiyatın zor olmasının sebeplerinden biri de tam olarak burada yatıyor: yanıltıcılık. 

Sana gösterdiğim muameleyi, söylediğim sözleri özenle seçtiğim pek söylenemez. Tam anlamıyla düşünerek hareket ettiğimi bile söyleyemem bilakis seni düşünmekten uzaklaşmak için yanımda tutuyorum. İnsanları gözlemlemem, onları çok umurumdaymış gibi dinlemem de aynı nedene dayanıyor. Senin iç dünyanı az da olsa merak etmem de buna dahil dürüst olmak gerekirse. İşte, ''dürüst olmak gerekirse''. Edebiyatta, hiçbir zaman tam anlamıyla dürüst davranamıyorsun. Bu yüzden zor: ben yazar olmak isteyen birisi olarak, hiç kimseyle paylaşamadıklarımı herkesle birkaç karalama sayesinde paylaşmak isteyen birisi olarak, kalemini bıçak yapıp çığlıklarını duyurmak isteyen birisi olarak nasıl samimi olabilirim? Varımı yoğumu dökemedikten sonra, konuştuğumla yazdığım aynı olduktan sonra edebiyat ne işime yarar? 

Sana bahşettiğim cümlelerde, dudaklarımda ne kadar samimiysem yazılarımda da çoğunlukla o kadar gerçeğim. Bunun farkında olmak, beni üzen asıl durum. Yine düşündüğünün aksine senin düşünme sınırının katlarca fazlası kadar şey biliyorum, sakladığımdan kabahat bende. Bir şeyleri gerçekten saklıyor olsam bunları yazmazdım fakat açık olsaydım gelir bunları yüzüne söylerdim. O an, bir daha benden bir izi benden başka hiç kimsede bulamayacağını anlayamazdın. Anlamaman, beni Joker misali güldüren nadir şeylerden birisi. En azından buna mutlu olabilirsin. 

Bir ressam olsam, gözüm ve hissiyatım olmasa, düşünmesem ve çırılçıplak insanların karşısında bir çarmıhın kenarında durabilseydim, tiksindiğim biri olan senin yanında bugün bir saniye kalmaz ve düşünmen için sana yılları lütfederdim. 

Sana yılları hali hazırda lütfediyorum, düşünmek yıllar gibi senin elinde Bambino.