Hasbihal 2

 Konuşmak, en hakiki uğraşlardan biri nihayetinde. Ben kalkıp kendime, çileden sökülmüş cübbeme, çilemi de benle yaratan yaratıcıma ayıracağım vakti kalkıp sana kelime saymakla harcıyorum. Bilirim, yalnızca harcarım bir dünyalığa yakışır biçimde. Bir gün benimle beraber, bana kendini harcamaya hazır birisi gelir ise ona en kıymetliler ve giriftler kalacaktır. Her zaman için düşüncemdir ki; yolun kendisi, yolun sonundan mühimdir. Senin yoldayken göreceklerin ise yolun sonundaki sendendir. 

Aklımın dolu olduğunu söyleyince bir silaha benzetiyorsun, benim bugüne kadar hiç düşlemediğim bir çağrışım. Mermilerle dolu bir silah. Silahı boşaltmaktan söz ediyorsun kelime oyunu yapıp komik olduğunu sanarak. Benim sana atacağım bir mermiyle çirkinliği yeni fark edeceksin, yapmam ne yazık ki. O mermilerin nasıl dolduğu pek ala önemlidir de nasıl boşaldığı değildir. Ben silahı bir kişiye de doğrulturum, etrafa rastgele de saçarım. Ancak o silah hep bana doğrulmuştur. Hani, aile içi evlilik gibi düşün. Bizdekini bizden olana verelim, hesabı. Ne zararlı, ne kötü olduğunu görme. 

Su içiyordum, buzluktan yeni çıkarmıştım. Buz gibi suyu tam kafama dikmişken boğazımdan sekti geldi geri. Nefes çekmem gereken bir borudan, su çekmişim. Şişeyi uzaklaştırayım derken ön dişime çarptı, eh, uzaklaştırdım mı uzaklaştırdım. Bir öksürüktür, durmuyor. İçeride uyumakta olan babam kalktı geldi uykusundan. Öyle bir öksürmüşüm ki bir damla su yanlış yere gitti diye, rüya gören adam uyandı. 

Bazen benim suyum da yanlış yere kaçtı da öksüremediğimden kimse uyanamadı mı diye düşünüyorum. 

An.

 İnsan, ''ins'' ve ''an''dan oluşurç İns, cin kelimesiyle iç içe geçmiş ve insan topluluğu demek iken an, hiçbir filozof ve dinin açıklayamayacağı ''şimdi'' anlamına gelir. İnsan kelimesinde şimdi geçerken, hangi insan gerçekten şimdide yaşar? Benim beş yıl sonrasını düşünmeden hareket ettiğim, yanlıştır velakin beş saniye sonrası öleceğimi düşünmeden hareket ettiğim de yanlıştır. Benim bir şey düşünmediğim yanlıştır. Burada mühim olan, ben bedenimi bırakmaya razı halde her kapıdan içeriye girmişken sizin hazır olup olmadığınızdır. Bedeni bırakmaya hazır mısınız?
Ben hazır olduğumu söylerim.

Eğer bir yaratıcı varsa yaratılan olarak bana düşen, onu anlamak ve sonrasında boyun eğmek değil midir? Şayet beni yaratan, bana kendisini anlama arzusunu bahşettiyse onu anlama kudretini de lütfetmez mi?

Benim de yapmam gereken bazı şeyler var.

Hani Dostoyevski diyor ya: Çok tuhaftı, ruhum paramparça olmuştu fakat ağlayamadım. Ben, aylardır ağlayamıyorum. Ancak Pessoa'nın dediği gibi kaçtığım tüm savaşların yaraları üstümde. Ben, maskemle müşterek olup tıynetimi bin parçaya böldüm. Oynadığım adamı mı ağlattım sahnede yoksa ona sığınarak kendimi ağlamaya mı zorladım? Veyahut daha fenası, onun ardına saklandığım için kendiliğinden mi aktı yaşlarım? 

Bakan her göze görmek, nasip olmuyor tabi...

Bu arada kardeşim, özür dilerim. Artık alıştım yokluğuna. Buna özür dilemek gereksiz mi olur? En büyük ikram, yokluktu yani... Teşekkür ederim. 

Buraya karşı daha mı salaş olsam artık, ne?

 Hayatı romantikleştirmekten bahsetmeliyiz, romantize etmekten değil. 

Hayat, ne zaman romantikleşecek? 

Bu hırslı bir çabayla, kara bir umutla olacak iş değil. Sevmekten geçer yolu, hayatı sevmekten. Bir şekilde sevmeli insan ki yaşasın... Ben başardım, umarım bunu okuduğunu bildiklerim de başarır. 

O zaman, ne zaman romantikleşiyor bu hayat? 

Bitiş.

Bazen insanlar, bir şey(ler)in bittiğini anlamazlar. Çoktan ellerinden kayıp gitmiştir o şey, bunu anlamazlar veya anlamak istemezler. O şeyin ellerinde olduğunu inatla savunurlar parmakları sıkıca kenetliyken. Oysa açıp baksalar, koca bir boşluk olduğunu fark edeceklerdir avuçlarında. Bazen de biten şey hiç başlamamış bir şeydir. Belki de sadece o parlaklara değdiğini hissettirdiği için başlamış saymıştır söz konusu canlılar. Daha da çirkinleşeceksek, o parlaklara değiyor gibi olduğundan başlamış hissiyatı vermiştir. Yine de burada kabullenilmesi gereken hadise, her ne ise olan o şeyin bitmiş olduğudur. Süresi bu kadardır; kimisine bir gün, kimisine bir ay, kimisine bir ömür. Hatta insanlar o kadar gariptir ki olayın asıl şahsı bitti derken dahi yan karakterler bitmediğini diretir. Ölen birisini düşünün, artık o ''Bitti.'' demiştir (bir şeyler ona bitti dedirtmiştir). Ancak onu çok seven bir insan, bunu kabullenmez. O hatıralarda, fotoğraflarda, arkadaşlar arasında dönen mazi sohbetlerinde, saygısızca evinde kendisi için yenilip konuşulan yemeklerde, sevdiği ve kendisini hatırlatacak herhangi bir cisim görüldüğünde, kısacası hayatın herhangi bir ''an''ında yaşamaya devam eder. Bunu iyi bir şey olarak düşünebilirsiniz fakat bir insanın ölememesi, ölmesinden daha korkunçtur. Bir anının, bir hissiyatın, bir çürüğün giderilememesi gibi. Yaşamayı kimimiz şekerlerle, kimimiz çöplerle eş görür. Burada konumuz bu olmadığından mütevellit hemen kesiyorum böyle konuşmayı. 

Bir şeylerin başladığını kabul etmek pek ala güç olabilir, doğum gibi. Yaşamın başlaması, bilincin başlaması, savaşın başlaması, sevginin başlaması, nefretin başlaması... Başlangıç olduğunu kabul ettikten sonra bitişin olduğunu kabul etmek düşer. Yaşamın bitmesi, bilincin yok olması, savaşın bitmesi, sevginin ve nefretin bitmesi gibi. Bunlar basit örnekler, ancak alt metinleri aynı: başlangıcı da, bitişi de kabul etmektir ortadaki. Başlangıçtan önce bir şeylerin bitişi yaşanmış olabilir lakin bitişten sonra aynı maddede başlangıçtan söz edilemez. Ayşegül'ün de dediği gibi: Her bitiş, bir bitiştir. 

Kabul etmek, etmemeye bilakis sizi öldürmez... 

Günlüğümden de bir not olarak, ben, şöyle söylüyorum: Bazı şeyler biter. Bazı şeyler başlamadan biter. Bazı şeyler başladığı gibi sessizce biter ve gider. Ben, giden olurum. Belki bir gün biten. 

Çocuğa Mektup

 Senin düşündüğünün aksine zor olan şey, edebiyattır. Müziği, resmi veya sanatın başka dallarına hakaret etmiyor, hafife almıyorum velakin edebiyat, herkesin anladığı dilde kimsenin anlamadığı cümleleri kurduğun tek alandır. Kafanda dönen kuşları bir otoportrede rahatça resmedebilirsin, duyduğun sesleri müziğe yansıtabilirsin. Depresyonunu mavi renge batırdığın fırçanla, öfkeni çektiğin kalın mi teliyle gösterebilirsin. Oysa yazımda, tam olarak edebiyata başvurduğum şu yazımda dahi yazarken nasıl hissettiğimi hiçbir şekilde bilemezsin. Gülüyor olabilirim, yazdığım için rahatlamış veya yine yazdığım için rahatsız hissediyor olabilirim, böyle bir şeye vaktimi ayırdığımdan kızgın olabilirim ki kızgınlığım sana bile olmayabilir. Bunları, kelimelerden anlayamazsın. İnsanın bir şeyleri anlamak için kelimelere ihtiyaç duymasından sonra kelimelerin bir işe yaramayacağını fark etmesi ne kadar güç, biliyor musun ki? 

Dileklerimden bir tanesi, ressam olmak aslına bakarsan. Şayet o zaman her şeyi daha net aktarabilirdim insanlara. Bryan Charleys ressamlığı müthiş kullanmasına karşılık resimlerini, kısaca düşüncelerini ve duygularını, kelimelerle açıklamaya çalışmak gibi bir gaflete düşmüştü. Bunu fark etmesinden sonra iki resim daha yapması ve bunlara hiçbir açıklama yazmadan intihar ederek bu dünyadaki varlığına son vermesi anlatmaya çalıştıklarımın ufak bir özeti diyebilirim. Klasik müziğin üstünlüğü buradan gelmekte, notaların bağıyla anlatabilirsin. Sözler işin içine girdiğinde saflık, gözlerini kapatarak uzaklaşıyor benliklerimizden. Oysa saf olmalıydık, sözlerimizde olmadığımız kadar duygularımızı aktardığımızı söylediğimizde sahici olmalıydık. 

Edebiyatın zor olmasının sebeplerinden biri de tam olarak burada yatıyor: yanıltıcılık. 

Sana gösterdiğim muameleyi, söylediğim sözleri özenle seçtiğim pek söylenemez. Tam anlamıyla düşünerek hareket ettiğimi bile söyleyemem bilakis seni düşünmekten uzaklaşmak için yanımda tutuyorum. İnsanları gözlemlemem, onları çok umurumdaymış gibi dinlemem de aynı nedene dayanıyor. Senin iç dünyanı az da olsa merak etmem de buna dahil dürüst olmak gerekirse. İşte, ''dürüst olmak gerekirse''. Edebiyatta, hiçbir zaman tam anlamıyla dürüst davranamıyorsun. Bu yüzden zor: ben yazar olmak isteyen birisi olarak, hiç kimseyle paylaşamadıklarımı herkesle birkaç karalama sayesinde paylaşmak isteyen birisi olarak, kalemini bıçak yapıp çığlıklarını duyurmak isteyen birisi olarak nasıl samimi olabilirim? Varımı yoğumu dökemedikten sonra, konuştuğumla yazdığım aynı olduktan sonra edebiyat ne işime yarar? 

Sana bahşettiğim cümlelerde, dudaklarımda ne kadar samimiysem yazılarımda da çoğunlukla o kadar gerçeğim. Bunun farkında olmak, beni üzen asıl durum. Yine düşündüğünün aksine senin düşünme sınırının katlarca fazlası kadar şey biliyorum, sakladığımdan kabahat bende. Bir şeyleri gerçekten saklıyor olsam bunları yazmazdım fakat açık olsaydım gelir bunları yüzüne söylerdim. O an, bir daha benden bir izi benden başka hiç kimsede bulamayacağını anlayamazdın. Anlamaman, beni Joker misali güldüren nadir şeylerden birisi. En azından buna mutlu olabilirsin. 

Bir ressam olsam, gözüm ve hissiyatım olmasa, düşünmesem ve çırılçıplak insanların karşısında bir çarmıhın kenarında durabilseydim, tiksindiğim biri olan senin yanında bugün bir saniye kalmaz ve düşünmen için sana yılları lütfederdim. 

Sana yılları hali hazırda lütfediyorum, düşünmek yıllar gibi senin elinde Bambino. 

25 Mart

​Artık bu alemi hissetmiyorum. Her noktanın yavaşça yok olduğuna, birer noksana dönüşüne şahitlik ediyorum. Ben siliniyorum etrafımdan ve etrafımı kuşatanlardan. Sesim titriyor, alfabem kayıyor, varlığım bir kum tanesine eşitleniyor. Saatin tik-taklarını duyuyorum: bir yelkovan olsaydım daha canlı hisseder miydim kendimi? Aynalarda gördüğüm bir caniden mi ibaret olurdu yine? Ruhum bedenimden sökülecek, yazdıklarım kat’i kehanetlere dönüşecek diye korkardım. Meğer vehmim çoktan bilinci aşmış, hakikatle buluşmuş. Ben, piyesimdeki adamdan ibaret olmuşum.

13 Mart’ta tiyatrodayken Hüsrev’in gözünden yazdığım bir yazı bu. “Hüsrev’in gözünden yazma” veyahut “Hüsrev olarak yazma” haddine geldim mi, tartışılır. Lakin ben bu yazdığım satırlarda kendimi gördüğüm kadar onu da görmekteyim. 
Hocamın 25 Mart’ta yaptığımız ve benim de bilhassa hiç hoşnut olmadığım bir oyunun öncesinde Hüsrev’i oynamam için diretmesi aslında birçok şeyi değiştirdi zihnimde. Her ne kadar kabul etmesem de ben o piyesteki adamdım. Yaşım, cinsiyetim, cemiyetlerim ve diğer tüm olguların farklı olmasına rağmen ben o adamdım. Gerek kendi gözümde, gerek oradakilerin gözünde. Çok tehlikeli bir iş bu, ben bir karakter değilim. Ben, benim. Oyunculuk, tiyatro gibi kavramlar beni benden çıkartmayı hedefliyor fakat ben, yalnız sahnedeyken benden çıkabilirim. Ben, o adam falan değilim. 
Hüsrev kalkıp benim oynadığım halini izleseydi gurur duyardı diye düşünüyorum, Osman’a yaptıklarımdan ötürü. Üzülürdü, kızardı fakat içten içe gururlu biçimde gözleri dolarak izlerdi. Osman’ın onun defterini okuduğunu görmesi ve bunun üzerine yaptıkları, Hüsrev’in hali hazırda aylardır, belki de yıllardır düşlediği bir şey fikrimce. Ben, bunu gerçekleştirmek için oradaydım. 
Oyuna katılmamış bir yazı üstte yazdığım. Sahneye dalmadan hemen öncesinde banttan okuyacağım bir yazıydı. Hocamın isteği üzerine yazmıştım: “Yağmur, Hüsrev gelmeden önce Osman’ın elindeki kağıtta ne yazdığını antrede okuyacaksın. O kağıtta Hüsrev’in, yani senin yazdıkların var.”. Bu aşamada da Osman’ın eline kendi mahremiyetimi teslim etmem lazımdı. En hususi düşüncelerimi 10-13 cümleye sığdırdım ve okudum. Ağzımdan dökülen kalemimden çıkma kelimeler bana mı yoksa Hüsrev’e mi aitti, bilmiyorum. Velhasıl yazdıklarımı oyun günü salona okumadım. 

Samimiyet - Eski bir dostla olan anıyı kendi kendime yad ettikten sonra günlüğüme yazdıklarım beni doyurmadı, bir posta da buraya yazdım.

​Merhaba. Bir daha asla eski samimiyetimde olmayacağımı fark ettim. Bedenimle ruhum birdi benim, bedenimin bu dünyada yaşadıkları ruhumda tepkimeye girerdi. Ruhumla bedenimi kopardılar benim. Artık ruhumdaki tepkiler bedenime geçmiyor çürüme dışında, kalp çarpıntılarım ve kafesimin ağrıları dışında. Artık maddide yaşadığım hiçbir şeyi hissetmiyorum. Bu beden, bu ruhun cümlelerini herkese yayıp duyurmak istediğinden cümlelerimi dökmeden, haykırmadan gitmek istemiyorum. Ölmemek arzusu da bundan doğuyor: bedenim ruhumun cümlelerini çalmaya o kadar meyilli ki ölümü bana hatırlatıp daha da düşündürüyor ve delirtiyor beni. Beynimi daha da kemiriyor kurtçuklar, ki onlar kişiliklerimdir, daha çok akıyor iltihaplar. Tırnaklarımda biriken kirlerdir tümcelerim. Bu yüzden tırnaklarımı uzatıyorum, daha çok kir çıksın ortaya. İnsanlara bu kadar muhtaç mıyım ben? İnsanların beni dinlemesine, bu ruhu görmesine bu kadar ihtiyacım mı var? Ruhum kendi düşlerinden sıyrılamıyor, bedenim ruhumu çekiştirmeden yapamıyor. Tüm cümleler ellerimden kayıp gidiyor insanlığa, ruhuma ne kalıyor? Bedenim sömürüyor beni, tüm benliğimi siliyor. Adım kalsa çevreye ne yazar benliğim yok olduktan sonra? Ben beni değil yazılarımı tanıyacaksam ne anlamı var var olmakla yazmanın? Yazdıklarım doyurmuyor asla, bu beden doymuyor ruhumun kıvranışlarına. Öyle daralttı ki yok etti hissiyatı, alemi. Bir düş kaldı, bir çile, bir göz. Hissiyat. Belki ters düşünmüşümdür bu hülyalar arasında, ihtiyacım olan değil olmayandır kağıtla kalem. Belki alfabemi unutmam gerekiyordur, aklımı yitirmem değil. Ben Joker değilim. Oysa tiyatronun sahne tozlarını dilimle yalamadım mı? En nefret ettiğim rollere atlayarak en içten şekilde oynamadım mı daha bugün? Günlüğüme yazdım az önce: andaydım fakat anda olduğumu bilmiyordum. Gerçekten eğlendim fakat yaşamıyordum.

Dudaklarım gülümsedi, herkes telli dişlerime şahit, mutluluğuma ikna oldu. Yazık ki ben bu eğlenceyi kaçırdım. Kaçırmasam yazacak malzeme çıkamazdı zaten. Bedenim, ruhumu zehirliyor. Edebiyat beni zehirliyor. Günlüğümden kırptım, değiştirdim yazılarımı. Öyle yapmalıyım, mahremimdir bu benim. Edebiyat, mahremimi en nü şekliyle resmediyor. Ayıplanacak yerlerim ortada, insanları büyüleyip raks ediyor. Buna dur demeliyim zannediyorum.