Çaba

 Anlamsız, manasız kocaman bir çabanın içine girdim. Anlatmaya çalıştım. İnsanlardan anlamalarını bekledim. Kendim dahi ne olduğunu anlayamadığım bir şeyi anlatmaya kalkıştım. Dinleyenlerin anlamalarını istedim, kafalarını sallayarak bana bakarlarken, gözleri neyden bahsettiğimi bile kavrayamadıklarını belli ederken konuya ilgiliymiş gibi durmalarından tiksindim. Kafataslarını çatlatmak istediklerimden, boğazlarını delicesine sıkmak istediğim insanlardan kalkıp benim hakkımda konuşmalarını ve bana temas etmelerini sabırla karşılamaktan iğrendim. Her bağırışımda, her bakışımda yarattıklarımdan birisi olduğumu ve ona yeni sözler eklediğimi görmekten usandım. Oynamaktan, oyuncaklardan ve dekorlardan o kadar sıkıldım ki kendimi bir oyuncak var saydığımda öldürecek gibi oluyorum. Yüzümü her tebessüm ettiğimi sandığımda sarkık, gözlerimin her parladığını sandığımda gözleri açık bir ölüden daha ölü baktığımı fark ediyorum. Ben ikrah ediyorum. Artık kusmak da faydasız, kustuğum kovalar doldu ve pislik sıvılar hala içlerinde. Kustuklarımı geri içiyorum bazen, beynim her seferinde daha iltihaplanıyor. O kadar iltihaplandı ki artık yaşlarım bana birer kurtçuk gibi geliyor. Tırnaklarımın buz kesilen ellerimden kopup gidişini görüyorum, ben sıkıldım. Hayatımda tanıdığım en hasta insanı her gün görmekten, her gün dinlemekten sıkıldım. Hayatımın olduğunu algılayamıyor hastalanmış beynim, yaşayan bir varlık olduğumu kabullenemiyor. Düşünüyorum, Tanrı hala niye yaşatıyor beni? Yazmam gereken şeyler var diye mi, ölmemek için bu kadar yakardığım için mi yoksa oralarda bir yerlerde varlığından kuşkuya düştüğüm yaratıcının olmadığı için mi? Hayır, o var. Kabullenemem yokluğunu, beni yaratan bir Rab var. Ancak o Rabbin kulu var olduğunu hissedemiyor, kaldı ki onu nasıl hissetsin?