25 Mart

​Artık bu alemi hissetmiyorum. Her noktanın yavaşça yok olduğuna, birer noksana dönüşüne şahitlik ediyorum. Ben siliniyorum etrafımdan ve etrafımı kuşatanlardan. Sesim titriyor, alfabem kayıyor, varlığım bir kum tanesine eşitleniyor. Saatin tik-taklarını duyuyorum: bir yelkovan olsaydım daha canlı hisseder miydim kendimi? Aynalarda gördüğüm bir caniden mi ibaret olurdu yine? Ruhum bedenimden sökülecek, yazdıklarım kat’i kehanetlere dönüşecek diye korkardım. Meğer vehmim çoktan bilinci aşmış, hakikatle buluşmuş. Ben, piyesimdeki adamdan ibaret olmuşum.

13 Mart’ta tiyatrodayken Hüsrev’in gözünden yazdığım bir yazı bu. “Hüsrev’in gözünden yazma” veyahut “Hüsrev olarak yazma” haddine geldim mi, tartışılır. Lakin ben bu yazdığım satırlarda kendimi gördüğüm kadar onu da görmekteyim. 
Hocamın 25 Mart’ta yaptığımız ve benim de bilhassa hiç hoşnut olmadığım bir oyunun öncesinde Hüsrev’i oynamam için diretmesi aslında birçok şeyi değiştirdi zihnimde. Her ne kadar kabul etmesem de ben o piyesteki adamdım. Yaşım, cinsiyetim, cemiyetlerim ve diğer tüm olguların farklı olmasına rağmen ben o adamdım. Gerek kendi gözümde, gerek oradakilerin gözünde. Çok tehlikeli bir iş bu, ben bir karakter değilim. Ben, benim. Oyunculuk, tiyatro gibi kavramlar beni benden çıkartmayı hedefliyor fakat ben, yalnız sahnedeyken benden çıkabilirim. Ben, o adam falan değilim. 
Hüsrev kalkıp benim oynadığım halini izleseydi gurur duyardı diye düşünüyorum, Osman’a yaptıklarımdan ötürü. Üzülürdü, kızardı fakat içten içe gururlu biçimde gözleri dolarak izlerdi. Osman’ın onun defterini okuduğunu görmesi ve bunun üzerine yaptıkları, Hüsrev’in hali hazırda aylardır, belki de yıllardır düşlediği bir şey fikrimce. Ben, bunu gerçekleştirmek için oradaydım. 
Oyuna katılmamış bir yazı üstte yazdığım. Sahneye dalmadan hemen öncesinde banttan okuyacağım bir yazıydı. Hocamın isteği üzerine yazmıştım: “Yağmur, Hüsrev gelmeden önce Osman’ın elindeki kağıtta ne yazdığını antrede okuyacaksın. O kağıtta Hüsrev’in, yani senin yazdıkların var.”. Bu aşamada da Osman’ın eline kendi mahremiyetimi teslim etmem lazımdı. En hususi düşüncelerimi 10-13 cümleye sığdırdım ve okudum. Ağzımdan dökülen kalemimden çıkma kelimeler bana mı yoksa Hüsrev’e mi aitti, bilmiyorum. Velhasıl yazdıklarımı oyun günü salona okumadım. 

Samimiyet - Eski bir dostla olan anıyı kendi kendime yad ettikten sonra günlüğüme yazdıklarım beni doyurmadı, bir posta da buraya yazdım.

​Merhaba. Bir daha asla eski samimiyetimde olmayacağımı fark ettim. Bedenimle ruhum birdi benim, bedenimin bu dünyada yaşadıkları ruhumda tepkimeye girerdi. Ruhumla bedenimi kopardılar benim. Artık ruhumdaki tepkiler bedenime geçmiyor çürüme dışında, kalp çarpıntılarım ve kafesimin ağrıları dışında. Artık maddide yaşadığım hiçbir şeyi hissetmiyorum. Bu beden, bu ruhun cümlelerini herkese yayıp duyurmak istediğinden cümlelerimi dökmeden, haykırmadan gitmek istemiyorum. Ölmemek arzusu da bundan doğuyor: bedenim ruhumun cümlelerini çalmaya o kadar meyilli ki ölümü bana hatırlatıp daha da düşündürüyor ve delirtiyor beni. Beynimi daha da kemiriyor kurtçuklar, ki onlar kişiliklerimdir, daha çok akıyor iltihaplar. Tırnaklarımda biriken kirlerdir tümcelerim. Bu yüzden tırnaklarımı uzatıyorum, daha çok kir çıksın ortaya. İnsanlara bu kadar muhtaç mıyım ben? İnsanların beni dinlemesine, bu ruhu görmesine bu kadar ihtiyacım mı var? Ruhum kendi düşlerinden sıyrılamıyor, bedenim ruhumu çekiştirmeden yapamıyor. Tüm cümleler ellerimden kayıp gidiyor insanlığa, ruhuma ne kalıyor? Bedenim sömürüyor beni, tüm benliğimi siliyor. Adım kalsa çevreye ne yazar benliğim yok olduktan sonra? Ben beni değil yazılarımı tanıyacaksam ne anlamı var var olmakla yazmanın? Yazdıklarım doyurmuyor asla, bu beden doymuyor ruhumun kıvranışlarına. Öyle daralttı ki yok etti hissiyatı, alemi. Bir düş kaldı, bir çile, bir göz. Hissiyat. Belki ters düşünmüşümdür bu hülyalar arasında, ihtiyacım olan değil olmayandır kağıtla kalem. Belki alfabemi unutmam gerekiyordur, aklımı yitirmem değil. Ben Joker değilim. Oysa tiyatronun sahne tozlarını dilimle yalamadım mı? En nefret ettiğim rollere atlayarak en içten şekilde oynamadım mı daha bugün? Günlüğüme yazdım az önce: andaydım fakat anda olduğumu bilmiyordum. Gerçekten eğlendim fakat yaşamıyordum.

Dudaklarım gülümsedi, herkes telli dişlerime şahit, mutluluğuma ikna oldu. Yazık ki ben bu eğlenceyi kaçırdım. Kaçırmasam yazacak malzeme çıkamazdı zaten. Bedenim, ruhumu zehirliyor. Edebiyat beni zehirliyor. Günlüğümden kırptım, değiştirdim yazılarımı. Öyle yapmalıyım, mahremimdir bu benim. Edebiyat, mahremimi en nü şekliyle resmediyor. Ayıplanacak yerlerim ortada, insanları büyüleyip raks ediyor. Buna dur demeliyim zannediyorum. 

Bir Arkadaşın Yorumu

 Başlığı yazarken hayli zorlandım desem hem doğru olur hem yalan olur. Bu sebepten dolayı başlığı siktir edin. 

Yazılarımın okunmadığı ve sadece arada gelip ben okurum diye yazdığım birtakım paragraflardan oluşuyor bu sayfa. Belki annem, babam ve birkaç dikkatli dostum bir kere denk gelip ''Ne bu ya?'' diyerek açıp kapatmıştır. Bir iki kişiden haberim var, kalanlar varsa da olmasın. 

Bana benzemekle suçlanan mahkum, doğum günüme sayılı günler kala bu sayfayı okuduğunu itiraf etti. Tek seferde, tüm yazıları... Ulan, ben dönüp okumamıştım onları. Niye okudun, onca zahmete, onca hülyaya daldın gittin? Hülyalarımla yaşlarını niye harmanladın? Hissetmiyorum, hala hissetmiyorum yazdığımı bu da benim azabım. Sizin olmasın. 

Eskiden böyle düşünmezdim. Bendeki bu çekişmeyi, bu pisliği yaymak ve herkesin görerek anlamasıydı gayem. Fark ettim ki mümkün değil, imkansızı istiyorum. Başlıktakinin yorumuyla imkansıza aşık oluyorum. Mantıksız, duygusal ve süslü cümleler. Her zaman yazdığım gibi. Gözün ve hissiyatın gitmesini istediğim kadar kimseye bulaşmamasını da istiyorum artık. Ben yazacağım, ben yine haykıracağım. Cümlelerimde yine ''Sizler!'' diye haykıracak, zavallı bir portre olan ''Ben...'' diyerek ağlayacağım. Evet, itiraftır bu, ağlayacağım. İlginçtir ki ruh halim bir garip bu aralar. Mutlu muyum çözemiyorum. Ben de en sonunda karar verdim, mutluyum. Birisini sevip sevmediğinizi sorguluyorsanız, seviyorsunuzdur. Mutluluk insan mı? İnsan anasını satayım, o da insan. İnsan nedir, şimdi bildin. Ah şu insanlar! Nüfusu azalası, çileleri meteorlarca yağası yağdan kaygan insanlar!.. 

Son zamanlarda etrafımda ölüm bana minik şovlar sergiliyor. Hiç beklemediğim anda müthiş bir salsa gösterisiyle geldi karşıma. Ölüm, meleğinden daha kudretli bir kavram. Tek fark kendini Tanrı'ya teslim etmiyor, başkalarını teslim ettiriyor. Ne büyük bir güç o öyle! 

Eski yazılarımı okuyunca kafa gitti tabi ben de. Buradaki yazıları arada gelip okurum diye düşünerek yazıyorum ama sanki hepsi o anda mıhlanıp zihnimin kapalı kutusuna atılıyor. Hem biliyorum, hepsi benim hem de gram bir şey bildiğim yok. 

Geçen eski dostlarımdan bir tanesiyle oturmuş konuşuyorduk. Sigaradan nefret ederim, gerçekten. Havalı da değil, güzel ve estetik de durmuyor kardeşim. Ben niye ağzıma boru şeklinde kağıdı yakıp sokayım? Bunun neresi estetik? Her neyse, öyle bir dostum ki yanımda 6-7 tane sigara içmesine müsaade ettim. O sigaraları benim havayı ve kelimeleri sömürdüğüm gibi sömürürken aklımdaki kurgulardan bahis açtım. Koydum kartları masaya, hepsini ele alarak tanıttım. ''Bak, bu karo. Köşeleriyle çizer, mürekkebini buruşuk sarı sayfalara akıtır. Her akıtmasında kağıdın yaşlı yüzeyinde dağılır mürekkep...'' Karoyu kendime benzettiğimi ve tüm bahislerimde karonun türevlerini kullandığımı söyleyince şöyle bir yanıt geldi: ''Karoyu kendinden sayıyorsan, onun dışındakileri gözlemlesene?'' 

Gözlem... Göz ve enlem? Eyvahlar olsun. Şimdi haklı, bir şey diyemezsin. Maça'yı seyret akılsız, Maça'yı! Millet Karo mu görecek hep? Sen Karo'dan nefret etmiyor muydun? 

Ediyorum. Aslında etmiyorum. Bu da yeni farkındalıklarım arasında. Karo'yu çok seviyorum ben. Yazmayalı ben baya egoist oldum yalnız, onu da söyleyeyim. Ha, aynaya hala tükürüyor muyum? Hala bakınca Dostoyevski'ye niye böyle bir kadını yazdığını soruyor muyum? Sizinki de soru mu yahu... Siz kimsiniz? Bilemiyorum. Al işte, döndük mü yine başa? 

Siz iyisi mi bu yazıyı boşverin. Ben ileride okuyup dalga geçerim bununla. Bugün güzele yakındı. Hava sert ama güneşliydi. Geçenlerde başıma gelen bir olaydan bahsedip bu yazıyı kapatacağım. Dedik ya günlüğü bıraktık diye, artık böyle. 

Cem Karaca'nın filmine gittim dostlarımla. Şahane bir şeydi, daha derin olabilirdi tabii fakat bu benim Freddie Mercury ağabeyimizden sonra izlediğim ilk biyografik film idi. Dolayısıyla bir yorumda bulunmayacağım. Sadece İsmail Hacıoğlu'na hem herhangi birisi olarak, hem de bir oyuncu adayı olarak inanılmaz saygı duyduğumu ve bu işle de saygının yanına hayranlığı eklediğimi söylemek isterim. İsmail Hacıoğlu da duydu beni şu an. Neyse, filmden çıktık ve vedalaşma seansı yaşandı. Biraz yürüdükten sonra yol kenarındaki koca ağaçlardan birine sırtımı yasladım. Bir ağaca sırt yaslamak, hele ki yoğun bir yolda ne güzel hissettiriyormuş! 

Ağacı arkamda bıraktıktan hemen sonrası adımlarıma kelimeler karıştı. Çıkarttım telefonumu, ses kaydı uygulamasını açtım. Başladım upuzun bir şiiri akıldan okumaya. O an yazıyorum, kelimeler fırlayıp telefona çarpıyor. Bir ara çok yükseldim; sesim değişti, eller işin içine girdi, bir tane atkım var onu elimde yuvarlayıp boynuma geri atıyorum falan rezalet... Eve geldim geleceğim artık, 10 dakikayı geçmiştir şiir okuyorum kendi kendime. Telefonu tutan elim de soğuk havayla el ele yürüdüğünden dondu, hissetmiyorum sağ elimi. Dedim tamam artık, burada sonlansın bu şiir. Telefon ekranını açtım, inanılmaz bir mutluluk üstümde. Eve gelmişim, iki dakika daha yürüyünce odamdayım ve tüm yol şiir yazdım. Odama girince kaydı açıp deftere kaydedeceğim direkt şiirimi, geleceği görüyorum ya hani. Telefonu açtığım an gördüğüm şeyle tüm tiyatral havamın sönüşü bir oldu. Meğer ses kaydı programını açıp, ses kaydetme tuşuna basmaya üşenmişim. 

Kendime ve telefona sövgüler dolu nice cümleyle girdim eve. 

Ancak sonrasında pişman olmadım. Demek ki o an, o gece dışarıdaki insanların ve havanın o şiiri emmesi lazımmış... 

Yok arkadaş, artık yaşama hissiyatını da gözü de siktir ettim. Ölmek istemem böyle, bu sıralar. İstemem. Son olarak, ben yalnızca kendime ve benim ölü olduğum bir dünyaya iz bırakıyorum. Başkaları için bıraktığım izler başkalarında. 

 Günlük yazmayı bıraktım. Ses kaydına başladım, o da çıldırttı. Kullanacağım burayı. Belki kullanmam bilmiyorum. Yoruldum ve yorgun gözükmüyor muyum? Güzel. Poyraz'a gitmeyi de bıraktım. Bana hiçbir yarar sağlamıyor, hiçbir şey hissettirmiyor duvarlar kaleler tuğlalar. Poyraz olup esmek istiyorum yalnızca, belki yazılarda belki müziklerde belki sahnede. Belki başka bir yerde başka bir şekilde. Estiğimi hissetmem yeterli olacaktır yalnızca. 

Çaba

 Anlamsız, manasız kocaman bir çabanın içine girdim. Anlatmaya çalıştım. İnsanlardan anlamalarını bekledim. Kendim dahi ne olduğunu anlayamadığım bir şeyi anlatmaya kalkıştım. Dinleyenlerin anlamalarını istedim, kafalarını sallayarak bana bakarlarken, gözleri neyden bahsettiğimi bile kavrayamadıklarını belli ederken konuya ilgiliymiş gibi durmalarından tiksindim. Kafataslarını çatlatmak istediklerimden, boğazlarını delicesine sıkmak istediğim insanlardan kalkıp benim hakkımda konuşmalarını ve bana temas etmelerini sabırla karşılamaktan iğrendim. Her bağırışımda, her bakışımda yarattıklarımdan birisi olduğumu ve ona yeni sözler eklediğimi görmekten usandım. Oynamaktan, oyuncaklardan ve dekorlardan o kadar sıkıldım ki kendimi bir oyuncak var saydığımda öldürecek gibi oluyorum. Yüzümü her tebessüm ettiğimi sandığımda sarkık, gözlerimin her parladığını sandığımda gözleri açık bir ölüden daha ölü baktığımı fark ediyorum. Ben ikrah ediyorum. Artık kusmak da faydasız, kustuğum kovalar doldu ve pislik sıvılar hala içlerinde. Kustuklarımı geri içiyorum bazen, beynim her seferinde daha iltihaplanıyor. O kadar iltihaplandı ki artık yaşlarım bana birer kurtçuk gibi geliyor. Tırnaklarımın buz kesilen ellerimden kopup gidişini görüyorum, ben sıkıldım. Hayatımda tanıdığım en hasta insanı her gün görmekten, her gün dinlemekten sıkıldım. Hayatımın olduğunu algılayamıyor hastalanmış beynim, yaşayan bir varlık olduğumu kabullenemiyor. Düşünüyorum, Tanrı hala niye yaşatıyor beni? Yazmam gereken şeyler var diye mi, ölmemek için bu kadar yakardığım için mi yoksa oralarda bir yerlerde varlığından kuşkuya düştüğüm yaratıcının olmadığı için mi? Hayır, o var. Kabullenemem yokluğunu, beni yaratan bir Rab var. Ancak o Rabbin kulu var olduğunu hissedemiyor, kaldı ki onu nasıl hissetsin? 

Yaz Ayına Süslü Bir Giriş

 Selam.

Üstümdekileri atıp yeni yolların keşfine çıkarım diye adım attığım şu yılın ilk 6 ayında gördüm ki yeni yolların hepsi bataklıkmış. Üstümdekileri atmayı geçtim, üstümdekilerin hepsi önce çamurlandı; sonra da beynime, mideme bulaştı. Başım yüzlerce kez döndü gözlerimi kapatayım diye, midem sayamadığım kez bulandı. 

Bir yol arıyorum haykıracağım, bağırıp çağırıp her yeri darma duman edeceğim bir yol. Asfaltının üstüne kusacağım önce. Daha sonrasında kenarlarında biten yeşillikleri göreceğim, güzelliklerinden başımı döndürecekler benim. Ardından ben hiçbir şey olmamış gibi o pis griliğin üstünde yürümeye devam edeceğim geçmiş ve gelecek zamanı düşünürken. Çoğunlukla gelecek zamanı.

Yanlış veya eksik anlaşılmayayım her zaman olduğu gibi, nankörlük etmek istemiyorum. Şu 6 ay içerisinde gerçekten güzel şeyler oldu. Gerçek manada, mana aleminden gelen güzellikler. Ancak ne yazıktır ki ben bir insanım. Varlığım, küçük bir insan bedeninden ibaret bu dünyada. Ruhumu ne kadar ayırmaya uğraşsam da ruhum, bu bedene bile isteye sıkışmış haldeyse elimden ne gelebilir? Gerçi benim düşlediğim o şey, mana aleminde dans ediyor. Oraya geçmek için de şu çamurdan yoğrulmuş gezegende, bu gezegene kalemlerle çizikler atmak gerekli değil mi?

Bundan 2-3 sene öncesi hiçbir şey yapmadığım halde, bir menekşenin dünyaya benden daha fazla yarar sağladığı o zaman dilimlerinde ne kadar da mutlu hissediyordum oysa. Nihai amacım eğlenmekti, dostum dediklerim benim bedenimden yaratılmışlardı. Samimiyet ne de büyük bir kavramdı o zamanlardaki ben için. Birileriyle konuşmak lazım, tanış olmak lazım, gezmek lazım, beraber olmak, birileriyle bir şeyler yapmak lazım ve bunun gibi bir sürü ıvır zıvırdan oluşan cümle dizisi. Hayır, sayın selam verdiğim insan topluluğu. Hayır, bunların hiçbiri lazım değil. 

Bana bir ben lazım. 

Bana bir benlik lazım. 

Dinleyin ey ahali, diyeyim. Diz çökeyim aynaya, büyükçe açılıp birbirinden farklı bakan gözleri görüp dalga geçeyim o aynayla. Ne kadar alçaksın sen! Kimseye boynumu bile eğmem deyip kendi önünde diz çöküyorsun. Sesini inceltiyorsun ha? O kızdığın, sövdüğün varlıklar dilinden hiç düşmüyor. Çok mu kızgın bakıyorsun sen şimdi? Çok mu belli edesin geliyor da insanlar uğraşsın istiyorsun? İnsanlar kendileriyle bile sen kadar uğraşmıyor, seninle mi uğraşacaklar? O uğraşmazgiller sana tepkisizsin, duygusuzsun dedi diye mi tüm bunlar? Onlar seni eksik gördü diye mi? Onlar kadar sevinçli, onlar kadar hüzünlü, onlar kadar hislerini bakışınla belli edemedin, onlar gibi onlar için uğraşmadın diye mi? 

Böyle duygu barındırmamaya çalışan duygulu birisi gözükmek için çabalıyorsun, sonra da daha önce verilmiş tepkileri verip üstüne kalıplara sövüyorsun ya, ne de iğrençleşiyorsun. Uğraşmayanlar için ne büyük uğraşlar veriyorsun. Çocuksun sen, kendini yaşlı hissetmeye zorlayan bir çocuk.

Dinleyin, bu cümlelerin hiçbir kıymeti yok. Sarf ettiğim çabanın kaçta kaçını kim ne kadar hak eder ki?

Ayna, hepsini hak ediyor.

Hala bir menekşe benden daha fazla katkı sağlıyor dünyaya. Oysa benim istediğim dünyama neyin ne sağladığını bulmak.

Hala mutlu hissediyorum, ara sıra. Mutluluk güzel şey. Mutluluğun güzel olduğu kadar, keder de güzel şey. Hele bir de maddiyatta bir dert yoksa, demeyin benim sevincime. Başlarım böyle afili cümleler kurmaya. 

En iyisi mi ben şu yaz ayında süslü bir giriş yapayım. Sahne bende tekrardan. O kimsenin bakmadığı, bakacakları vakit kıymetinin kaybolacağı sahne. 

Güzel ayların önümüzde olması dileğiyle.

Nasılsın? İyi değilim.

Nasılsın?

İyi değilim.

Muhtemelen Poyraz'a gitmek istiyorum.

Hafiften Manço ve Karaca açıp bir çizik daha atayım duvarlarına.

Korkunç hissediyorum.

Hiçbir şeyi baskılayamıyorum artık içimde. Sanki tüm duygularım birlik olmuşlar bana, daha fazla baskıyı kaldıramıyorlar. Özgürlük diye çığlıklar atıyorlar damarlarımın ardından. Kanım içinde yüzüyorlar. Birinin sesi çok yüksek. Hepsinden, herkesten daha yüksek çığlık atıyor.

İğreniyorum her şeyden ve herkesten. Sanki yanımdan milyonlar geçiyor, ortalarında olan ben ise tepkisiz. Yüzlerce cümle, binlerce kelime dudaklarımdan dışarı dökülmek için dakika sayarken ben, hiçbir şey yapmıyorum. Hiçbir şey söylemiyorum. Göz bile kırpmıyorum. Herkes ortalıktan çekilince yaşlarım dökülüyor benden izin almadan. 

Sana duygusuz dediler.

Sana tepkisiz dediler.

Sana cani, kötü dediler.

Ben bugün zombi oldum. Biri bana ''Zombi'' dedi. Eh, demek ki haklıymışım. Ölüyorum derken, yaşamaya devam ediyorum derken haklıymışım.

Suçum değil bu benim, inanın. Ben de isterdim sevindiğimde doyasıya, yamuk dişlerimi göstererek gülümsemek.  Ben de isterdim kızdığımda bağırmak, üzüldüğümde ağlamak, çığlık çığlığa sevinmek veya kahrolmak. Birilerine yumruk atmak, kan çıkartmak, kendimi durdurmamak... Ben de isterdim içimde tepişenleri dışa vurmak. Ben savaşıyorum gücümle, bir güçle. Kim kazanacak, kim kazanmalı bilemem. Taraflar kim, bilemem. 

Ben yorgunum, deniyorum ve yorulmaktan başka bir şey geçmiyor elime. Soğuyorum tekrar ve tekrar. 

Sana buz kütlesi de derler.

Derler. Onu da derler. Ha duygusuzum, ha tepki vermemişim; ha zombi, ha buz olmuşum. Ne fark eder?

Her şey en başa falan dönmüyor. Her şey daha da karanlığa batıyor.

İnanın ki deniyorum, çokça denedim ve inatla devam ediyorum. Ancak olmuyor, ne kadar uğraşırsam uğraşayım benim duygularımın, benim seslerimin sesi sadece bana çıkıyor. 

Sizlerden sadece ben değil, seslerim de korkuyor.