Bitiş.

Bazen insanlar, bir şey(ler)in bittiğini anlamazlar. Çoktan ellerinden kayıp gitmiştir o şey, bunu anlamazlar veya anlamak istemezler. O şeyin ellerinde olduğunu inatla savunurlar parmakları sıkıca kenetliyken. Oysa açıp baksalar, koca bir boşluk olduğunu fark edeceklerdir avuçlarında. Bazen de biten şey hiç başlamamış bir şeydir. Belki de sadece o parlaklara değdiğini hissettirdiği için başlamış saymıştır söz konusu canlılar. Daha da çirkinleşeceksek, o parlaklara değiyor gibi olduğundan başlamış hissiyatı vermiştir. Yine de burada kabullenilmesi gereken hadise, her ne ise olan o şeyin bitmiş olduğudur. Süresi bu kadardır; kimisine bir gün, kimisine bir ay, kimisine bir ömür. Hatta insanlar o kadar gariptir ki olayın asıl şahsı bitti derken dahi yan karakterler bitmediğini diretir. Ölen birisini düşünün, artık o ''Bitti.'' demiştir (bir şeyler ona bitti dedirtmiştir). Ancak onu çok seven bir insan, bunu kabullenmez. O hatıralarda, fotoğraflarda, arkadaşlar arasında dönen mazi sohbetlerinde, saygısızca evinde kendisi için yenilip konuşulan yemeklerde, sevdiği ve kendisini hatırlatacak herhangi bir cisim görüldüğünde, kısacası hayatın herhangi bir ''an''ında yaşamaya devam eder. Bunu iyi bir şey olarak düşünebilirsiniz fakat bir insanın ölememesi, ölmesinden daha korkunçtur. Bir anının, bir hissiyatın, bir çürüğün giderilememesi gibi. Yaşamayı kimimiz şekerlerle, kimimiz çöplerle eş görür. Burada konumuz bu olmadığından mütevellit hemen kesiyorum böyle konuşmayı. 

Bir şeylerin başladığını kabul etmek pek ala güç olabilir, doğum gibi. Yaşamın başlaması, bilincin başlaması, savaşın başlaması, sevginin başlaması, nefretin başlaması... Başlangıç olduğunu kabul ettikten sonra bitişin olduğunu kabul etmek düşer. Yaşamın bitmesi, bilincin yok olması, savaşın bitmesi, sevginin ve nefretin bitmesi gibi. Bunlar basit örnekler, ancak alt metinleri aynı: başlangıcı da, bitişi de kabul etmektir ortadaki. Başlangıçtan önce bir şeylerin bitişi yaşanmış olabilir lakin bitişten sonra aynı maddede başlangıçtan söz edilemez. Ayşegül'ün de dediği gibi: Her bitiş, bir bitiştir. 

Kabul etmek, etmemeye bilakis sizi öldürmez... 

Günlüğümden de bir not olarak, ben, şöyle söylüyorum: Bazı şeyler biter. Bazı şeyler başlamadan biter. Bazı şeyler başladığı gibi sessizce biter ve gider. Ben, giden olurum. Belki bir gün biten. 

Çocuğa Mektup

 Senin düşündüğünün aksine zor olan şey, edebiyattır. Müziği, resmi veya sanatın başka dallarına hakaret etmiyor, hafife almıyorum velakin edebiyat, herkesin anladığı dilde kimsenin anlamadığı cümleleri kurduğun tek alandır. Kafanda dönen kuşları bir otoportrede rahatça resmedebilirsin, duyduğun sesleri müziğe yansıtabilirsin. Depresyonunu mavi renge batırdığın fırçanla, öfkeni çektiğin kalın mi teliyle gösterebilirsin. Oysa yazımda, tam olarak edebiyata başvurduğum şu yazımda dahi yazarken nasıl hissettiğimi hiçbir şekilde bilemezsin. Gülüyor olabilirim, yazdığım için rahatlamış veya yine yazdığım için rahatsız hissediyor olabilirim, böyle bir şeye vaktimi ayırdığımdan kızgın olabilirim ki kızgınlığım sana bile olmayabilir. Bunları, kelimelerden anlayamazsın. İnsanın bir şeyleri anlamak için kelimelere ihtiyaç duymasından sonra kelimelerin bir işe yaramayacağını fark etmesi ne kadar güç, biliyor musun ki? 

Dileklerimden bir tanesi, ressam olmak aslına bakarsan. Şayet o zaman her şeyi daha net aktarabilirdim insanlara. Bryan Charleys ressamlığı müthiş kullanmasına karşılık resimlerini, kısaca düşüncelerini ve duygularını, kelimelerle açıklamaya çalışmak gibi bir gaflete düşmüştü. Bunu fark etmesinden sonra iki resim daha yapması ve bunlara hiçbir açıklama yazmadan intihar ederek bu dünyadaki varlığına son vermesi anlatmaya çalıştıklarımın ufak bir özeti diyebilirim. Klasik müziğin üstünlüğü buradan gelmekte, notaların bağıyla anlatabilirsin. Sözler işin içine girdiğinde saflık, gözlerini kapatarak uzaklaşıyor benliklerimizden. Oysa saf olmalıydık, sözlerimizde olmadığımız kadar duygularımızı aktardığımızı söylediğimizde sahici olmalıydık. 

Edebiyatın zor olmasının sebeplerinden biri de tam olarak burada yatıyor: yanıltıcılık. 

Sana gösterdiğim muameleyi, söylediğim sözleri özenle seçtiğim pek söylenemez. Tam anlamıyla düşünerek hareket ettiğimi bile söyleyemem bilakis seni düşünmekten uzaklaşmak için yanımda tutuyorum. İnsanları gözlemlemem, onları çok umurumdaymış gibi dinlemem de aynı nedene dayanıyor. Senin iç dünyanı az da olsa merak etmem de buna dahil dürüst olmak gerekirse. İşte, ''dürüst olmak gerekirse''. Edebiyatta, hiçbir zaman tam anlamıyla dürüst davranamıyorsun. Bu yüzden zor: ben yazar olmak isteyen birisi olarak, hiç kimseyle paylaşamadıklarımı herkesle birkaç karalama sayesinde paylaşmak isteyen birisi olarak, kalemini bıçak yapıp çığlıklarını duyurmak isteyen birisi olarak nasıl samimi olabilirim? Varımı yoğumu dökemedikten sonra, konuştuğumla yazdığım aynı olduktan sonra edebiyat ne işime yarar? 

Sana bahşettiğim cümlelerde, dudaklarımda ne kadar samimiysem yazılarımda da çoğunlukla o kadar gerçeğim. Bunun farkında olmak, beni üzen asıl durum. Yine düşündüğünün aksine senin düşünme sınırının katlarca fazlası kadar şey biliyorum, sakladığımdan kabahat bende. Bir şeyleri gerçekten saklıyor olsam bunları yazmazdım fakat açık olsaydım gelir bunları yüzüne söylerdim. O an, bir daha benden bir izi benden başka hiç kimsede bulamayacağını anlayamazdın. Anlamaman, beni Joker misali güldüren nadir şeylerden birisi. En azından buna mutlu olabilirsin. 

Bir ressam olsam, gözüm ve hissiyatım olmasa, düşünmesem ve çırılçıplak insanların karşısında bir çarmıhın kenarında durabilseydim, tiksindiğim biri olan senin yanında bugün bir saniye kalmaz ve düşünmen için sana yılları lütfederdim. 

Sana yılları hali hazırda lütfediyorum, düşünmek yıllar gibi senin elinde Bambino. 

25 Mart

​Artık bu alemi hissetmiyorum. Her noktanın yavaşça yok olduğuna, birer noksana dönüşüne şahitlik ediyorum. Ben siliniyorum etrafımdan ve etrafımı kuşatanlardan. Sesim titriyor, alfabem kayıyor, varlığım bir kum tanesine eşitleniyor. Saatin tik-taklarını duyuyorum: bir yelkovan olsaydım daha canlı hisseder miydim kendimi? Aynalarda gördüğüm bir caniden mi ibaret olurdu yine? Ruhum bedenimden sökülecek, yazdıklarım kat’i kehanetlere dönüşecek diye korkardım. Meğer vehmim çoktan bilinci aşmış, hakikatle buluşmuş. Ben, piyesimdeki adamdan ibaret olmuşum.

13 Mart’ta tiyatrodayken Hüsrev’in gözünden yazdığım bir yazı bu. “Hüsrev’in gözünden yazma” veyahut “Hüsrev olarak yazma” haddine geldim mi, tartışılır. Lakin ben bu yazdığım satırlarda kendimi gördüğüm kadar onu da görmekteyim. 
Hocamın 25 Mart’ta yaptığımız ve benim de bilhassa hiç hoşnut olmadığım bir oyunun öncesinde Hüsrev’i oynamam için diretmesi aslında birçok şeyi değiştirdi zihnimde. Her ne kadar kabul etmesem de ben o piyesteki adamdım. Yaşım, cinsiyetim, cemiyetlerim ve diğer tüm olguların farklı olmasına rağmen ben o adamdım. Gerek kendi gözümde, gerek oradakilerin gözünde. Çok tehlikeli bir iş bu, ben bir karakter değilim. Ben, benim. Oyunculuk, tiyatro gibi kavramlar beni benden çıkartmayı hedefliyor fakat ben, yalnız sahnedeyken benden çıkabilirim. Ben, o adam falan değilim. 
Hüsrev kalkıp benim oynadığım halini izleseydi gurur duyardı diye düşünüyorum, Osman’a yaptıklarımdan ötürü. Üzülürdü, kızardı fakat içten içe gururlu biçimde gözleri dolarak izlerdi. Osman’ın onun defterini okuduğunu görmesi ve bunun üzerine yaptıkları, Hüsrev’in hali hazırda aylardır, belki de yıllardır düşlediği bir şey fikrimce. Ben, bunu gerçekleştirmek için oradaydım. 
Oyuna katılmamış bir yazı üstte yazdığım. Sahneye dalmadan hemen öncesinde banttan okuyacağım bir yazıydı. Hocamın isteği üzerine yazmıştım: “Yağmur, Hüsrev gelmeden önce Osman’ın elindeki kağıtta ne yazdığını antrede okuyacaksın. O kağıtta Hüsrev’in, yani senin yazdıkların var.”. Bu aşamada da Osman’ın eline kendi mahremiyetimi teslim etmem lazımdı. En hususi düşüncelerimi 10-13 cümleye sığdırdım ve okudum. Ağzımdan dökülen kalemimden çıkma kelimeler bana mı yoksa Hüsrev’e mi aitti, bilmiyorum. Velhasıl yazdıklarımı oyun günü salona okumadım. 

Samimiyet - Eski bir dostla olan anıyı kendi kendime yad ettikten sonra günlüğüme yazdıklarım beni doyurmadı, bir posta da buraya yazdım.

​Merhaba. Bir daha asla eski samimiyetimde olmayacağımı fark ettim. Bedenimle ruhum birdi benim, bedenimin bu dünyada yaşadıkları ruhumda tepkimeye girerdi. Ruhumla bedenimi kopardılar benim. Artık ruhumdaki tepkiler bedenime geçmiyor çürüme dışında, kalp çarpıntılarım ve kafesimin ağrıları dışında. Artık maddide yaşadığım hiçbir şeyi hissetmiyorum. Bu beden, bu ruhun cümlelerini herkese yayıp duyurmak istediğinden cümlelerimi dökmeden, haykırmadan gitmek istemiyorum. Ölmemek arzusu da bundan doğuyor: bedenim ruhumun cümlelerini çalmaya o kadar meyilli ki ölümü bana hatırlatıp daha da düşündürüyor ve delirtiyor beni. Beynimi daha da kemiriyor kurtçuklar, ki onlar kişiliklerimdir, daha çok akıyor iltihaplar. Tırnaklarımda biriken kirlerdir tümcelerim. Bu yüzden tırnaklarımı uzatıyorum, daha çok kir çıksın ortaya. İnsanlara bu kadar muhtaç mıyım ben? İnsanların beni dinlemesine, bu ruhu görmesine bu kadar ihtiyacım mı var? Ruhum kendi düşlerinden sıyrılamıyor, bedenim ruhumu çekiştirmeden yapamıyor. Tüm cümleler ellerimden kayıp gidiyor insanlığa, ruhuma ne kalıyor? Bedenim sömürüyor beni, tüm benliğimi siliyor. Adım kalsa çevreye ne yazar benliğim yok olduktan sonra? Ben beni değil yazılarımı tanıyacaksam ne anlamı var var olmakla yazmanın? Yazdıklarım doyurmuyor asla, bu beden doymuyor ruhumun kıvranışlarına. Öyle daralttı ki yok etti hissiyatı, alemi. Bir düş kaldı, bir çile, bir göz. Hissiyat. Belki ters düşünmüşümdür bu hülyalar arasında, ihtiyacım olan değil olmayandır kağıtla kalem. Belki alfabemi unutmam gerekiyordur, aklımı yitirmem değil. Ben Joker değilim. Oysa tiyatronun sahne tozlarını dilimle yalamadım mı? En nefret ettiğim rollere atlayarak en içten şekilde oynamadım mı daha bugün? Günlüğüme yazdım az önce: andaydım fakat anda olduğumu bilmiyordum. Gerçekten eğlendim fakat yaşamıyordum.

Dudaklarım gülümsedi, herkes telli dişlerime şahit, mutluluğuma ikna oldu. Yazık ki ben bu eğlenceyi kaçırdım. Kaçırmasam yazacak malzeme çıkamazdı zaten. Bedenim, ruhumu zehirliyor. Edebiyat beni zehirliyor. Günlüğümden kırptım, değiştirdim yazılarımı. Öyle yapmalıyım, mahremimdir bu benim. Edebiyat, mahremimi en nü şekliyle resmediyor. Ayıplanacak yerlerim ortada, insanları büyüleyip raks ediyor. Buna dur demeliyim zannediyorum. 

Bir Arkadaşın Yorumu

 Başlığı yazarken hayli zorlandım desem hem doğru olur hem yalan olur. Bu sebepten dolayı başlığı siktir edin. 

Yazılarımın okunmadığı ve sadece arada gelip ben okurum diye yazdığım birtakım paragraflardan oluşuyor bu sayfa. Belki annem, babam ve birkaç dikkatli dostum bir kere denk gelip ''Ne bu ya?'' diyerek açıp kapatmıştır. Bir iki kişiden haberim var, kalanlar varsa da olmasın. 

Bana benzemekle suçlanan mahkum, doğum günüme sayılı günler kala bu sayfayı okuduğunu itiraf etti. Tek seferde, tüm yazıları... Ulan, ben dönüp okumamıştım onları. Niye okudun, onca zahmete, onca hülyaya daldın gittin? Hülyalarımla yaşlarını niye harmanladın? Hissetmiyorum, hala hissetmiyorum yazdığımı bu da benim azabım. Sizin olmasın. 

Eskiden böyle düşünmezdim. Bendeki bu çekişmeyi, bu pisliği yaymak ve herkesin görerek anlamasıydı gayem. Fark ettim ki mümkün değil, imkansızı istiyorum. Başlıktakinin yorumuyla imkansıza aşık oluyorum. Mantıksız, duygusal ve süslü cümleler. Her zaman yazdığım gibi. Gözün ve hissiyatın gitmesini istediğim kadar kimseye bulaşmamasını da istiyorum artık. Ben yazacağım, ben yine haykıracağım. Cümlelerimde yine ''Sizler!'' diye haykıracak, zavallı bir portre olan ''Ben...'' diyerek ağlayacağım. Evet, itiraftır bu, ağlayacağım. İlginçtir ki ruh halim bir garip bu aralar. Mutlu muyum çözemiyorum. Ben de en sonunda karar verdim, mutluyum. Birisini sevip sevmediğinizi sorguluyorsanız, seviyorsunuzdur. Mutluluk insan mı? İnsan anasını satayım, o da insan. İnsan nedir, şimdi bildin. Ah şu insanlar! Nüfusu azalası, çileleri meteorlarca yağası yağdan kaygan insanlar!.. 

Son zamanlarda etrafımda ölüm bana minik şovlar sergiliyor. Hiç beklemediğim anda müthiş bir salsa gösterisiyle geldi karşıma. Ölüm, meleğinden daha kudretli bir kavram. Tek fark kendini Tanrı'ya teslim etmiyor, başkalarını teslim ettiriyor. Ne büyük bir güç o öyle! 

Eski yazılarımı okuyunca kafa gitti tabi ben de. Buradaki yazıları arada gelip okurum diye düşünerek yazıyorum ama sanki hepsi o anda mıhlanıp zihnimin kapalı kutusuna atılıyor. Hem biliyorum, hepsi benim hem de gram bir şey bildiğim yok. 

Geçen eski dostlarımdan bir tanesiyle oturmuş konuşuyorduk. Sigaradan nefret ederim, gerçekten. Havalı da değil, güzel ve estetik de durmuyor kardeşim. Ben niye ağzıma boru şeklinde kağıdı yakıp sokayım? Bunun neresi estetik? Her neyse, öyle bir dostum ki yanımda 6-7 tane sigara içmesine müsaade ettim. O sigaraları benim havayı ve kelimeleri sömürdüğüm gibi sömürürken aklımdaki kurgulardan bahis açtım. Koydum kartları masaya, hepsini ele alarak tanıttım. ''Bak, bu karo. Köşeleriyle çizer, mürekkebini buruşuk sarı sayfalara akıtır. Her akıtmasında kağıdın yaşlı yüzeyinde dağılır mürekkep...'' Karoyu kendime benzettiğimi ve tüm bahislerimde karonun türevlerini kullandığımı söyleyince şöyle bir yanıt geldi: ''Karoyu kendinden sayıyorsan, onun dışındakileri gözlemlesene?'' 

Gözlem... Göz ve enlem? Eyvahlar olsun. Şimdi haklı, bir şey diyemezsin. Maça'yı seyret akılsız, Maça'yı! Millet Karo mu görecek hep? Sen Karo'dan nefret etmiyor muydun? 

Ediyorum. Aslında etmiyorum. Bu da yeni farkındalıklarım arasında. Karo'yu çok seviyorum ben. Yazmayalı ben baya egoist oldum yalnız, onu da söyleyeyim. Ha, aynaya hala tükürüyor muyum? Hala bakınca Dostoyevski'ye niye böyle bir kadını yazdığını soruyor muyum? Sizinki de soru mu yahu... Siz kimsiniz? Bilemiyorum. Al işte, döndük mü yine başa? 

Siz iyisi mi bu yazıyı boşverin. Ben ileride okuyup dalga geçerim bununla. Bugün güzele yakındı. Hava sert ama güneşliydi. Geçenlerde başıma gelen bir olaydan bahsedip bu yazıyı kapatacağım. Dedik ya günlüğü bıraktık diye, artık böyle. 

Cem Karaca'nın filmine gittim dostlarımla. Şahane bir şeydi, daha derin olabilirdi tabii fakat bu benim Freddie Mercury ağabeyimizden sonra izlediğim ilk biyografik film idi. Dolayısıyla bir yorumda bulunmayacağım. Sadece İsmail Hacıoğlu'na hem herhangi birisi olarak, hem de bir oyuncu adayı olarak inanılmaz saygı duyduğumu ve bu işle de saygının yanına hayranlığı eklediğimi söylemek isterim. İsmail Hacıoğlu da duydu beni şu an. Neyse, filmden çıktık ve vedalaşma seansı yaşandı. Biraz yürüdükten sonra yol kenarındaki koca ağaçlardan birine sırtımı yasladım. Bir ağaca sırt yaslamak, hele ki yoğun bir yolda ne güzel hissettiriyormuş! 

Ağacı arkamda bıraktıktan hemen sonrası adımlarıma kelimeler karıştı. Çıkarttım telefonumu, ses kaydı uygulamasını açtım. Başladım upuzun bir şiiri akıldan okumaya. O an yazıyorum, kelimeler fırlayıp telefona çarpıyor. Bir ara çok yükseldim; sesim değişti, eller işin içine girdi, bir tane atkım var onu elimde yuvarlayıp boynuma geri atıyorum falan rezalet... Eve geldim geleceğim artık, 10 dakikayı geçmiştir şiir okuyorum kendi kendime. Telefonu tutan elim de soğuk havayla el ele yürüdüğünden dondu, hissetmiyorum sağ elimi. Dedim tamam artık, burada sonlansın bu şiir. Telefon ekranını açtım, inanılmaz bir mutluluk üstümde. Eve gelmişim, iki dakika daha yürüyünce odamdayım ve tüm yol şiir yazdım. Odama girince kaydı açıp deftere kaydedeceğim direkt şiirimi, geleceği görüyorum ya hani. Telefonu açtığım an gördüğüm şeyle tüm tiyatral havamın sönüşü bir oldu. Meğer ses kaydı programını açıp, ses kaydetme tuşuna basmaya üşenmişim. 

Kendime ve telefona sövgüler dolu nice cümleyle girdim eve. 

Ancak sonrasında pişman olmadım. Demek ki o an, o gece dışarıdaki insanların ve havanın o şiiri emmesi lazımmış... 

Yok arkadaş, artık yaşama hissiyatını da gözü de siktir ettim. Ölmek istemem böyle, bu sıralar. İstemem. Son olarak, ben yalnızca kendime ve benim ölü olduğum bir dünyaya iz bırakıyorum. Başkaları için bıraktığım izler başkalarında. 

 Günlük yazmayı bıraktım. Ses kaydına başladım, o da çıldırttı. Kullanacağım burayı. Belki kullanmam bilmiyorum. Yoruldum ve yorgun gözükmüyor muyum? Güzel. Poyraz'a gitmeyi de bıraktım. Bana hiçbir yarar sağlamıyor, hiçbir şey hissettirmiyor duvarlar kaleler tuğlalar. Poyraz olup esmek istiyorum yalnızca, belki yazılarda belki müziklerde belki sahnede. Belki başka bir yerde başka bir şekilde. Estiğimi hissetmem yeterli olacaktır yalnızca. 

Çaba

 Anlamsız, manasız kocaman bir çabanın içine girdim. Anlatmaya çalıştım. İnsanlardan anlamalarını bekledim. Kendim dahi ne olduğunu anlayamadığım bir şeyi anlatmaya kalkıştım. Dinleyenlerin anlamalarını istedim, kafalarını sallayarak bana bakarlarken, gözleri neyden bahsettiğimi bile kavrayamadıklarını belli ederken konuya ilgiliymiş gibi durmalarından tiksindim. Kafataslarını çatlatmak istediklerimden, boğazlarını delicesine sıkmak istediğim insanlardan kalkıp benim hakkımda konuşmalarını ve bana temas etmelerini sabırla karşılamaktan iğrendim. Her bağırışımda, her bakışımda yarattıklarımdan birisi olduğumu ve ona yeni sözler eklediğimi görmekten usandım. Oynamaktan, oyuncaklardan ve dekorlardan o kadar sıkıldım ki kendimi bir oyuncak var saydığımda öldürecek gibi oluyorum. Yüzümü her tebessüm ettiğimi sandığımda sarkık, gözlerimin her parladığını sandığımda gözleri açık bir ölüden daha ölü baktığımı fark ediyorum. Ben ikrah ediyorum. Artık kusmak da faydasız, kustuğum kovalar doldu ve pislik sıvılar hala içlerinde. Kustuklarımı geri içiyorum bazen, beynim her seferinde daha iltihaplanıyor. O kadar iltihaplandı ki artık yaşlarım bana birer kurtçuk gibi geliyor. Tırnaklarımın buz kesilen ellerimden kopup gidişini görüyorum, ben sıkıldım. Hayatımda tanıdığım en hasta insanı her gün görmekten, her gün dinlemekten sıkıldım. Hayatımın olduğunu algılayamıyor hastalanmış beynim, yaşayan bir varlık olduğumu kabullenemiyor. Düşünüyorum, Tanrı hala niye yaşatıyor beni? Yazmam gereken şeyler var diye mi, ölmemek için bu kadar yakardığım için mi yoksa oralarda bir yerlerde varlığından kuşkuya düştüğüm yaratıcının olmadığı için mi? Hayır, o var. Kabullenemem yokluğunu, beni yaratan bir Rab var. Ancak o Rabbin kulu var olduğunu hissedemiyor, kaldı ki onu nasıl hissetsin?