Günlük yazmayı bıraktım. Ses kaydına başladım, o da çıldırttı. Kullanacağım burayı. Belki kullanmam bilmiyorum. Yoruldum ve yorgun gözükmüyor muyum? Güzel. Poyraz'a gitmeyi de bıraktım. Bana hiçbir yarar sağlamıyor, hiçbir şey hissettirmiyor duvarlar kaleler tuğlalar. Poyraz olup esmek istiyorum yalnızca, belki yazılarda belki müziklerde belki sahnede. Belki başka bir yerde başka bir şekilde. Estiğimi hissetmem yeterli olacaktır yalnızca. 

Çaba

 Anlamsız, manasız kocaman bir çabanın içine girdim. Anlatmaya çalıştım. İnsanlardan anlamalarını bekledim. Kendim dahi ne olduğunu anlayamadığım bir şeyi anlatmaya kalkıştım. Dinleyenlerin anlamalarını istedim, kafalarını sallayarak bana bakarlarken, gözleri neyden bahsettiğimi bile kavrayamadıklarını belli ederken konuya ilgiliymiş gibi durmalarından tiksindim. Kafataslarını çatlatmak istediklerimden, boğazlarını delicesine sıkmak istediğim insanlardan kalkıp benim hakkımda konuşmalarını ve bana temas etmelerini sabırla karşılamaktan iğrendim. Her bağırışımda, her bakışımda yarattıklarımdan birisi olduğumu ve ona yeni sözler eklediğimi görmekten usandım. Oynamaktan, oyuncaklardan ve dekorlardan o kadar sıkıldım ki kendimi bir oyuncak var saydığımda öldürecek gibi oluyorum. Yüzümü her tebessüm ettiğimi sandığımda sarkık, gözlerimin her parladığını sandığımda gözleri açık bir ölüden daha ölü baktığımı fark ediyorum. Ben ikrah ediyorum. Artık kusmak da faydasız, kustuğum kovalar doldu ve pislik sıvılar hala içlerinde. Kustuklarımı geri içiyorum bazen, beynim her seferinde daha iltihaplanıyor. O kadar iltihaplandı ki artık yaşlarım bana birer kurtçuk gibi geliyor. Tırnaklarımın buz kesilen ellerimden kopup gidişini görüyorum, ben sıkıldım. Hayatımda tanıdığım en hasta insanı her gün görmekten, her gün dinlemekten sıkıldım. Hayatımın olduğunu algılayamıyor hastalanmış beynim, yaşayan bir varlık olduğumu kabullenemiyor. Düşünüyorum, Tanrı hala niye yaşatıyor beni? Yazmam gereken şeyler var diye mi, ölmemek için bu kadar yakardığım için mi yoksa oralarda bir yerlerde varlığından kuşkuya düştüğüm yaratıcının olmadığı için mi? Hayır, o var. Kabullenemem yokluğunu, beni yaratan bir Rab var. Ancak o Rabbin kulu var olduğunu hissedemiyor, kaldı ki onu nasıl hissetsin? 

Yaz Ayına Süslü Bir Giriş

 Selam.

Üstümdekileri atıp yeni yolların keşfine çıkarım diye adım attığım şu yılın ilk 6 ayında gördüm ki yeni yolların hepsi bataklıkmış. Üstümdekileri atmayı geçtim, üstümdekilerin hepsi önce çamurlandı; sonra da beynime, mideme bulaştı. Başım yüzlerce kez döndü gözlerimi kapatayım diye, midem sayamadığım kez bulandı. 

Bir yol arıyorum haykıracağım, bağırıp çağırıp her yeri darma duman edeceğim bir yol. Asfaltının üstüne kusacağım önce. Daha sonrasında kenarlarında biten yeşillikleri göreceğim, güzelliklerinden başımı döndürecekler benim. Ardından ben hiçbir şey olmamış gibi o pis griliğin üstünde yürümeye devam edeceğim geçmiş ve gelecek zamanı düşünürken. Çoğunlukla gelecek zamanı.

Yanlış veya eksik anlaşılmayayım her zaman olduğu gibi, nankörlük etmek istemiyorum. Şu 6 ay içerisinde gerçekten güzel şeyler oldu. Gerçek manada, mana aleminden gelen güzellikler. Ancak ne yazıktır ki ben bir insanım. Varlığım, küçük bir insan bedeninden ibaret bu dünyada. Ruhumu ne kadar ayırmaya uğraşsam da ruhum, bu bedene bile isteye sıkışmış haldeyse elimden ne gelebilir? Gerçi benim düşlediğim o şey, mana aleminde dans ediyor. Oraya geçmek için de şu çamurdan yoğrulmuş gezegende, bu gezegene kalemlerle çizikler atmak gerekli değil mi?

Bundan 2-3 sene öncesi hiçbir şey yapmadığım halde, bir menekşenin dünyaya benden daha fazla yarar sağladığı o zaman dilimlerinde ne kadar da mutlu hissediyordum oysa. Nihai amacım eğlenmekti, dostum dediklerim benim bedenimden yaratılmışlardı. Samimiyet ne de büyük bir kavramdı o zamanlardaki ben için. Birileriyle konuşmak lazım, tanış olmak lazım, gezmek lazım, beraber olmak, birileriyle bir şeyler yapmak lazım ve bunun gibi bir sürü ıvır zıvırdan oluşan cümle dizisi. Hayır, sayın selam verdiğim insan topluluğu. Hayır, bunların hiçbiri lazım değil. 

Bana bir ben lazım. 

Bana bir benlik lazım. 

Dinleyin ey ahali, diyeyim. Diz çökeyim aynaya, büyükçe açılıp birbirinden farklı bakan gözleri görüp dalga geçeyim o aynayla. Ne kadar alçaksın sen! Kimseye boynumu bile eğmem deyip kendi önünde diz çöküyorsun. Sesini inceltiyorsun ha? O kızdığın, sövdüğün varlıklar dilinden hiç düşmüyor. Çok mu kızgın bakıyorsun sen şimdi? Çok mu belli edesin geliyor da insanlar uğraşsın istiyorsun? İnsanlar kendileriyle bile sen kadar uğraşmıyor, seninle mi uğraşacaklar? O uğraşmazgiller sana tepkisizsin, duygusuzsun dedi diye mi tüm bunlar? Onlar seni eksik gördü diye mi? Onlar kadar sevinçli, onlar kadar hüzünlü, onlar kadar hislerini bakışınla belli edemedin, onlar gibi onlar için uğraşmadın diye mi? 

Böyle duygu barındırmamaya çalışan duygulu birisi gözükmek için çabalıyorsun, sonra da daha önce verilmiş tepkileri verip üstüne kalıplara sövüyorsun ya, ne de iğrençleşiyorsun. Uğraşmayanlar için ne büyük uğraşlar veriyorsun. Çocuksun sen, kendini yaşlı hissetmeye zorlayan bir çocuk.

Dinleyin, bu cümlelerin hiçbir kıymeti yok. Sarf ettiğim çabanın kaçta kaçını kim ne kadar hak eder ki?

Ayna, hepsini hak ediyor.

Hala bir menekşe benden daha fazla katkı sağlıyor dünyaya. Oysa benim istediğim dünyama neyin ne sağladığını bulmak.

Hala mutlu hissediyorum, ara sıra. Mutluluk güzel şey. Mutluluğun güzel olduğu kadar, keder de güzel şey. Hele bir de maddiyatta bir dert yoksa, demeyin benim sevincime. Başlarım böyle afili cümleler kurmaya. 

En iyisi mi ben şu yaz ayında süslü bir giriş yapayım. Sahne bende tekrardan. O kimsenin bakmadığı, bakacakları vakit kıymetinin kaybolacağı sahne. 

Güzel ayların önümüzde olması dileğiyle.

Nasılsın? İyi değilim.

Nasılsın?

İyi değilim.

Muhtemelen Poyraz'a gitmek istiyorum.

Hafiften Manço ve Karaca açıp bir çizik daha atayım duvarlarına.

Korkunç hissediyorum.

Hiçbir şeyi baskılayamıyorum artık içimde. Sanki tüm duygularım birlik olmuşlar bana, daha fazla baskıyı kaldıramıyorlar. Özgürlük diye çığlıklar atıyorlar damarlarımın ardından. Kanım içinde yüzüyorlar. Birinin sesi çok yüksek. Hepsinden, herkesten daha yüksek çığlık atıyor.

İğreniyorum her şeyden ve herkesten. Sanki yanımdan milyonlar geçiyor, ortalarında olan ben ise tepkisiz. Yüzlerce cümle, binlerce kelime dudaklarımdan dışarı dökülmek için dakika sayarken ben, hiçbir şey yapmıyorum. Hiçbir şey söylemiyorum. Göz bile kırpmıyorum. Herkes ortalıktan çekilince yaşlarım dökülüyor benden izin almadan. 

Sana duygusuz dediler.

Sana tepkisiz dediler.

Sana cani, kötü dediler.

Ben bugün zombi oldum. Biri bana ''Zombi'' dedi. Eh, demek ki haklıymışım. Ölüyorum derken, yaşamaya devam ediyorum derken haklıymışım.

Suçum değil bu benim, inanın. Ben de isterdim sevindiğimde doyasıya, yamuk dişlerimi göstererek gülümsemek.  Ben de isterdim kızdığımda bağırmak, üzüldüğümde ağlamak, çığlık çığlığa sevinmek veya kahrolmak. Birilerine yumruk atmak, kan çıkartmak, kendimi durdurmamak... Ben de isterdim içimde tepişenleri dışa vurmak. Ben savaşıyorum gücümle, bir güçle. Kim kazanacak, kim kazanmalı bilemem. Taraflar kim, bilemem. 

Ben yorgunum, deniyorum ve yorulmaktan başka bir şey geçmiyor elime. Soğuyorum tekrar ve tekrar. 

Sana buz kütlesi de derler.

Derler. Onu da derler. Ha duygusuzum, ha tepki vermemişim; ha zombi, ha buz olmuşum. Ne fark eder?

Her şey en başa falan dönmüyor. Her şey daha da karanlığa batıyor.

İnanın ki deniyorum, çokça denedim ve inatla devam ediyorum. Ancak olmuyor, ne kadar uğraşırsam uğraşayım benim duygularımın, benim seslerimin sesi sadece bana çıkıyor. 

Sizlerden sadece ben değil, seslerim de korkuyor. 

İnkar

 Bazen gelmiyor içimden gülmek, güldürmek. Onların yüzlerine bakıp yamuklukları, bozuklukları anlatmak geliyor tam tersine. Bakın diyorum dişlerim çarpık, görün diyorum gülümseyişim yamuk, yeter diyorum bana oynattırdıklarınız. Yapamıyorum, helalleşmeden gitmek istiyorum buralardan. Kimseye bir şey demeden. Ne bakan, ne gören ne de duyan var. Bu kuklalar diyarından çekip gidemiyorum bir türlü, bende de hata çok. Havada parlayan güneşe bakıp hayran olan benim karşımda şemsiye açanlar var. Kör olmanı gerektirecekse de o hayranlığı tatmalısın diye düşünürüm ben. Sağır olacaksan da son müziğini dinle en son sesle. Ancak karşımdakiler sağır olmamak dileğindeler. Ne yanlış düşünürler, benim gözlerim kadar belirsiz olduklarını sanarlar. Gri dışında tüm tonlar belirsiz olamaz oysa. 

Değişmedim ki ben. Keşfettim yollarımı sadece. Hani fal bakarız ya, inanmam gerçi de örnek olsun diye söylüyorum. Bir fincan içinde yollar çıkar hep karanlık, telvelerden oluşan… Bir fincan içinde hapsolmuş ruhumu telvelerden arındırmaya çalışan bir acizim ben. Hep öyleydim, telveleri üstünden atamayan bir gariptim. O kırıntılar sizlere kir diye gözükür, bana kirlerimi kapatan pamuk gibi gelmiştir hep. Belki de bu yüzdendir şemsiyeyle gezenlere karşı nefretim.

Ne çok değiştim de diyorum aslında. O yollarda ne kadar çok kırıldım, ne kadar çok doldum, ne kadar çok kustum. Bir türlü fincanımı kıramadım işte, bu yüzdendir herhalde telveye güzelleme yapışım.

Bir güzelleme yapın siz de bana. Bugün de gülemediğimi söyleyin, gülmediğimi söyleyin. Bir şeyleri belli ettiğimi söyleyin, etmesem de söyleyin ve ben de sizi inkar edeyim. İnkar edince gelmeyin üzerime, bakın sadece bana beni yansıtan gözlerinizle. Her şeyi inkar eder olmam, bir inkardan ibaret oluşumu gizlemiyor maalesef. 

Şimdi ufak bir itiraf... 

Az önce, bu yazıyı bitirdikten birkaç saniye sonrası evimize gelen misafir yanıma geldi. ''İyi misin?'' diye sordu ve ben ''İyiyim.'' dedim. 

 

Düşünmek hakkında.

İstemiyorum. Düşünmek istemiyorum da olmuyor işte. Düşünmeden yaşayamıyorum ve ben belki de yaşamak istemiyorum. Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Ne istediğimi de bilmiyorum. Mutlu muyum diye düşünürsem mutsuz oluyor muyum? Ben ne zaman mutluyum, mutlu olurum bilmiyorum.

Her şey saçma geliyor. Müzikler, resimler, yemekler, diğer zevkler ve diğer şeyler. Veya her şey daha anlamlı geliyordur, bilmiyorum. Hepsi absürt bir komedi oyununun parçalarıymış gibi ve ben bu oyunu ne oynamak ne de izlemek istiyorum. Kaçıp salonu terk etmek nihai gayem. Oysa ne uzun zamandır kendimi izliyorum sahneden, tahmin bile edemezsiniz. Belki oynamak istiyorum fakat izlemek değil. Artık değil, kendimi izlemeye dayanamıyorum.

Belki uyumak, hiç kalkmamak istiyorum ancak yatakta değil. Bir yere yatarak değil. Boşlukta, öylece süzülürken gözlerim kapansın istiyorum. 

Canım yanıyor ve ben canımın neyden oluşup neye tepki verdiğini bilmiyorum. Problem ne çözemiyorum. Hissettiğim şeyleri anlamıyorum. Anlasam ne yazar? Kimseye bunu aktaramıyorum bir şeyleri içine katmadan, aktarsam da umurlarında değilim. 

Yoruldum mu, doldum mu bilmiyorum. Tek bildiğim sonsuz bir boşlukta süzülmek istediğim yüzyıllar boyu. 

Oysa ben, gitgide hastalanıyorum. Beynimden kanlar akmasını, ellerimin kızarmasını, saçlarımın kazınmasını isteyen bir hastaya dönüşüyorum. Duvarları deniz gören, yıldızları kayıp ruhlar sanan bir hastaya. Bana bir ses versinler diliyorum, ses bir gitar olsun çığlık atan. Bir piyano olsun ağlayan. Ben hastalanıyorum ve saçlarım uzuyor, tırnaklarım kırılıyorum, zayıflıyorum ve gözlerim morarıyor. Yaz geliyor.

Durduramıyorum. Ne kusmayla, ne yutmayla geçiyor bu hastalık. Geçmiyor. 

Kimse görmüyor hasta olduğumu ya, bu daha da beter yapıyor beni. Saçlarım uzadı sanıyorlar, oysa benim saçlarım gözlerimi kapıyor. Başa çıkamadığım mide ağrısı son bulmuyor. Başımın dönmesi durmuyor. 

Bana bir ilaç verin diyorum bazen, onu da duymuyorsunuz sizin lehinize de olsa. Zehirli bir su bile olur, bir ilaç. Beni hastalıktan kurtaracağına inanacağım bir ilaç. 

Artık hiçbir şeye inanmaz yaptı bu hastalık beni. Duyduklarıma, gördüklerime, inandıklarıma, yaptıklarıma... Ne kendime, ne Tanrı'ya... Kurtarın beni bu miskin azaptan. Ciğerlerim yanıyor da derim kavrulmuyor. Ya sökelim ciğerlerimi hep beraber ya da su verelim. 

Yazım kötüleşip cümlelerim okunmaz hale geliyor aklımdakileri aktaramayacağım diye. Oysa aklım kaldı mı? Bilmiyorum, bilmemi sağlayacak ne var şu cihanda? Hastalığımı bilmemi sağlayacak? Biliyor gibiyim oysa, düşünmek.

Bilinmeyen Şiir

Söze bir itiraf ile başlayayım: normalde yazdığım şeyleri insanlarla paylaşmam. Bunların en başını da kafamda kurduğum ve kağıda dökmeye değer gördüğüm hikayeler ile birden ilham gelişiyle yazdığım kelime bolluğundan oluşan şiirler çeker. Böyle buraya yazdığım, medyada tanıdığım tanımadığım birçok kişiyle paylaştığım fikirlerim gibi şeylerden bahsetmiyorum tabi. Gerçi, bu bloğu açtığımdan bile kimsenin haberi yok.

Son 1 yıldır, özellikle son 4 aydır özgüvenden midir, bir şeyleri fark etmemden midir bilinmez ancak kendimi anlatmaya daha açık davranıyorum. İlk defa bir şeyler anlatmak, bir şeyler sunmak, göstermek için bu kadar açığım çevreye. Bunların arasında şöyle bir düşünce belirdi doğal olarak: ''Neden bazı kişilere yazdığım şeyleri okutmuyorum?''.

Bir arkadaşıma yazdığım bir hikayeyi gösterdim, ilk bölümlerini tabi. 2 yıl önceydi bu. Ben hikayeye hala devam ediyorum, bilmiyorum biter mi... Bilmiyorum, bir gün gösterir miyim, okutur muyum, başkalarıyla paylaşır mıyım... 

Bir başka arkadaşımaysa yazdığım şiirleri veya nasıl diyeyim, şiir benzeri şeyleri gösterdim. İkisi de beğenmesine beğendi fakat bugünkü konumuz bundan farklı. Bugün sizlere anlatacağım şey, yazdığım şeyleri hatırlamam ve bana yabancı gelmeleri.

Buradaki yabancılıktan ve hatırlamamaktan kastım, onları görünce ''Aa, evet. Ben böyle şeyler yazmıştım, unutmuşum.'' gibi bir şey değil. Buradaki kastım onları asla hatırlamamam ve dahası bazılarının benim yazabilecek gücümün olmadığını düşünmem. Şöyle açıklayayım:

Yaklaşık 2-3 gün önce telefonumdaki notlardan bilgisayara geçirirken yazdığım şeyleri bir şiir ile karşılaştım. Altına kendi adımı ve hatta yazdığım tarihi not almışım. Sorun şu ki ben bu şiirin bana ait olmadığına eminim. İnternette her cümlesini, her dizesini arattım, yok. Ona benzeyen en ufak bir şey dahi bulamadım. Bir cümlesinin bir yerde geçtiğini bile görmedim. Bu kendi yazdığım ve hatırlamadığım şiirin beni bu kadar şaşırtmasının bir diğer sebebi benim bunu yazamayacak olmam. Nasıl yazamam? Şöyle ki; şiirde bilmediğim, hiç kullanmadığım ve hatta daha önce duymadığıma emin olduğum kelimeler var. 

Benim notlarımı yazdığım yer g-mail yoluyla girildiğinden ve bu hesap babamın bilgisayarında da kurulu olduğundan gittim ona sordum, sen mi yazdın diye. Yok, adamın haberi bile yok. 

Kendi Instagram hesabımın bir gönderisinde de rastladım bu şiire. Arkadaşlar, hiçbir yerde bulamıyorum. Ya gerçekten ben yazdım ve hatırlamıyorum ya da bir yerde okudum, buldum ettim öyle yazdım. 

Şiirin tamamı bu değil fakat paylaştığım kısmı buraya da geçiriyorum, bu yazıyı okur ve bu şiiri bir yerde bulursanız lütfen bana söyleyin. 

Yürüyorum usul usul, milim kıpırdamadan yerimden.
Doğurmadan yetimi, doyurmadan naibimi, yürüyorum usul usul.
Ruh aynaları gözlerim kolaçan ediyor mahalle surlarını, sırlarını gece bülbüllerinin, sükûtunu, yer altında zayiyatı haykıran kabir ehlinin.
Halbuki aynı arzın birbirinden bi haber hadarileri, birbirine yabancı sekinet hırsızı bedevileriyiz.
Biri sorgusundayken yaşamın, diğeri sorguya sual biriktirmenin şehvani kollarında uyuyor mışıl mışıl.

Bilmiyorum, hatırlamıyorum. Bilmediğim şeyleri, yabancı şeyleri görüyorum. Anlamlandırmak zor. 

Kendi dediğime göre 23 Eylül 2022 tarihinde yazmışım bu şiiri. Sorgular içerisindeyim günlerdir, bir yardım çağrısı olsun bu da... 

Yemin ediyorum ki ben bunları yazmış olamam. 

Yazmışımdır belki, beyaz gömlek giydirirsiniz yazdıysam...