Yaz Ayına Süslü Bir Giriş

 Selam.

Üstümdekileri atıp yeni yolların keşfine çıkarım diye adım attığım şu yılın ilk 6 ayında gördüm ki yeni yolların hepsi bataklıkmış. Üstümdekileri atmayı geçtim, üstümdekilerin hepsi önce çamurlandı; sonra da beynime, mideme bulaştı. Başım yüzlerce kez döndü gözlerimi kapatayım diye, midem sayamadığım kez bulandı. 

Bir yol arıyorum haykıracağım, bağırıp çağırıp her yeri darma duman edeceğim bir yol. Asfaltının üstüne kusacağım önce. Daha sonrasında kenarlarında biten yeşillikleri göreceğim, güzelliklerinden başımı döndürecekler benim. Ardından ben hiçbir şey olmamış gibi o pis griliğin üstünde yürümeye devam edeceğim geçmiş ve gelecek zamanı düşünürken. Çoğunlukla gelecek zamanı.

Yanlış veya eksik anlaşılmayayım her zaman olduğu gibi, nankörlük etmek istemiyorum. Şu 6 ay içerisinde gerçekten güzel şeyler oldu. Gerçek manada, mana aleminden gelen güzellikler. Ancak ne yazıktır ki ben bir insanım. Varlığım, küçük bir insan bedeninden ibaret bu dünyada. Ruhumu ne kadar ayırmaya uğraşsam da ruhum, bu bedene bile isteye sıkışmış haldeyse elimden ne gelebilir? Gerçi benim düşlediğim o şey, mana aleminde dans ediyor. Oraya geçmek için de şu çamurdan yoğrulmuş gezegende, bu gezegene kalemlerle çizikler atmak gerekli değil mi?

Bundan 2-3 sene öncesi hiçbir şey yapmadığım halde, bir menekşenin dünyaya benden daha fazla yarar sağladığı o zaman dilimlerinde ne kadar da mutlu hissediyordum oysa. Nihai amacım eğlenmekti, dostum dediklerim benim bedenimden yaratılmışlardı. Samimiyet ne de büyük bir kavramdı o zamanlardaki ben için. Birileriyle konuşmak lazım, tanış olmak lazım, gezmek lazım, beraber olmak, birileriyle bir şeyler yapmak lazım ve bunun gibi bir sürü ıvır zıvırdan oluşan cümle dizisi. Hayır, sayın selam verdiğim insan topluluğu. Hayır, bunların hiçbiri lazım değil. 

Bana bir ben lazım. 

Bana bir benlik lazım. 

Dinleyin ey ahali, diyeyim. Diz çökeyim aynaya, büyükçe açılıp birbirinden farklı bakan gözleri görüp dalga geçeyim o aynayla. Ne kadar alçaksın sen! Kimseye boynumu bile eğmem deyip kendi önünde diz çöküyorsun. Sesini inceltiyorsun ha? O kızdığın, sövdüğün varlıklar dilinden hiç düşmüyor. Çok mu kızgın bakıyorsun sen şimdi? Çok mu belli edesin geliyor da insanlar uğraşsın istiyorsun? İnsanlar kendileriyle bile sen kadar uğraşmıyor, seninle mi uğraşacaklar? O uğraşmazgiller sana tepkisizsin, duygusuzsun dedi diye mi tüm bunlar? Onlar seni eksik gördü diye mi? Onlar kadar sevinçli, onlar kadar hüzünlü, onlar kadar hislerini bakışınla belli edemedin, onlar gibi onlar için uğraşmadın diye mi? 

Böyle duygu barındırmamaya çalışan duygulu birisi gözükmek için çabalıyorsun, sonra da daha önce verilmiş tepkileri verip üstüne kalıplara sövüyorsun ya, ne de iğrençleşiyorsun. Uğraşmayanlar için ne büyük uğraşlar veriyorsun. Çocuksun sen, kendini yaşlı hissetmeye zorlayan bir çocuk.

Dinleyin, bu cümlelerin hiçbir kıymeti yok. Sarf ettiğim çabanın kaçta kaçını kim ne kadar hak eder ki?

Ayna, hepsini hak ediyor.

Hala bir menekşe benden daha fazla katkı sağlıyor dünyaya. Oysa benim istediğim dünyama neyin ne sağladığını bulmak.

Hala mutlu hissediyorum, ara sıra. Mutluluk güzel şey. Mutluluğun güzel olduğu kadar, keder de güzel şey. Hele bir de maddiyatta bir dert yoksa, demeyin benim sevincime. Başlarım böyle afili cümleler kurmaya. 

En iyisi mi ben şu yaz ayında süslü bir giriş yapayım. Sahne bende tekrardan. O kimsenin bakmadığı, bakacakları vakit kıymetinin kaybolacağı sahne. 

Güzel ayların önümüzde olması dileğiyle.

Nasılsın? İyi değilim.

Nasılsın?

İyi değilim.

Muhtemelen Poyraz'a gitmek istiyorum.

Hafiften Manço ve Karaca açıp bir çizik daha atayım duvarlarına.

Korkunç hissediyorum.

Hiçbir şeyi baskılayamıyorum artık içimde. Sanki tüm duygularım birlik olmuşlar bana, daha fazla baskıyı kaldıramıyorlar. Özgürlük diye çığlıklar atıyorlar damarlarımın ardından. Kanım içinde yüzüyorlar. Birinin sesi çok yüksek. Hepsinden, herkesten daha yüksek çığlık atıyor.

İğreniyorum her şeyden ve herkesten. Sanki yanımdan milyonlar geçiyor, ortalarında olan ben ise tepkisiz. Yüzlerce cümle, binlerce kelime dudaklarımdan dışarı dökülmek için dakika sayarken ben, hiçbir şey yapmıyorum. Hiçbir şey söylemiyorum. Göz bile kırpmıyorum. Herkes ortalıktan çekilince yaşlarım dökülüyor benden izin almadan. 

Sana duygusuz dediler.

Sana tepkisiz dediler.

Sana cani, kötü dediler.

Ben bugün zombi oldum. Biri bana ''Zombi'' dedi. Eh, demek ki haklıymışım. Ölüyorum derken, yaşamaya devam ediyorum derken haklıymışım.

Suçum değil bu benim, inanın. Ben de isterdim sevindiğimde doyasıya, yamuk dişlerimi göstererek gülümsemek.  Ben de isterdim kızdığımda bağırmak, üzüldüğümde ağlamak, çığlık çığlığa sevinmek veya kahrolmak. Birilerine yumruk atmak, kan çıkartmak, kendimi durdurmamak... Ben de isterdim içimde tepişenleri dışa vurmak. Ben savaşıyorum gücümle, bir güçle. Kim kazanacak, kim kazanmalı bilemem. Taraflar kim, bilemem. 

Ben yorgunum, deniyorum ve yorulmaktan başka bir şey geçmiyor elime. Soğuyorum tekrar ve tekrar. 

Sana buz kütlesi de derler.

Derler. Onu da derler. Ha duygusuzum, ha tepki vermemişim; ha zombi, ha buz olmuşum. Ne fark eder?

Her şey en başa falan dönmüyor. Her şey daha da karanlığa batıyor.

İnanın ki deniyorum, çokça denedim ve inatla devam ediyorum. Ancak olmuyor, ne kadar uğraşırsam uğraşayım benim duygularımın, benim seslerimin sesi sadece bana çıkıyor. 

Sizlerden sadece ben değil, seslerim de korkuyor. 

İnkar

 Bazen gelmiyor içimden gülmek, güldürmek. Onların yüzlerine bakıp yamuklukları, bozuklukları anlatmak geliyor tam tersine. Bakın diyorum dişlerim çarpık, görün diyorum gülümseyişim yamuk, yeter diyorum bana oynattırdıklarınız. Yapamıyorum, helalleşmeden gitmek istiyorum buralardan. Kimseye bir şey demeden. Ne bakan, ne gören ne de duyan var. Bu kuklalar diyarından çekip gidemiyorum bir türlü, bende de hata çok. Havada parlayan güneşe bakıp hayran olan benim karşımda şemsiye açanlar var. Kör olmanı gerektirecekse de o hayranlığı tatmalısın diye düşünürüm ben. Sağır olacaksan da son müziğini dinle en son sesle. Ancak karşımdakiler sağır olmamak dileğindeler. Ne yanlış düşünürler, benim gözlerim kadar belirsiz olduklarını sanarlar. Gri dışında tüm tonlar belirsiz olamaz oysa. 

Değişmedim ki ben. Keşfettim yollarımı sadece. Hani fal bakarız ya, inanmam gerçi de örnek olsun diye söylüyorum. Bir fincan içinde yollar çıkar hep karanlık, telvelerden oluşan… Bir fincan içinde hapsolmuş ruhumu telvelerden arındırmaya çalışan bir acizim ben. Hep öyleydim, telveleri üstünden atamayan bir gariptim. O kırıntılar sizlere kir diye gözükür, bana kirlerimi kapatan pamuk gibi gelmiştir hep. Belki de bu yüzdendir şemsiyeyle gezenlere karşı nefretim.

Ne çok değiştim de diyorum aslında. O yollarda ne kadar çok kırıldım, ne kadar çok doldum, ne kadar çok kustum. Bir türlü fincanımı kıramadım işte, bu yüzdendir herhalde telveye güzelleme yapışım.

Bir güzelleme yapın siz de bana. Bugün de gülemediğimi söyleyin, gülmediğimi söyleyin. Bir şeyleri belli ettiğimi söyleyin, etmesem de söyleyin ve ben de sizi inkar edeyim. İnkar edince gelmeyin üzerime, bakın sadece bana beni yansıtan gözlerinizle. Her şeyi inkar eder olmam, bir inkardan ibaret oluşumu gizlemiyor maalesef. 

Şimdi ufak bir itiraf... 

Az önce, bu yazıyı bitirdikten birkaç saniye sonrası evimize gelen misafir yanıma geldi. ''İyi misin?'' diye sordu ve ben ''İyiyim.'' dedim. 

 

Düşünmek hakkında.

İstemiyorum. Düşünmek istemiyorum da olmuyor işte. Düşünmeden yaşayamıyorum ve ben belki de yaşamak istemiyorum. Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Ne istediğimi de bilmiyorum. Mutlu muyum diye düşünürsem mutsuz oluyor muyum? Ben ne zaman mutluyum, mutlu olurum bilmiyorum.

Her şey saçma geliyor. Müzikler, resimler, yemekler, diğer zevkler ve diğer şeyler. Veya her şey daha anlamlı geliyordur, bilmiyorum. Hepsi absürt bir komedi oyununun parçalarıymış gibi ve ben bu oyunu ne oynamak ne de izlemek istiyorum. Kaçıp salonu terk etmek nihai gayem. Oysa ne uzun zamandır kendimi izliyorum sahneden, tahmin bile edemezsiniz. Belki oynamak istiyorum fakat izlemek değil. Artık değil, kendimi izlemeye dayanamıyorum.

Belki uyumak, hiç kalkmamak istiyorum ancak yatakta değil. Bir yere yatarak değil. Boşlukta, öylece süzülürken gözlerim kapansın istiyorum. 

Canım yanıyor ve ben canımın neyden oluşup neye tepki verdiğini bilmiyorum. Problem ne çözemiyorum. Hissettiğim şeyleri anlamıyorum. Anlasam ne yazar? Kimseye bunu aktaramıyorum bir şeyleri içine katmadan, aktarsam da umurlarında değilim. 

Yoruldum mu, doldum mu bilmiyorum. Tek bildiğim sonsuz bir boşlukta süzülmek istediğim yüzyıllar boyu. 

Oysa ben, gitgide hastalanıyorum. Beynimden kanlar akmasını, ellerimin kızarmasını, saçlarımın kazınmasını isteyen bir hastaya dönüşüyorum. Duvarları deniz gören, yıldızları kayıp ruhlar sanan bir hastaya. Bana bir ses versinler diliyorum, ses bir gitar olsun çığlık atan. Bir piyano olsun ağlayan. Ben hastalanıyorum ve saçlarım uzuyor, tırnaklarım kırılıyorum, zayıflıyorum ve gözlerim morarıyor. Yaz geliyor.

Durduramıyorum. Ne kusmayla, ne yutmayla geçiyor bu hastalık. Geçmiyor. 

Kimse görmüyor hasta olduğumu ya, bu daha da beter yapıyor beni. Saçlarım uzadı sanıyorlar, oysa benim saçlarım gözlerimi kapıyor. Başa çıkamadığım mide ağrısı son bulmuyor. Başımın dönmesi durmuyor. 

Bana bir ilaç verin diyorum bazen, onu da duymuyorsunuz sizin lehinize de olsa. Zehirli bir su bile olur, bir ilaç. Beni hastalıktan kurtaracağına inanacağım bir ilaç. 

Artık hiçbir şeye inanmaz yaptı bu hastalık beni. Duyduklarıma, gördüklerime, inandıklarıma, yaptıklarıma... Ne kendime, ne Tanrı'ya... Kurtarın beni bu miskin azaptan. Ciğerlerim yanıyor da derim kavrulmuyor. Ya sökelim ciğerlerimi hep beraber ya da su verelim. 

Yazım kötüleşip cümlelerim okunmaz hale geliyor aklımdakileri aktaramayacağım diye. Oysa aklım kaldı mı? Bilmiyorum, bilmemi sağlayacak ne var şu cihanda? Hastalığımı bilmemi sağlayacak? Biliyor gibiyim oysa, düşünmek.

Bilinmeyen Şiir

Söze bir itiraf ile başlayayım: normalde yazdığım şeyleri insanlarla paylaşmam. Bunların en başını da kafamda kurduğum ve kağıda dökmeye değer gördüğüm hikayeler ile birden ilham gelişiyle yazdığım kelime bolluğundan oluşan şiirler çeker. Böyle buraya yazdığım, medyada tanıdığım tanımadığım birçok kişiyle paylaştığım fikirlerim gibi şeylerden bahsetmiyorum tabi. Gerçi, bu bloğu açtığımdan bile kimsenin haberi yok.

Son 1 yıldır, özellikle son 4 aydır özgüvenden midir, bir şeyleri fark etmemden midir bilinmez ancak kendimi anlatmaya daha açık davranıyorum. İlk defa bir şeyler anlatmak, bir şeyler sunmak, göstermek için bu kadar açığım çevreye. Bunların arasında şöyle bir düşünce belirdi doğal olarak: ''Neden bazı kişilere yazdığım şeyleri okutmuyorum?''.

Bir arkadaşıma yazdığım bir hikayeyi gösterdim, ilk bölümlerini tabi. 2 yıl önceydi bu. Ben hikayeye hala devam ediyorum, bilmiyorum biter mi... Bilmiyorum, bir gün gösterir miyim, okutur muyum, başkalarıyla paylaşır mıyım... 

Bir başka arkadaşımaysa yazdığım şiirleri veya nasıl diyeyim, şiir benzeri şeyleri gösterdim. İkisi de beğenmesine beğendi fakat bugünkü konumuz bundan farklı. Bugün sizlere anlatacağım şey, yazdığım şeyleri hatırlamam ve bana yabancı gelmeleri.

Buradaki yabancılıktan ve hatırlamamaktan kastım, onları görünce ''Aa, evet. Ben böyle şeyler yazmıştım, unutmuşum.'' gibi bir şey değil. Buradaki kastım onları asla hatırlamamam ve dahası bazılarının benim yazabilecek gücümün olmadığını düşünmem. Şöyle açıklayayım:

Yaklaşık 2-3 gün önce telefonumdaki notlardan bilgisayara geçirirken yazdığım şeyleri bir şiir ile karşılaştım. Altına kendi adımı ve hatta yazdığım tarihi not almışım. Sorun şu ki ben bu şiirin bana ait olmadığına eminim. İnternette her cümlesini, her dizesini arattım, yok. Ona benzeyen en ufak bir şey dahi bulamadım. Bir cümlesinin bir yerde geçtiğini bile görmedim. Bu kendi yazdığım ve hatırlamadığım şiirin beni bu kadar şaşırtmasının bir diğer sebebi benim bunu yazamayacak olmam. Nasıl yazamam? Şöyle ki; şiirde bilmediğim, hiç kullanmadığım ve hatta daha önce duymadığıma emin olduğum kelimeler var. 

Benim notlarımı yazdığım yer g-mail yoluyla girildiğinden ve bu hesap babamın bilgisayarında da kurulu olduğundan gittim ona sordum, sen mi yazdın diye. Yok, adamın haberi bile yok. 

Kendi Instagram hesabımın bir gönderisinde de rastladım bu şiire. Arkadaşlar, hiçbir yerde bulamıyorum. Ya gerçekten ben yazdım ve hatırlamıyorum ya da bir yerde okudum, buldum ettim öyle yazdım. 

Şiirin tamamı bu değil fakat paylaştığım kısmı buraya da geçiriyorum, bu yazıyı okur ve bu şiiri bir yerde bulursanız lütfen bana söyleyin. 

Yürüyorum usul usul, milim kıpırdamadan yerimden.
Doğurmadan yetimi, doyurmadan naibimi, yürüyorum usul usul.
Ruh aynaları gözlerim kolaçan ediyor mahalle surlarını, sırlarını gece bülbüllerinin, sükûtunu, yer altında zayiyatı haykıran kabir ehlinin.
Halbuki aynı arzın birbirinden bi haber hadarileri, birbirine yabancı sekinet hırsızı bedevileriyiz.
Biri sorgusundayken yaşamın, diğeri sorguya sual biriktirmenin şehvani kollarında uyuyor mışıl mışıl.

Bilmiyorum, hatırlamıyorum. Bilmediğim şeyleri, yabancı şeyleri görüyorum. Anlamlandırmak zor. 

Kendi dediğime göre 23 Eylül 2022 tarihinde yazmışım bu şiiri. Sorgular içerisindeyim günlerdir, bir yardım çağrısı olsun bu da... 

Yemin ediyorum ki ben bunları yazmış olamam. 

Yazmışımdır belki, beyaz gömlek giydirirsiniz yazdıysam... 

İyi misiniz?

 Depremler oluyor, insanlar ölüyor. 10 ilimizde 7'nin üstünde bir şiddetle arka arkaya iki deprem meydana geldi bu kış soğuğunda. Binalar insanların üstlerine yıkılıp şehirleri dümdüz etmiş durumda. Elimden şu soruyu sormak dışında bir şey gelmiyor: iyi misiniz? 

Depremin üstünden yaklaşık 46 saat geçti ve hala ortada olması gereken sorumlulardan ses seda yok. Yollar kapalı, ulaşım kısıtlı. İnsanlar artık ihmalcilikten de ölüyor. Çok acı gerçekten. 

Açıklanan ölü sayısı 6 bin, yaralı 34 bin küsur. Bunlar sadece merkezden gelen sayılar. Bir de köylere, iç mahallelere bakmak lazım. Haberlerde 2 gündür evirip çevirip aynı yerler gösteriliyor, biraz da iç kesimlere gitseler keşke. Hoş, gitseler bile medyaya gerçek sayıların yansıyacağını sanmıyorum. En az 50 bin kaybımız var arkadaşlar, söyleyeyim... 

Bugün bu yazının bir diğer amacı bu aslında. Belki yeri, sırası değil ancak değinmek istiyorum; arkadaşlar bu devlet ne yapıyor? Neden bir yardım sağlanamıyor doğru dürüst? 99 yılından beri bu millet para veriyor. Yok ÖTV, yok KDV yığınla vergi alındı bizlerden bugünler için. Nerede bu vergiler? Halk yine neden kendi kendine yardımlaşmaya çalışıyor? 

İnsanlar hala molozların altında yatıyor. Kendi başlarına enkazları kaldırmaya, vinçler tutmaya, bir şeyler yapmaya çalışıyorlar. Normalde bölgede olması gereken en az 500 tane personelken bölgede sadece 20 tane adam var, 20. 20 adam neye, kime yetecek? Bu adamların gerekli ekipmanları yok, neyle yardım edecekler? 

Helikopterler yeni yeni bölgelere ulaşmaya başlıyor, hava yollarını kullanmak yeni akıllarına geldi. Deniz yollarının da kullanılması lazım. Kara yolları berbat bir halde. İnsanlar yardım yapıyor, bağış yapıyor ki normalde o 20 küsur yıldır bu zamanlar için toplanan vergilerin kullanılması lazımdı. O yardımlar da ulaşamıyor gerekli mertebelere yollar çöktüğünden. O çok övündüğünüz yollarınız direkt toprağın üstüne asfalt döktüğünüzden yarılmış, çatlamış durumda ve insanlar yardım ulaştıramıyor. 

AKAD, AKUT gibi birimlerin sağlaması gereken yardımdan daha fazla yardım maalesef halktan toplanıyor. Maalesef diyorum... Bazı YouTube kanalları yayınlarda Tpf yoluyla bağışlar düzenliyor. Sanırım 200 binden daha fazla para toplandı. Twitch üzerinden 1 milyon ve Ahbap 15 milyon gibi ciddi meblağlar toplanmış. Peki biri de çıkıp neden demiyor ki bu kadar meblağ toplanıyor, halk kendine bu kadar destek sağlıyor, diğer ülkeler geliyor bizim üstler neden hala bir şey yapmıyor? Bir daha soruyorum, bu paranın toplanması normal mi arkadaşlar? Ne güzel böyle insanların var olması, hep var olun. Fakat benim takıldığım nokta zaten herkes ekonomik olarak kötü bir durumdayken yine de bu kadar yardım sağlayabiliyorken, en başında yardımı yapması gerekenler neden bir şeyler yapmamakta? 

 Mikrofon karşısına geçip ''Yetişiyoruz'' demekle bitmiyor maalesef iş. Yetişilmiyor. Hatay'a hala bir yardım gitmedi. Elbistan bitik durumda. Adıyaman dümdüz. Diğer çoğu yer de öyle keza. 

Yıkılan binalardan söz etmek bile istemiyorum. Hastane yıkılmış arkadaşlar. En değerli kamu binası, insanların güvenle barınıp sığınacakları yer yıkılmış. Şaka gibi. İnternette o depreme dayanıklı diye milyon liralara satılan binaların hepsi yerle bir. Eh, normal. Müteahhitleri devletten fonlayıp parasına baktırırsan, halktan aldığın vergileri binanın temeline koyacağın demir çubuk yerine eline yüzük olarak yerleştirirsen normal. İlla böyle kayıplar, böyle acılar görmemiz gerekmiyordu anlamak için. 

İtfaiyeciler, ordu yeni yeni gelmeye başladı. 2 gün sonra mı aklınıza geliyor? İnsanlar soğuktan donarak ölüyor, susuzluktan, açlıktan ölüyorlar. 40 saat sonra bir tane kız çocuk anca enkazdan çıkartılıyor, insanlar ona şükrediyor. Çıkartan kişi de bir maden işçisi ha... Zonguldak'tan gelmiş. Bazıları hala rahatını bozup kalkamıyor, altın varaklarından bir canı kurtarmak için vaz geçemiyor. Ne yazık!

Bu durumda yine fırsat kollayan, hırsızlık yapan, duygu sömüren insanlar var. Onlara da yazık. Bunlar içimizde arkadaşlar, bize de yazık. 

Unutmayın bu günleri. Bir annenin haber muhabirine ''Kızım soğuktan donarak öldü.'' deyişini, bir milletvekilinin ''Bu kadar aciz değiliz, olmamalıyız.'' diye ağlayışını, bir adamın ''Yardım nerede?'' diye haykırırken karşısındaki valinin gülümseyişini... Unutmayın bunları. 

Daha fazla yazmak istemiyorum. Hepimize geçmiş olsun. 

Bir Adam Yaratmak

Sen nasıl bir oyunsun? Oyun musun veyahut, onu sorayım önce?  

Geçen sene 22 Ocak'ta bir arkadaşım ile beraber çok sevdiğim bir hocamızın önerisiyle gittim bu oyuna. Öyle internetten bakarken ölümle alakalı olduğunu okudum, dedim ''Neymiş ya bu?''. Ne değilmiş ki... 

Oyuna bilet almadığımızdan, çat kapı gittiğimizden mütevellit izleyemeyeceğimizi düşünüyorduk. Tam bu esnada bir abla elinde fazladan bilet olduğunu söyleyip bize verdi de öyle izleyebildik. Oyunu izlerken, tam 1 buçuk saat boyunca nefesimi tuttum diyebilirim. O kadar beklemediğim, o kadar gözlerimi dolduracak yerlerden vurdu ki beni. Dışarı kendimizi attığımızda ben hala etkisindeydim oyunun. Farkında olmasam da aylarca sürmüş o etki. 

Geldik ekim ayına, tekrar gelmiş Bir Adam Yaratmak. Yine gittim tabii ki. Ancak bu sefer ''Bir oyun izliyorum'' diyerek değil, ''Hüsrev'i izliyorum'' diyerek gittim. İkinci seferimde dikkat ettiğim şey oyundan daha çok benim bu oyunu neden bu kadar benimseyip sevdiğim oldu. Nitekim soruma cevap bulmam çok zor değildi, Hüsrev'i kendime benzetiyordum. Yapmamam gereken derecede, belki yersiz olacağını bildiğim halde bu benzerlikten kendimi bir türlü alıkoyamadım. 

Ardından yaklaşık bir ay kadar önce, 12 Ocak'ta tekrardan geldi sahnelere. ''İşte.'' dedim, ''Kendimi seyreylemeye gidiyorum.''. 

Üçüncü gidişim olan bu seferde artık bir oyun değildi benim gözümde Bir Adam Yaratmak, bir haykırıştı. Neye, kime, niçin ve nasıl haykırdığı bakana çok belli gözüken bir haykırış. Hüsrev'in zaman zaman susturmaya çalıştığı o çığlıklar, o yalvarmalar o kadar yaktı ki içimi. Gözümün önünden ne günlerim, ne günlüklerim, ne yazılarım aktı da bir ben seyrettim onları. 

Diğer karakterler bile gözüme yabancı gelmiyordu artık. Kendi kendime kur yaptığımı bile düşündüm fakat hayır, öyleydi. Gerçekten mana bulamadım oyunlara dolmuşken bir oyuna bu kadar bağlanmama. Daha doğrusu bir oyunun bu kadar dolu oluşuna, bu kadar şeyi anlatmasına. Hüsrev'in beni en çok yakaladığı iki nokta vardı: annesine olan sitemi ve uşağı Osman ile olan konuşması. Ah o konuşma... Şans benden yanaydı herhalde, o kısmı tirat olarak sahneye çıkıp oynama şansı yakaladım... Senin de kendini izlemeni herkesten çok isterdim oysa.

Sordum sonra; ah Hüsrev, sen kimsin? Bir adam mısın, bir yazar mısın, bir deli misin, bir dâhi misin veya bir ayna mısın? Bana göre hepsi lâkin asıl beni bana izletensin. İlk gidişte bir oyun, ikinci gidişte bir adam ve üçüncü gidişte beni gördüm. Ne kadar korkunçtu bu. Daha doğrusu ne kadar ironik; yazdığını yaşayan bir adamı seyrettiğimiz oyunda, izlediğini kendisi gören bir seyirci. 

Ağlamak, gülmek, yazmak ve yaşamak. Bunların hepsini benim gözümden nasıl tasvir eder de git gide delirir diye düşünüyorum. Bir şeyleri tasvir etmek, düşünmek delirtiyor mu insanı? Bazı anlamsız şeylere bir anlam yüklemek, bazen bir ağaç, bazen bir hayvan ve belki bir insan, insanı delirtir mi? Her şey manasız, manaları yükleyenler bile; onlar da delirir mi bir anlam yüklediklerinden?

Bir piyes yazıyorsun ve oynuyorsun. Bir çocuk tasvir ediyorsun, ona bir isim, bir kişilik veriyorsun. Yetmiyor, kader çiziyorsun. Çocuk deliriyor, öldürüyor, ölüyor. Ardından sen başlıyorsun oyuncu olmadığın halde bunları oynamaya. Allah misali. Ne yazdıysan yaşanıyor. 

Bir bakmışsın öldürmüşsün. Bir bakmışsın delirmişsin lâkin ölmemişsin. Sahnede nasıl ölür insan? Belki o ağacı kesmeselerdi diyorlar ya, ne boş. O ağaçtı senin acıyla beslenmeni sağlayan. O ağaçtı seni büyüten, yaşatan. Seni yaşatan, yaşamdan nasıl ayırsın yaşamıyor olsa da? 

Tek dostun, yoldaşın Mansur'a dönüp diyorsun ki: ''Âlemden gizli tek bir sırrım kaldı: içimdeki kıyamet! Kimse bir şey bilmiyor. Bakma kıvranışlarıma, bakma ağzımın dikişlerinden sızan hırıltılara. Bakma beni çıldırıyor sanmalarına! Bilmiyorlar, söyleyemiyorum. İstesem de söyleyemem, söylesem de anlaşılmaz.''. 

Âlemler yabancı, seni görmeyen insanlarla dolu etraf. Yazdıklarını yazı, söylediklerini söz zannedenlerle; kelimelerde gizlenmiş benliğini saymayanlarla dolu çevre. Senin haykırışlarını kelimelerle sınırlandırıp içindeki kıyameti duymayanların terkipleri onları terk etmiş, insan eşyalarının insandan daha fazla yaşadığı bir dünya bu. Azap çekenin kalabalıkları suçladığı aciz gezegen. 

Haykırıyorsun o ışıklarla dolu sahnede: ''Ben yok olamam.'' 

''Her şey olurum, yok olamam. Parça parça doğranabilirim. Nokta nokta lekelere dönüşebilirim. Tütün gibi kurutulur, bir çubuğa doldurulur, içilir, havaya savrulabilirim fakat yok olamam. Madem ki bu kadar korkuyorum yok olamam... Razı değilim Allah'ım! Yok olmaya, var olmamaya, gelmemiş olmaya razı değilim!.. Ağlarım, tepinirim, çatlarım, çıldırırım, ölürüm fakat yok olamam. Razıyım bir nokta olayım fakat o noktaya bütün kâinat, bütün mevcudiyetiyle dolsun! Ben yok olamam...'' 

Ölmenin yok olmak sayıldığı bir dünyada yok olamayacağımız çok belli be Hüsrev. 

Düşün, düşün ölümü ki yok olmayalım. Bırak bilmesinler, tek sırrın kıyametin olsun ve sen kıyametini yaz. Yaz ki bir adam yarat. Bırak seni hırıldıyor, çıldırıyor zannetsinler kendilerini aklı selim sanmaları gibi. 

Hüsrev, senin en çok şu sözünü benzetirim kendime; ''Ne de kolay ağlıyorsunuz! Siz bir takım insanlar, ne de kolay ağlıyorsunuz! Gözyaşlarınız olmasaydı neyle müdafaa edecektiniz kendinizi? Bir takım insanlar da var ki, ağlamıyorlar. Ağlamak onlara güç geliyor. Bir incir dalına asılmaktan daha zor...''. 

Ağlamak bu kadar güç gelmeseydi ben, ben olur muydum hiç? Bu yazılarım, bu terkibim var olabilir miydi ruhum gözyaşlarımla akacak kadar küçük olsaydı? Belki bir gün bir adam yaratmaya kalkışırım ben de. Allah misali. Kim bilir... 

Not: Fotoğraf bahsettiğim 3. gidişimde şahsım tarafından çekilmiştir. Fotoğrafta gözüken sahne ilk perdenin 20. dakika civarlarından Hüsrev ile Selma'nın konuşma sahnesi. 

Oyun bittikten sonra kulise gittiğimizi de anlatasım geldi... Fotoğrafta gördüğünüz Hüsrev'i canlandıran kişi Aykan Yılmaz. Kendisine ilk seyredişimden beri duyduğum hayranlık, onunla tanışmama mani olacaktı az daha. Bacaklarımın titreyişini ve oyunu üçüncü sefer seyretmemişim gibi darmadağın olmuş halimi umursamadan perdeler sahneye çekildiği gibi koşturdum kulis kapısına. Hoş, Aykan Abi çıkana kadar tüm oyunculara da bir baş selamı verdim. Biraz daha odada kalsaydı ''Ee, nerede bu adam Osman?'' diye bağıracaktım. 

Selamlaştık, sarıldık. İlk izleyişimde beni çok etkileyen ''Ben Allah mıyım?'' bağırışını son iki seferde neden yapmadıklarını sordum. Aldığım cevap sizin de tahmin edebileceğiniz gibi pek âlâ... Fotoğraf çekinmemiz de ânın artısı oldu. Bir gün o kulis kapılarından benim de çıkmam, sahnede haykırmam dileğiyle.